ನೆನಪಿನಂಗಳದಿಂದ ಒಂದಿಷ್ಟು..............

ನೆನಪ ಕನವರಿಕೆ

2010-09-20T13:09:00.000-07:00

ಮೋಡ ಕವಿದ ಬೇಸರದ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ
ಸುಮ್ಮನೇ ಬೀಸಿ ಬಂದ ಗಾಳಿಗೆ
ಕಾಲುಹಾದಿಗುಂಟ ಮರವುದುರಿಸಿದ
ಹೂ ಪಕಳೆಗಳಂತೆ ನಿನ್ನ ನೆನಪು

ಹೂ ಕಂಪು ಹರಡಿ ತನುವನಾವರಿಸಿ
ಮನವ ಮುಸುಕಿದ್ದ ಬೇಸರದ ಛಾಯೆ ಅಳಿಯೆ
ದಿನವಿಡೀ ಕವಿದಿದ್ದ ಮೋಡ ಕೊಂಚ ಸರಿದು
ಸಂಜೆ ಜಾರುವ ಹೊತ್ತಲ್ಲೂ ಹರಿದ ತಿಳಿ ಬೆಳಕಂತೆ ನಿನ್ನ ನೆನಪು

ಮುಂಬಾಗಿಲ ದಾಟಿ ಒಳಬರುವಾಗ
ಸಂಜೆ ಯಾರಿಲ್ಲದ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ, ಅರಿವಿಲ್ಲದೇ ಕವಿದ ಕಪ್ಪಿಗೆ
ಮಾತು ಮರೆತಂತಾಗಿ ದಿಗಿಲು ಆವರಿಸುವಾಗ
ಮೆಲ್ನಕ್ಕ ಗುಡಿಯ ಮುಂದಿನ ಪ್ರಣತಿಯಂತೆ ನಿನ್ನ ನೆನಪು

ಕಾರುಗತ್ತಲ ರಾತ್ರಿ, ತಾರೆ ನೂರಲ್ಲ ಒಂದೂ ಇಲ್ಲದೇ
ನಿಶೆ ತಾನೇ ತಾನು ಮುಸುಕಿದಾಗ
ನಿದ್ದೆ ಬಾರದೆಯೂ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡ ಕಂಗಳೊಳಗೆ
ತುಂಬಿಕೊಂಡ ಕನಸಂತೆ ನಿನ್ನ ನೆನಪು

........

2010-04-26T07:06:00.000-07:00

ಸಂಜೆಗೆಂಪಿನ ಪರದೆ ತೆರೆದುಕೊಳುವಾ ವೇಳೆ
ಅರೆಬಿರಿದ ಹೂ ಮೊಗ್ಗು ಚೆಲ್ವ ಬೀರಿ ನಗಲು
ಮೌನದೊಳು ಮರೆತಿದ್ದ ಹಾಡು
ಮನದೊಳಗೆ ಸಾಲು ಸಾಲಾಗಿ ಬರಲು
ನನ್ನೊಳಗೆ ನಾ ಹಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಬಯಕೆ
ದನಿಯಿಲ್ಲದಾ ಹಾಡಿಗೆ ರಾಗ ತಾಳಗಳು ಬೇಕೇ?
ಭಾವವೊಂದಿರೆ ಸಾಕೆ?

ಸಂಜೆ ನಸುಗಪ್ಪು ಕವಿಯುವ ಹೊತ್ತು
ಬೀಸಿ ಬೀಸಿ ಬರುತಿಹ ತಂಪಿನ ಗಾಳಿಯಲಿ
ನೆನಪು ಕನಸುಗಳ ತರಗೆಲೆಗಳ ಹಾಸಿ ಕೂತಿರುವಾಗ
ಹಾರಿ ಹೋಗುತಿರುವ ಒಂದೊಂದು ಎಲೆಯನ್ನು
ಒಬ್ಬಳೇ ನಾನು ಹಿಡಿದು ತರಲೇನು ಇಲ್ಲ ಹಾರ ಬಿಡಲೇನು?

ಕವಿದ ಕಡುಗಪ್ಪಿನಲಿ ಚಿಟ ಪಟನೆ ಬೀಳುವ ಹನಿಗಳು
ಕಂಡೂ ಕಾಣದೆ ಕಳೆದುಹೋಗುತಿರುವಾಗ
ಸಾಲು ಸಾಲು ಹಾಡು ಮನದಲ್ಲೇ ಮತ್ತೆ ಮರೆತ್ಹೋಗುವ ಮುನ್ನ
ನೀ ಬಂದು ದನಿಯಾಗು ಹಾಡು ಹಾಡಲೇ ಬೇಕಿದೆ ನಾನು .
ನೆನಪು ಕನಸಿನ ತರಗೆಲೆಗಳು ಹಾರಿ ಚೆದುರಿ
ಅಂಗಳದ ಒದ್ದೆಯಲಿ ಕರಗಿಹೋಗುವ ಮುನ್ನ
ನೀ ಬಂದು ಜೊತೆಯಾಗು ಎಲ್ಲವನೂ ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಬೇಕಿದೆ ನಾನು.

ಅಲ್ಲಿ ಶ್ರಾವಣವಂತೆ

2009-07-23T10:22:00.000-07:00

ಅಲ್ಲಿ ಶ್ರಾವಣವಂತೆ
ಬಿಡಗೊಡದೆ ಸುರಿವ ಮಳೆ
ಹನಿ ಹನಿಯಲ್ಲೂ ಹೊಳೆಯುತಿರುವುದು ನನ್ನ ನೆನಪೇ ?
ಶ್ರಾವಣದ ಮುಸ್ಸಂಜೆ
ಮಬ್ಬುಗತ್ತಲು ಕವಿಯೆ
ದೇವರೊಳದಲಿ ದೀಪ ಬೆಳಗುವಾ ವೇಳೆ
ಕುಣಿವ ನೆರಳಲಿ ಹುಡುಕಿದ್ದು ನನ್ನ ಚಿತ್ರವನೇ?
ಚಂದ್ರನಿಲ್ಲದ ಇರುಳು
ಶ್ರಾವಣದ ಮಳೆಸುರಿದು ತುಂಬಿದಂಗಳದಲ್ಲಿ
ಜಿರ ಜಿರನೆ ಹನಿ ಬೀಳುವಾಗ ನೀ
ಆಲಿಸಿದ್ದು ನನ್ನ ಗೆಜ್ಜೆಯ ಸದ್ದೇ ?

ಇಲ್ಲಿ ಶ್ರಾವಣವಿಲ್ಲ
ಹೊರಗೆ ಹನಿವ ಮಳೆಯೇನಿಲ್ಲ.
ಹೊಳೆವ ಹನಿಗಳಿಗೆ ಬೊಗಸೆಯೊಡ್ಡಿ
ದೇವರೊಳಗಣ ದೀಪದಲೇ ಹಣತೆ ಬೆಳಗುತ್ತಾ
ಮೋಡಕವಿದ ಬಾನಿನಲ್ಲಡಗಿದ ಚಂದಿರನ
ಹುಡುಕುವೆನೆಂದು ಒದ್ದೆಯಂಗಳದಲ್ಲಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುವಾಗ
ನನ್ನ ಗೆಜ್ಜೆ ಸದ್ದಿಗೆ ನೀನು ನಕ್ಕಿದ್ದೆಲ್ಲ
ನೆನಪಮಾಲಿಕೆಯಲಿ ಮುತ್ತಂತೆ ನೇಯುತ್ತಾ
ಕಪ್ಪುಗೂಡಿದ ಸಂಜೆ ಕಿಟಕಿಯಾಚೆ ನೋಟ ನೆಟ್ಟು
ಯಾರದೋ ಬರುವನ್ನು ಕಾಯುವಾಗ
ಮನದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಅದೇಕೋ ಮಳೆ ಸುರಿವ ಸದ್ದು.

ಅಂದು ಕಾಣದ ಚಂದಿರ

2009-01-13T04:24:00.000-08:00

"ಅಲ್ನೋಡು ಚಂದ್ರ!!"

"ಎಲ್ಲಿ??"

"ಹೇ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ನೋಡು, ಕಾಣುತ್ತಾ ಇದೆ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ"

"ನಾನೂ ಕಿಟಕಿ ಹೊರಗೇ ನೋಡ್ತಾ ಇರೋದು, ಆದ್ರೆ ನಂಗೆ ಕಾಣುತ್ತಾ ಇಲ್ಲಾ ಚಂದ್ರ"

"ಸರಿಯಾಗಿ ನೋಡೇ "

"ಎಲ್ಲಿ? ನಂಗೆಲ್ಲೂ ಕಾಣ್ತಾ ಇಲ್ಲ"

"ಈ ಕಡೆ ಬಾ , ಬಗ್ಗಿ ನೋಡು ಅಲ್ಲಿ"

"ಸುಳ್ ಹೇಳ್ತಾ ಇದಿಯೇನೋ , ನಂಗಂತೂ ಈಗಲೂ ಏನೂ ಕಾಣ್ತಾ ಇಲ್ಲಾ "

"ನೀನೇ ಸುಳ್ ಹೇಳ್ತಾ ಇದೀಯ ಕಾಣ್ತಾ ಇಲ್ಲ ಕಾಣ್ತಾ ಇಲ್ಲ ಅಂತ, ನಂಗೆ ಎಷ್ಟು ಸರಿಯಾಗಿ ಕಾಣ್ತಾ ಇದೆ"

"ಹೌದೌದು ನಾನ್ಯಾಕೆ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಲಿ . ಕಾಣ್ತಾ ಇಲ್ಲ ಅದ್ಕೇ ಕಾಣ್ತಾ ಇಲ್ಲ ಅಂದಿದ್ದು ಅಷ್ಟೆ"

"ಹ್ಮ್ಮ್ ಹೋಗ್ಲಿ ಬಿಡು, ನಿನಗೆ ಕಾಣಿಸದೆ ಇದ್ರೆ ನಾನೇನು ಮಾಡೋಕಾಗುತ್ತೆ , ಅಥವಾ ನಿನಗೆ ನೋಡಕ್ಕೆ ಬರದೇ ಇದ್ರೆ ನಾನು ಏನ್ ಮಾಡೋಕೆ ಆಗುತ್ತೆ "

******************************************

"ಹೇ ಬೇಗ ಬಾರೆ ಇಲ್ಲಿ"

"ಯಾಕೇ ಕೂಗ್ತಿದಿಯ ಏನಾಯ್ತೆ ?"

"ಅಲ್ನೋಡು ಹೊರಗೆ, ಚಂದ್ರ ಎಷ್ಟು ಚಂದ ಕಾಣ್ತಿದೆ "

"ಚಂದ್ರನಾ? ಎಲ್ಲೇ ನಂಗೆ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ."

"ಸರಿಯಾಗಿ ನೋಡೇ ಹುಡುಗಿ ಕಾಣಿಸ್ತಿದೆ ಎಷ್ಟು ಚಂದಾಗಿ "

"ಹ್ಮ್ಮ್ ಇರಮ್ಮ ಸರಿಯಾಗೇ ನೋಡ್ತೀನಿ "

"ಹೇ ಯಾಕೆ ನನ್ನೆದ್ರಿಗೆ ಬಂದು ನಿಂತೆ? ಚಂದ್ರ ಏನು ನನ್ನ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಇದ್ದಾನಾ? ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಇರೋದು ಚಂದ್ರ"

"ಹ್ಮ್ಮ್ ಗೊತ್ತು ಗೊತ್ತು, ನಂಗೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ ಚಂದ್ರ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಆದರೆ ನಿನಗೆ ಕಾಣಿಸ್ತಿದಾನಲ್ವಾ, ಈಗ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣೊಳಗೆ ನೋಡಿದ್ರೆ ನಂಗೆ ಚಂದ್ರ ಕಂಡೇ ಕಾಣಬೇಕು
ಅಲ್ವೇನೆ?"

".........................................."

"ಏಯ್ !! ಏನು ಯೋಚನೆ ಮಾಡ್ತಿದೀಯಾ ? ಎಲ್ಲಿ ಕಳೆದು ಹೋದೆ?"

"ಏನಿಲ್ಲ ನೀನು ಹೇಳಿದ್ಯಲ್ಲ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚನೆ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೆ . ನೀನು ಹೇಳಿದ್ದು ಸರಿ ಇದೆ. ನೀನು ತುಂಬಾ ಜಾಣೆ , ಚಂದ್ರನ್ನ ನೋಡೋದು ಹೇಗೆ ಅಂತ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತು ಮಾಡ್ಕೊಂಡಿದೀಯ. ನನಗೂ ಗೊತ್ತಿದ್ದಿದ್ರೆ ,ಮನಸ್ಸಿನ ಕಣ್ಣಿಂದ ಒಂಚೂರು ನೋಡೋ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದ್ರೆ ಅವತ್ತು ಚಂದ್ರ ಕಂಡಿರುತ್ತಿದ್ದ ನಂಗೆ ."

ಅವಳು

2008-12-17T01:38:00.000-08:00

ಒದ್ದೆ ಪಾದಗಳ ಹೆಜ್ಜೆ ಜಾಡಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯಹೊರಟವಳು
ಕಾರಿರುಳ ಬಾನಿನಲಿ ಚಂದಿರನ ಹುಡುಕಿದಳು
ನದಿಯಲ್ಲದವಳು ಎಲೆಯಮೇಲೆ ಬಿದ್ದ ಮಳೆಹನಿಯಂಥವಳು
ಕಡಲ ಸೇರಲು ಹೊರಟಳು.
ದನಿಯಿಲ್ಲದವಳು ಮೌನಿ ಶಿಲೆಯಂಥವಳು
ಎದೆರಾಗವಾಗಲವಣಿಸಿದಳು.
ಬಾನಲ್ಲಿ ರವಿ ಜಾರಿದಾಗ ಕವಿದ ಮುಸ್ಸಂಜೆಯಂಥವಳು
ಎಣ್ಣೆಯಾರಿದ ಹಣತೆಯನು ಕಣ್ಬೆಳಕಿನಲಿ ಬೆಳಗುವವನಿಗಾಗಿ ಕಾದಳು.

ಚದುರಿದ ಕನಸುಗಳ ಹೆಕ್ಕಿತರಲು ಹೊರಟವಳು
ಹೊಳೆವ ಕಂಗಳಲಿ ನಕ್ಕವಳು
ಅಂಗಳದ ಗಿಡದಲ್ಲಿ ಬಿರಿದ ಮಲ್ಲಿಗೆಯಂಥವಳು
ವೈಶಾಖದ ಸುಡುಹಗಲಿನಲಿ
ಒದ್ದೆ ಪಾದಗಳ ಜಾಡಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯಹೊರಟಳು
ನಿನ್ನೆಯಾಗಸದಲಿ ಕಂಡಿದ್ದ ಚುಕ್ಕಿಯಂತೆ ಕಳೆದುಹೋದಳು.

ಎಲ್ಲಿದೆ ನಮ್ಮನೆ?

2008-11-13T20:10:00.000-08:00

[ಮಕ್ಕಳ ದಿನಕ್ಕೆಂದು ಒಂದು ಚಂದದ ಕಥೆ ಬರೆಯಬೇಕೆಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ಕೂತಿದ್ದೆ. ಹಳೆಯದೊಂದಿಷ್ಟು ಹಾಳೆಗಳನ್ನು ತಡಕುತ್ತಿದ್ದವಳಿಗೆ ಅವತ್ಯಾವತ್ತೋ ನಾನು ಬರೆದಿಟ್ಟಿದ್ದ ಈ ಕಥೆ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಸುಮ್ಮನೆ ಓದಿಕೊಂಡೆ. ಓದಿ ಮುಗಿಸಿದವಳಿಗೆ ಮತ್ತೇನೂ ಬರೆಯುವ ಮನಸ್ಸಾಗಲಿಲ್ಲ, ಈ ಕಥೆಯೇ ಏನೆಲ್ಲಾ ಹೇಳುತ್ತಿದೆ ಎನ್ನಿಸಿತು, ಹಾಗೇ ಕಥೆಯನ್ನು ಬ್ಲಾಗಂಗಳಕ್ಕೆ ಕರೆತಂದೆ .]

ರಾತ್ರಿಯಾಗಸದಲ್ಲಿ ಹರವಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಚುಕ್ಕಿಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ ನಾನು. ಎಲ್ಲ ಚುಕ್ಕಿಗಳೂ ಒಂದರಿಂದಿನ್ನೊಂದು ದೂರವಾಗಿ ಛಿದ್ರ ಚಿದ್ರವಾಗಿ ಬಿದ್ದುಕೊಂಡಿದ್ದವು . ಹತ್ತಿರ ಹತ್ತಿರವಾಗಿ ಹೂಗುಚ್ಚದಂತೆ ಕಾಣುವ ಚುಕ್ಕಿಗಳೆಲ್ಲಾದರೂ ಇದ್ದಾವಾ? ಎಂದು ದೂರ ದೂರದವರೆಗೆ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿ ನೋಡಿದೆ.. ಊಹುಂ ಯಾಕೋ ಎಲ್ಲೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ .. ಕಂಗಳು ಹನಿಗೂಡಿದವು ಚುಕ್ಕಿಗಳ ಕಥೆಯೂ ನಮ್ಮನೆಯ ಕಥೆಯಂತೆಯೇ ಆಗಿದೆಯ ಅನ್ನಿಸಿ. ದೂರದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಒಂಟಿ ಚುಕ್ಕಿಯೊಂದು ನನ್ನಂತೆಯೇ ಬಿಕ್ಕಳಿಸುತ್ತಿದೆಯೇನೋ ಅನ್ನುವ ಹಾಗೆ ಕಂಡಿತು. ಇಂಥದೇ ರಾತ್ರಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪ ನಂಗೆ ಆಗಸದಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟೊಟ್ಟಿಗಿರುತ್ತಿದ್ದ ಚುಕ್ಕಿಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿ "ನೋಡು ಅದು ನಾನು,ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿರೋದು ನೀನು, ಮತ್ತೆ ಅದರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರೋದು ಅಮ್ಮ" ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದ. ಅಮ್ಮ ಚಂದದೊಂದು ನಗೆ ನಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ನಂಗೆ ಅದನ್ನು ಎಷ್ಟು ಕೇಳಿದರೂ ತೃಪ್ತಿಯಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ , ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ, ದಿನಾಲೂ " ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ನಾನು" ಎಂಬ ಚುಕ್ಕಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಖುಶಿಪಡ್ತಿದ್ದೆ. ಪ್ರತಿಬಾರಿಯೂ ಅಮ್ಮ "ಎಷ್ಟು ಚಂದವಿದೆ ಈ ರಾತ್ರಿ ,ಇದು ಹೀಗೇ ಇರಲೇನೋ ಅನ್ನಿಸ್ತಿದೆ " ಅನ್ನುತ್ತಿದಳು. ಅವಾಗೆಲ್ಲ ನಂಗೂ ಹಾಗೇ ಅನ್ನಿಸ್ತಿತ್ತು .

ಆದರೆ ಈಗೆಲ್ಲ ನನಗೆ ರಾತ್ರಿ ಆಗಸದಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಚುಕ್ಕಿಗಳನ್ನು ತೋರಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಬೇಗ ಮಲಗು ಎಂದು ನನ್ನನ್ನು ಗದರಿಸುವ ಅಮ್ಮ ರಾತ್ರಿಯ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಬಿಕ್ಕಳಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾಳೆ. ಯಾಕೆಂದು ನನಗೆ ಹೇಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಬೇಕು ? ಅದಕ್ಕೇ ಈಗೀಗ ನಾನು ರಾತ್ರಿಯನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುತ್ತೇನೆ . ಬೇಗ ರಾತ್ರಿ ಕಳೆದು ಬೆಳಗಾಗಲಿ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ , ಏಕೆಂದರೆ ಬೆಳಗಿನಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮ ಬಿಕ್ಕಳಿಸುವುದಿಲ್ಲ .

"ಚುಕ್ಕೀ , ಚುಕ್ಕೀ... "

ಯೋಚನೆಗಳನ್ನು ಸುತ್ತ ಹರವಿಕೊಂಡು ನಿಂತವಳಿಗೆ ಅಮ್ಮ ಕೂಗಿದಾಗಲೇ ಈಚಿನ ಅರಿವಾದದ್ದು. ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಬಾರದೆಂದು ಕೊಳವಾಗಿದ್ದ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಬೇಗ ಬೇಗನೆ ಒರೆಸಿಕೊಂಡೆ .

"ಚುಕ್ಕಿ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಏನು ಮಾಡ್ತಿದೀಯ? ಹೊತ್ತಾಯ್ತು ಬೆಳ್ಗೆ ಬೇಗ ಏಳಬೇಕು ಹೋಗಿ ಮಲ್ಕೋ " ಅಮ್ಮ ಅಂದಾಗ ಒಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸಿಂದ ಒಳ ನಡೆದೆ .

ಮಲಗಿದರೂ ಕಂಗಳಿಗೆ ನಿದ್ದೆ ಬಾರದು. ಮತ್ತದೇ ಯೋಚನೆ. ಅಪ್ಪನಿಲ್ಲದ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವುದೇ ಬೇಜಾರು. ಈ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಹೇಗೆ ಹೇಳಲಿ ಅದನ್ನು. ಸಂಜೆ ಶಾಲೆಯಿಂದ ಬಂದಕೂಡಲೇ ಆಟವಾಡಿಸುವ ಅಪ್ಪ , ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗದಂತೆ ರಾಶಿ ರಾಶಿ ಚಾಕಲೇಟುಗಳನ್ನು ಜೇಬಿಂದ ಹೊರತೆಗೆದು ಮುಚ್ಚಿ ಮುಚ್ಚಿ ಕೊಡುವ ಅಪ್ಪ, ನನ್ನೆಲ್ಲ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ಕಿವಿಯಾಗುವ ಅಪ್ಪ, ಅಮ್ಮ ಬೈದಾಗಲೆಲ್ಲ ಮುದ್ದುಗರೆವ ಅಪ್ಪ,ಅವನಿಲ್ಲದ ಈ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಾ ಇರುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ?

ಈಗೀಗ ದಿನಾ ಇಂಥದೇ ಯೋಚನೆಗಳಲ್ಲೇ ರಾತ್ರಿ ಕಳೆದು ಬೆಳಗಾಗುತ್ತದೆ .

***************

ಮೆಲ್ಲನೆ ಬೀರು ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆದೆ. ಒಂದಿಷ್ಟು ಬ್ರಶ್ಶುಗಳು , ಬಣ್ಣದ ಟ್ಯುಬುಗಳು, ಪೇಂಟಿಂಗ್ ಹಾಳೆಗಳು .. ಅರ್ಧ ಚಿತ್ರಿಸಿದ ಚಿತ್ರಗಳು ಎಲ್ಲ ಕಂಡವು . ಅಲ್ಲೇ ಕೆಳಗೆಲ್ಲ ಹುಡುಕಿದೆ .. ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ ನಮ್ಮನೆಯ ಗೋಡೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಅಲಂಕರಿಸಿದ್ದ ಚಿತ್ರಗಳಿಗಾಗಿ. ಊಹುಂ ಎಲ್ಲೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ ಅವು. ಮತ್ತೆ ಕಂಗಳು ಹನಿಗೂಡಿದವು . ಮತ್ತೆ ಆ ಹಳೆಯ ದಿನಗಳ ನೆನಪಾಯ್ತು . ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಪೇಂಟಿಂಗ್ ಅಂದರೆ ತುಂಬ ಪ್ರೀತಿ , ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಅಪ್ಪನ ಪೇಂಟಿಂಗಳೆಂದರೆ ಪ್ರಾಣ. ಅಪ್ಪ ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಬಣ್ಣ ಹಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅಮ್ಮ ತನ್ಮಯಳಾಗಿ ಅದು ಮುಗಿಯುವವರೆಗೂ ಕೂತಿರುತ್ತಿದ್ದಳು. ನಾನು ಬಣ್ಣಗಳೊಡನೆ ಆಡುತ್ತಿದ್ದೆ .. ನಾನು ಚಿತ್ರ ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಹಠ ಮಾಡಿ ಮುಖ ಕೈ ಕಾಲಿಗೆಲ್ಲ ಬಣ್ಣ ಬಳಿದುಕೊಂಡು ಆಡುವುದರಲ್ಲಿ ಏನೋ ಖುಷಿ ಇತ್ತು . ಬಣ್ಣಗಳ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಾವು ಮೂವರೂ ಕಳೆದುಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆವು .

ಆದರೆ ಈಗೆಲ್ಲ ಅಪ್ಪ ಚಿತ್ರ ಬರೆದು ಬಣ್ಣ ಬಳಿಯುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಅಪ್ಪ ಬರೆದಿದ್ದ ಚಿತ್ರಗಳೆಲ್ಲ ಎಲ್ಲಿ ಹೋದವೆಂದೇ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಚಿತ್ರ ಬರೆ ಎಂದರೆ "ನಾನು ಇನ್ನು ಯಾವತ್ತೂ ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಬಣ್ಣ ಹಚ್ಚುವುದಿಲ್ಲ" ಎಂದ ಅಪ್ಪ . ಯಾಕೆ ಹಾಗೋ ? ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ನಾನು ಹೀಗೆ ಹಳೆಯ ಅಪೂರ್ಣ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು, ಬಣ್ಣಗಳನ್ನು ಹರವಿಕೊಂಡಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿದರೆ, ಅಪ್ಪ ದಿನವಿಡೀ ಮಂಕಾಗುತ್ತಾನೆ . ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾತೇ ಆಡನು. ಬಣ್ಣಗಳನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಅಷ್ಟು ಬೇಸರವಾ? ನನಗೂ ಈಗೀಗ ಬಣ್ಣಗಳೆಂದರೆ ದ್ವೇಷ .

ಕೈಗೆ ತಾಗಿದ್ದ ಚೂರು ಬಣ್ಣವನ್ನು ಬೇಗ ಬೇಗನೆ ಒರೆಸಿಕೊಂಡೆ, ನಾನು ಈ ಕೋಣೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದೆನೆಂದು ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಬಾರದೆಂದು ಮೆಲ್ಲನೆ ಹಾಲಿಗೆ ಬಂದು ಸೋಫಾದ ಮೇಲೆ ಉರುಳಿಕೊಂಡೆ .

"ಚುಕ್ಕಿ, ಏಳು ರೆಡಿ ಆಗು , ನಾನು ಇದೀಗ ರೆಡಿ ಆಗಿ ಬಂದುಬಿಡ್ತೀನಿ . ಹೊರಗಡೆ ಸುತ್ತಾಡಿಕೊಂಡು ಊಟ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬರೋಣ " ಅಪ್ಪ ಹೇಳಿದಾಗ ಮೆಲ್ಲನೆದ್ದು ಹೊರಟೆ.

ಅಮ್ಮನಿಲ್ಲದ ಈ ಮನೆಯಾದರೂ ಎಂತದು ? ಬೆಳ್ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಮುದ್ದಿಸುತ್ತ ಎಬ್ಬಿಸಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಿ , ರೆಡಿ ಮಾಡಿ ಪಪ್ಪಿ ಕೊಡುವ ಅಮ್ಮ, ನಲ್ಮೆ ಮಾತುಗಳಾಡುತ್ತಾ ತುತ್ತಿಡುವ ಅಮ್ಮ, ತೊಡೆಮೇಲೆ ಮಲಗಿಸಿಕೊಂಡು ಕಥೆ ಹೇಳುವ ಅಮ್ಮ, ಅಂಥ ಅಮ್ಮನಿಲ್ಲದ ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ದಿನಗಳೆವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ?

ವೀಕೆಂಡು ಕಳೆಯಲು ಅಪ್ಪನಿರುವ ಮನೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ . ಮೊದಲಾದರೆ ನಮ್ಮನೆ ಅನ್ನುವುದೊಂದಿತ್ತು . ಈಗ ಅಪ್ಪನಿಗೊಂದು ಮನೆ, ಅಮ್ಮನಿಗೊಂದು ಮನೆ! ಆ ನಮ್ಮನೆಯೆಂಬುದು ಎಲ್ಲಿ ಹೋಯ್ತು ??

***************

ಅವತ್ತು ಮನೆಯೆದುರಿನ ರೆಸ್ತೆಯಾಚೆಗೆ ಇದ್ದ ಪಾರ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಆಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಪುಟಾಣಿ ಹುಡುಗಿಯೊಬ್ಬಳ ಕೈ ಹಿಡಕೊಂಡು ಅವಳ ಆಚೆ ಈಚೆ ಅವಳ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ
ಹೋಗುತ್ತಿರುವುದು ನೋಡಿದೆ . ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ ನಾನೂ ಹೀಗೆ ಇದ್ದ ನೆನಪಾಯ್ತು . ಈಗೆಲ್ಲಿ ಅದು? ಎಷ್ಟು ಚಂದನೆಯ ಪುಟ್ಟ ಸಂಸಾರ ನಮ್ಮದಾಗಿತ್ತು . ಹೀಗಾಗಿದ್ದು ಯಾಕೆ? ಎಲ್ಲ ಚೆನ್ನಾಗಿರುವಾಗ ಒಂದು ದಿನ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಒಬ್ಬರ ಮೇಲೊಬ್ಬರು ಮುನಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾದರೂ ಹೇಗೆ? ಅಮ್ಮ ಅಳುತ್ತಿದ್ದಳು , ಅಪ್ಪ ಮಂಕಾಗಿದ್ದ . ಹಾಗೆಯೇ ಇನ್ನೊಂದು ದಿನ ಅಮ್ಮ ಹೊರಟೆ ಬಿಟ್ಟಳು ನನ್ನ ಕೈಹಿಡಕೊಂಡು , ನಮ್ಮನೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು. ಮತ್ತೆ ದಿನಾಲೂ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಅದೇನೇನೋ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಮತ್ತೆಂದೂ ನಾವೆಲ್ಲ ಒಟ್ಟಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ.

***************

ಮೊನ್ನೆ ಅಮ್ಮ ಯಾರೊಡನೆಯೋ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು "ನನ್ನ ಬದುಕನ್ನು ನಾನೇ ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವೆ, ನನ್ನ ಮಗಳಿಗೆ ಚಂದದ ನಾಳೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವ ಕನಸೂ ನನ್ನದೇ" ಇನ್ನೂ ಏನೇನೋ ...

ಅಪ್ಪ ಯಾರಲ್ಲಿಯೋ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ " ಯಾರೂ ಇಲ್ಲದೆಯೇ ಬದುಕಲೇಬೇಕಾಗಿದೆ .ಭಾವನೆಗಳೆಲ್ಲ ಎಂದೋ ಸತ್ತಿವೆ , ಮಗಳಿಗೊಂದು ಚಂದದ ನಾಳೆಯನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸುವುದೇ ಈಗ ಉಳಿದಿರುವ ಒಂದೇ ಒಂದು ಕನಸು" ಇನ್ನೂ ಏನೇನೋ...

ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅವರವರೆ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿದಂತಿದೆ .. ನನ್ನದು ? ಏನಿದೆ ? ಚಂದದ ನಾಳಿನ ಭರವಸೆಯಷ್ಟು ಸಾಕೆ ನನಗೆ? ನಮ್ಮದೇ ಎಂಬ ಪುಟ್ಟ ಸಂಸಾರ, ಪುಟ್ಟು ಪುಟ್ಟು ಪ್ರೀತಿ , ನಗು, ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಸಂತಸಗಳು ಎಲ್ಲ ಇವತ್ತಿಗೆ ಬೇಡವೇ ? ನಂಗೆ ಬರೀ ಅಪ್ಪ, ಬರೀ ಅಮ್ಮ ಬೇಡ.. ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ ಬೇಕು ಅನ್ನುವುದನ್ನು ಹೇಗಾದರೂ ಇವರಿಗೆ ನಾನು ಅರಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಡಲಿ?

***************

ಕಾರು ಗಕ್ಕನೆ ನಿಂತಿತು. ಪರಿಚಯದವರಾರನ್ನೋ ನೋಡಿ ಅಪ್ಪ ಕಾರು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ. ಹೊರಗೆ ನೋಡಿದೆ ನಾವು ಮೊದಲಿದ್ದ ಮನೆಯ ಎದುರೇ ಕಾರು ನಿಂತಿದ್ದು . ಕಿಟಕಿಯಾಚೆ ನೋಡಿದೆ, ಕತ್ತನ್ನು ಇನ್ನೂ ಹೊರಚಾಚಿ ನೋಡಿದೆ, ನಾನು ಅಂದೊಮ್ಮೆ ಬಿಳಿಯ ಹಾಳೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಂಚವನ್ನು ಬಣ್ಣದಲ್ಲದ್ದಿ ಮುದ್ದಾದ ಅಕ್ಷರದಲ್ಲಿ "ನಮ್ಮನೆ" ಎಂದು ಬರೆದು ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಅಂಟಿಸಿದ್ದು ಕಾಣಿಸುತ್ತದಾ ಎಂದು. ಅದು ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಹಾಗೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಅಪ್ಪ ಅದ್ಯಾರಿಗೋ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ "ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳೊಟ್ಟಿಗೆ ಈ ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವುದು ಕಷ್ಟವಾಯ್ತು , ಅದ್ಕೆ ಕೊಟ್ಟುಬಿಟ್ಟೆ "..

ಎಲ್ಲ ಮುಗಿದಮೇಲೆ ಎಲ್ಲೂ ಇಲ್ಲದ ನಮ್ಮನೆಯನ್ನು ಹುಡುಕುವುದು ವ್ಯರ್ಥ ಎಂದು ಮನಸು ಕೂಗುತ್ತಿದ್ದರೂ ಕಣ್ಣಂಚಿನಿಂದ ಹನಿ ಜಾರುವುದನ್ನು ನಾ ತಡೆಯುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ?

ಹಿಂದೆ ನೋಡದ..

2008-10-10T05:17:00.000-07:00

"ಮಾತು ಮಾತಿಗೂ ನೀ ಅಳುವುದು ಯಾಕೆ? ನಂಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗೋದಿಲ್ಲ ಅದು ನೋಡು" ನೀ ಹೇಳಿದ ಮಾತು ನೆನಪಾಯ್ತು. ನಿಂಗೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದ್ದನ್ನು ನಂಗಿಷ್ಟವಾಗಿದ್ದಾದರೂ ಮಾಡಲು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸೊಪ್ಪುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ . ಆದರೆ ಮಾತು ಮಾತಿಗೆ ಅಳುವುದನ್ನು ಮಾತ್ರ ನನ್ನಿಂದ ತಡೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನದಿಯ ಭೋರ್ಗರೆತ ಹೆಚ್ಚಾದಾಗ ಕಟ್ಟಿದ ಓಡ್ದಾದರೂ ಒಡೆಯದೇ ತಾನು ಇನ್ನೇನು ಮಾಡೀತು? ಹಾಗಿತ್ತು ನನ್ನ ಸ್ಥಿತಿ.

ಆದರೆ ಈಗ ಹಾಗಿಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ. ನನಗೆ ಅಳಬೇಕೆನಿಸಿದರೂ ಅಳು ಬರುವುದಿಲ್ಲ , ದುಃಖ ಉತ್ಕಟವಾದಾಗಲೂ ಸಹ. ನದಿ ಭೋರ್ಗರೆಯುವುದೇ ಇಲ್ಲ, ಬತ್ತಿದ ನದಿ ಭೋರ್ಗರೆವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ?ಎಂದೋ ಮುರಿದು ಬಿದ್ದ ಒಡಕಲು ಒಡ್ಡು ಕೂಡ ನದಿಯನ್ನು ಕಾಯುವ ಹಂಗಿಲ್ಲದೆ ಹಾಯಾಗಿ ಬಿದ್ದುಕೊಂಡಿದೆ .

ಆದರೆ ನಿನ್ನ ನೆನಪುಗಳದೊಂದು ಎಂದೂ ಬತ್ತದ ಒರತೆ .. ನನ್ನ ನಗುವಿನಲ್ಲಿರಲಿ, ನೋವಿನಲ್ಲಿರಲಿ ಮನದಲ್ಲಿ ಸದಾ ಹರಿಯುವ ನದಿ ನಿನ್ನ ನೆನಪು. ನಾ ಸಣ್ಣವಳಿದ್ದಾಗ ಗಾಳಿಪಟದ ದಾರ ಹಿಡಿದು ಓಡುವಾಗ ಎಡವಿ ಬಿದ್ದು ಅಳುವಾಗ ಎತ್ತಿಹಿಡಿದು ಕಣ್ಣೀರು ಒರೆಸಿ ನೀ ಸಮಧಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನೆನಪಿನಿಂದ ಹಿಡಿದು, ನಾನು ಸ್ಕೂಲು ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ನಿಂತು ಉದ್ದುದ್ದ ಭಾಷಣ ಹೇಳುವಾಗ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯ ಕಂಗಳೊಡನೆ ನೀ ಹುರಿದುಂಬಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನೆನಪುಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು, ತಪ್ಪುಗಳಾದಾಗ ಕಿವಿ ಹಿಂಡಿ ಗದರುತ್ತಿದ್ದ ನೆನಪುಗಳು, ಹತ್ತಾರು ಸ್ನೇಹಿತರೊಡನೆ ಹಳ್ಳ ಕಾಡುಗಳ ಸುತ್ತುತ್ತಿದ್ದ ನೆನಪುಗಳೊಡಗೂಡಿ, ಹುಲ್ಲು ಹಾಸಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ನಾ ನೆಟ್ಟ ಕನಸಿನ ಬಳ್ಳಿಗಳಿಗೆ ನೀ ನೀರೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ನೆನಪೂ , ಅಷ್ಟೇ ಏಕೆ ? , ಹಿಂದೆ ನೋಡದೆ ನೀ ನಡೆದ ನೆನಪಿನವರೆಗೂ.

"ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಪ್ರೇಮವಿತ್ತೆ ? " ನನಗೆಂದೂ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕಾಡಿರಲೇ ಇಲ್ಲ ನಿನ್ನ ಜೊತೆಯಿರುವಾಗ. ನೀ ಹೋದ ಮೇಲೆ ಹರಿಯುತ್ತಿರುವ ನಿನ್ನ ನೆನಪಿನ ನದಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಲಿಳಿಬಿಟ್ಟ ನೀರೆಯ ಗೆಜ್ಜೆಗಾಲು ಕಲ್ಲಿಗೆ ತಾಗಿ ಘಲು ಘಲಿಸುವಂತೆ " ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಪ್ರೇಮವಿತ್ತೆ ?" ಎಂದು ಹತ್ತಾರು ಸಲ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ ನನ್ನೇ ನಾನು. ಗಿರಿಕಾನನಗಳ ಮೌನದಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋಗುವ ಸಣ್ಣ ಸದ್ದಿನಂತೆ ಆ ಪ್ರಶ್ನೆಯೂ ಉತ್ತರವಿಲ್ಲದೆ ಕಳೆದು ಹೋಗಿದೆ.

ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಸ್ನೇಹವೊಂದು ,ಸಂಬಂಧವೊಂದು ಪ್ರೇಮದಲ್ಲೇ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳಬೇಕ ? ಹೆಜ್ಜೆ ಹೆಜ್ಜೆಗೂ , ಮಾತು ಮಾತಿಗೂ ನಿನ್ನನ್ನೇ ಅನುಸರಿಸುತ್ತ ಆಪ್ತವಾಗಿದ್ದ ನನ್ನ ನಿನ್ನ ಬಂಧಕ್ಕೆ, ಪವಿತ್ರ ಸಂಬಂಧಕ್ಕೆ, ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಸ್ನೇಹಕ್ಕೆ ಪ್ರೇಮ ಎಂಬುದೊಂದೇ ಹಣೆಪಟ್ಟಿಯಾ? ಹಾಗೆಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಆಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನಾನು ಅದನ್ನು ಕಿವಿಯ ಬಳಿ ಹಾದು ಹೋದ ಧೂಳೆಂಬಂತೆ ಕೊಡವಿ ಸುಮ್ಮನಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಮನಸ್ಸುಗಳ ನಡುವಿನ ಆಪ್ತ ಬಾಂಧವ್ಯಕ್ಕೆ ಹೆಸರಿನ ಹಂಗು ಇರಲೇಬೇಕಾ ? ಇಂಥ ಹಲವು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನೆತ್ತುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನೊಡನೆ ದನಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದ ನೀನೂ ಸಂಬಂಧಗಳ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆಯನ್ನು , ಅದರ ಹರಿವಿನ ಪಾತ್ರವನ್ನೂ ,ಆಳವನ್ನೂ ಅರಿಯದೇ ದೂರ ನಡೆದಿದ್ದೇಕೆ ? ನನಗೆ ಈವರೆಗೂ ಅರ್ಥವೇ ಆಗಿಲ್ಲ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಯೋಚಿಸಿದಾಗ ನನ್ನೇ ನಾ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ "ನಿನಗೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಮವಿತ್ತೆ?"

ಓಡುತ್ತಿದ್ದ ಬಸ್ಸು ಗಕ್ಕನೆ ನಿಂತಾಗ ಯೋಚನೆಗಳ ಹರಿವೂ ಗಕ್ಕನೆ ಒಮ್ಮೆ ನಿಂತಂತಾಯ್ತು. ಸಣ್ಣಗೆ ಮಿಸುಕಾಡಿದೆ. ಮೊನ್ನೆ ಪ್ರಣತಿಯ ಮದುವೆಗೆಂದು ಹೊರಟಾಗ ಅಲ್ಲಿ ನೀನು ಬಂದಿರುತ್ತೀಯೆಂದು ಯೋಚಿಸಿಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ ನಾನು . ಬರೋಬ್ಬರಿ 5 ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ನೀನು ಧುತ್ತೆಂದು ಎದುರಾದಾಗ ನನಗೆ ನಂಬುವುದಕ್ಕೇ ಆಗಲಿಲ್ಲ . ಎಲ್ಲರೊಡನೆಯೂ ಅದೇ ಮಾತು ಅದೇ ಹಾವಭಾವ ಒಂದಿನಿತೂ ಬದಲಾದಂತೆ ತೋರಲಿಲ್ಲ ನೀನು , ಆದರೆ ನನ್ನಡೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಪಾರದರ್ಶಕವಲ್ಲದ ಆ ಪರದೆ! , ನೀನೇನಾ ನನ್ನ ನೀನು ಅನ್ನಿಸಿತು. ಆದರೂ ಇಲ್ಲಿ ಬೇಸರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಿಲ್ಲ ಅಂದುಕೊಂಡು ಸುಮ್ಮನಾದೆ . ಆದರೆ ಅದೇ ದಿನ ಸಂಜೆ ನಸುಗತ್ತಲು ಕವಿದ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ನೀ ಹೊರಟಾಗ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಚಿಕ್ಕದೊಂದು ನೀರಿಕ್ಷೆಯಿತ್ತು, ಹೆಚ್ಚೇನೂ ಅಲ್ಲ, ನೀ ಹೊರಡುವಾಗ ಹಿಂತಿರುಗಿ ನೋಡುವ ಆ ಒಂದು ನೋಟಕ್ಕಾಗಿ.

ಎಲ್ಲರೂ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಬೀಳ್ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ ಆ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಆ ಒಂದು ನೋಟಕ್ಕಾಗಿ ನಾ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೆ . ಆದರೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನನ್ನ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಹುಸಿಗೊಳಿಸಲೆಂಬಂತೆ ನೀ ಹಿಂದೆ ನೋಡದೆ ನಡೆದುಬಿಟ್ಟೆ . ನೋವಾಯ್ತು ನನಗೆ. " ಸಂಬಂಧಗಳು ಮಾಗಬೇಕೆ ಹೊರತು ಹಳಸಬಾರದು" , ನಾನಷ್ಟೇ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದು ಇದು, ಬೇರೆಯವರಿಗೂ ಹಾಗನಿಸಬೇಕೆಂದಿಲ್ಲವಲ್ಲ . ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಗೆಳತಿ ನನ್ನ ಮನವನ್ನೋದಿದಂತೆ ಸಮಾಧಾನಿಸುವ ನೋಟ ಬೀರಿದಳು. ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟು, ನೀ ಹಿಂದೆ ನೋಡದೆ ಸಾಗಿದ ಹಾದಿಯತ್ತ ಒಮ್ಮೆ ದೃಷ್ಟಿಹಾಯಿಸಿದೆ , ಮನಸ್ಸು ಕಲ್ಲೆಸೆದ ಕೊಳದಂತಾಗಿತ್ತು.

ತೆರೆದಿದ್ದ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ತಣ್ಣನೆಯ ಗಾಳಿ ತೇಲಿಬಂದು ಮುಖವನ್ನು ನೇವರಿಸಿ ಹೋಯ್ತು . ಕಿಟಕಿಯಾಚೆ ನೋಡಿದೆ, ಓಡುತ್ತಿದ್ದ ಬಸ್ಸಿನೊಡನೆ ಪೈಪೋಟಿ ಹಚ್ಚಿದಂತೆ ಅರ್ಧ ಚಂದ್ರ ಓಡುತ್ತಿದ್ದ, ಮತ್ತಷ್ಟು ನೆನಪುಗಳು ನುಗ್ಗಿಬಂದವು . ನೆನಪುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಮರೆತುಬಿಡಬೇಕು ಅಂದುಕೊಂಡೆ. ಮರುಕ್ಷಣವೇ ನೆನಪುಗಳನ್ಯಾಕೆ ಮರೆಯಬೇಕು ? ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಕೆದಕಲೆಂದು ಹಿಂದೆ ನೋಡುತ್ತಾ ನಿಲ್ಲುವುದುಬೇಕಿಲ್ಲ , ನೆನಪನ್ನು ಜೊತೆಗೊಯ್ದು ಮುಂದೆ ಸಾಗಿದರೆ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಈ ನಿರ್ಧಾರದಲ್ಲೂ ಮತ್ತೆ ನಿನ್ನನ್ನೇ ಅನುಸರಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನಾ ಅನ್ನುವ ಯೋಚನೆ ಬಂದು ತುಟಿಯ ಮೇಲೊಂದು ಕಿರುನಗೆ ಮೂಡಿ ಮಾಯವಾಯ್ತು. ಮತ್ತೆ
ಹೊರನೋಡಿದೆ ಅರ್ಧ ಚಂದ್ರ ಓಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದ , ಹಿತವೆನಿಸಿತು , ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿದೆ. ನಾಳಿನ ಕಾಲೇಜು, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು, ಪಾಠ, ಸೆಮಿನಾರು ಎಲ್ಲ ಕಣ್ಮುಂದೆ ತೇಲಿ ಬಂತು. ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಕನಸುಗಣ್ಣನ್ನು ನಿದ್ದೆ ಆವರಿಸಿತು.

ಚೆಲುವು ಶಾಶ್ವತವಲ್ಲ

2008-09-26T01:51:00.000-07:00

ಯಾವುದಾದರೊಂದು ನೆಪದಿಂದ ಹಳೆಯ ಕವಿತೆಗಳು ನೆನಪಾಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಅಂತದೇ ಒಂದು ಕವಿತೆ ಇಲ್ಲಿದೆ. ಸುಮಾರು ಎಂಟು ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ನಾನು ಬರೆದಿದ್ದ ಕವಿತೆ. ಮೊನ್ನೆ ಯಾಕೋ ನೆನಪಾಯ್ತು . ಕವಿತೆಯಲ್ಲಿನ ಪದಗಳು ಬಾಲಿಶವೆನಿಸಿದರೂ ಅದರ ಉದ್ದೇಶ ಮಾತ್ರ ಗಟ್ಟಿಯಾದುದು ಅನ್ನಿಸಿತು. ಇಲ್ಲಿ "ಚೆಲುವು" ಅನ್ನುವ ಪದ ಕವಿತೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಉದಾಹರಣೆಯಷ್ಟೇ . ಕವಿತೆಯ ಉದ್ದೇಶ ಚೆಲುವಿಗಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ ಯಶಸ್ಸು , ಕೀರ್ತಿ , ಹಣ ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಅನ್ವಯ . ಯಾವುದೇ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ನಾನೇ ದೊಡ್ಡವನು ನಾನೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಾಧಿಸಿದವನು ಎಂಬ ಅಹಮಿಕೆ ಇರಬಾರದು ಎನ್ನುವುದು ನನ್ನ ತತ್ವ. ಕವಿತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೇಳುವ ಮನಸ್ಸಿತ್ತು. ಆದರೆ ಮಂತ್ರಕ್ಕಿಂತ ಉಗುಳು ಜಾಸ್ತಿ ಆಗಬಾರದು :) , ಮುನ್ನುಡಿಯೇ ಉದ್ದವಾಗಿ ಕವಿತೆ ಕಳೆದು ಹೋಗಬಾರದು . ಅದಕ್ಕೇ ಇಷ್ಟು ಸಾಕು.

ಕವಿತೆ ಇಲ್ಲಿದೆ, ಬಾಲಿಶವಾಗಿದ್ದರೂ ತಿದ್ದದೇ ಅಂದು ಹೇಗೆ ಬರೆದಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೋ ಅದನ್ನೇ ಇಲ್ಲಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ.

ಚಂದದಾ ತೋಟದಲಿ ಚೆಂಗುಲಾಬಿಯ ಗಿಡದಿ
ಪುಟ್ಟಗುಲಾಬಿಯ ಮೊಗ್ಗಾಗಿ ನಾ ನಗುತಲಿದ್ದೆ
ನನಗರಿಯದೆ ನನ್ನ ಚೆಲುವಿಗೆ ನಾ ಬೀಗುತಿದ್ದೆ
ಇಂದಲ್ಲ ನಾಳೆ ಹೂವಾಗರಳುವೆನೆಂಬ ಗರ್ವದಲ್ಲಿದ್ದೆ

ಹುಣ್ಣಿಮೆಯ ಚಂದ್ರನು ಬಾನಲ್ಲೇ ಕರಗಿರಲು
ಬಂದೆ ಬಂದನು ರವಿಯು ಬಾನಿನೇರಿಯಲ್ಲಿ
ಇಬ್ಬನಿಯ ಕಣಗಳು ನನ್ನ ಮೇಲೆರಗಲು
ಕಣ್ಣ ತೆರೆದಾಗ ನಾನು ಅರೆಬಿರಿದ ಹೂವಾಗಿದ್ದೆ ಗಿಡದಲ್ಲಿ

ಚೆಲುವೆಯೊಬ್ಬಳು ನನ್ನ ಬಳಿಯಲ್ಲಿ ಬಂದು
ನನ್ನ ಕೊಯ್ಯಲು ಕೈಚಾಚಿದಳು ಮುಂದು
ಸಂತಸದಿ ಮನದಲ್ಲೇ ನಲಿನಲಿದೆ
ನಾ ಚೆಲುವೆಯ ಮುಡಿ ಸೇರುವೆನೆಂದು.

ಚೆಲುವೆಯ ಮುಡಿಯಲ್ಲಿ ಕಂಗೊಳಿಸುವಾಗ
ನಾ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದೆನೊಮ್ಮೆ
ಬಾಡಿ ಮುದುಡಿದ ನನ್ನ ಹೋಲದ
ಒಣಗಿದ ಹಳೆ ಹೂಗಳೆಡೆಗೆ ಗರ್ವಭಾವದಿ.

ಸಂಜೆ ತಾನೋಡಿ ಬಂದಂತೆಲ್ಲ
ಹೊತ್ತು ತಂತಾನೆ ಜಾರಿದಂತೆಲ್ಲ
ಮುಡಿಯೇರಿ ಕುಳಿತ ನಾ ಬಾಡತೊಡಗಿದ್ದೆ
ನನಗರಿವಿಲ್ಲದೆಯೇ ನಾ ಬಾಡತೊಡಗಿದ್ದೆ

ಕಿತ್ತು ಬಿಸುಟಿದಳಾಗ ಚೆಲುವೆ
ನನ್ನನ್ನು ಮುಡಿಯಿಂದ
ಕಾಲು ಕಸವಾಗಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದೆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ
ಸೋತಭಾವದಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದೆ ನಾನಲ್ಲೇ

ಕನಸಿನಿಂದ ವಾಸ್ತವಕೆ ಬಂದೆ ನಾನಾಗ
ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದಂತಾಗಿ
ಚೆಲುವು ಶಾಶ್ವತವಲ್ಲ ಹುಡುಗಿ ಚೆಲುವು ಶಾಶ್ವತವಲ್ಲ
ತಿಳಿದಿರು ನೀ, ಎಂದೂ ಚೆಲುವು ಶಾಶ್ವತವಲ್ಲ

ಭಾವಕ್ಕೆ ಬಳಿದ ಬಣ್ಣಗಳೊಡನೆ ಕಳೆದು ಹೋದವಳು

2008-09-04T00:14:00.000-07:00

ಕಾಮನಬಿಲ್ಲಿಗೇಕೆ ಏಳೇ ಬಣ್ಣ?
ನನ್ನ ಭಾವಕ್ಕೆ ಬಳಿದಿರುವುದು ನೂರಾರು ಬಣ್ಣ..

ನನಗೆ ಬಣ್ಣಗಳೆಡೆಗೆ ಒಲವು ಜಾಸ್ತಿ. ಒಂದೊಂದು ಬಣ್ಣವನ್ನೂ ಒಂದೊಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮೆಚ್ಚುತ್ತೇನೆ , ಒಂದೊಂದು ಬಣ್ಣಕ್ಕೂ ಒಂದೊಂದು ವಿಶೇಷತೆ.ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಬಣ್ಣದ ಸೆಳೆತ ಜಾಸ್ತಿ. ನನ್ನ ಉಡುಗೆಯಲ್ಲೂ ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ . ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಏನೊಂದು ಗೋಚರಿಸಿದರೂ ಅದರ ಬಣ್ಣ ಮೊದಲು ನನ್ನ ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಬಣ್ಣಗಳೆಡೆಗಿನ ನನ್ನ ಅವಲೋಕನ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಕುತೂಹಲವೇನಲ್ಲ , ನನ್ನ ಭಾವಕ್ಕೆ ನಾ ಬಳಿಯುವ ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ 'ಕುಂಚ' ನನ್ನ ಅವಲೋಕನ.

ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಹುಲ್ಲುಗಳ ತಿಳಿ ಹಸಿರು, ಒಣಗಿದ ಜಡ್ಡಿನ ಅರೆ ಬಣ್ಣ, ಪೈರಿನ ಪಚ್ಚೆ ಹಸಿರು, ಮರ ಗಿಡಗಳ ಅಚ್ಚ ಹಸಿರು, ಮಣ್ಣಿನ ಬಣ್ಣ, ಧೂಳಿನ ತಿಳಿ ಬಣ್ಣ, ಕೆಸರಿನ ಕೆಂಬಣ್ಣ , ಬಾನು ಹೊದ್ದ ನೀಲಿ ಬಣ್ಣ, ಮುಂಜಾವಿನ ಬಾನ ಹೊಂಬಣ್ಣ , ರವಿಕಿರಣದ ಕಾಂತಿ ಬಣ್ಣ, ಆಗಸದಿ ತೇಲುವ ಬೆಳ್ಮುಗಿಲ ಬಣ್ಣ, ಕಾರ್ಮೋಡದ ಕರಿ ಬಣ್ಣ, ಮಳೆಗಾಳದಲಾಗೊಮ್ಮೆ ಈಗೊಮ್ಮೆ ಇಣುಕುವ ತಿಳಿಬಿಸಿಲ ಬಣ್ಣ, ನಡುಹಗಲಿನ ಸುಡುಬಿಸಿಲ ಬಣ್ಣ, ಇಳಿಸಂಜೆಯ ಬಾನ ಕಿತ್ತಳೆ ಬಣ್ಣ, ಚುಕ್ಕಿ ಚಿತ್ತಾರವಾದ ಬಾನ ಬಣ್ಣ, ಕಾನ ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲೂ ಬೆಳಕು ಸುರಿಸುವ ಶಶಿಯ ಬೆಳದಿಂಗಳ ಬಣ್ಣ, ಕಡಲ ಆ ನೀಲಿ ಬಣ್ಣ, ತೀರದ ಆ ಮರಳಿನ ಬಣ್ಣ,ಗಿರಿ ಶ್ರೇಣಿಯು ಹೊದ್ದ ಹಿಮದ ಬೆಳ್ಳಿ ಬಣ್ಣ,
ಕಂದನ ಹಾಲ್ಗಲ್ಲದ ಬಣ್ಣ, ಪುಟಾಣಿ ಪಾದದ ಗುಲಾಬಿ ಬಣ್ಣ, ನೊರೆ ಹಾಲ ಬಿಳುಪು ಬಣ್ಣ, ಹಾಲ್ಗೆನೆಯ ಆ ಬಣ್ಣ, ಹಬೆಯಾಡುವ ನೊರೆ ಕಾಫಿಯ ಬಣ್ಣ, ಒಲೆಯ ಒಡಲಿನ ಬೆಂಕಿ ಬಣ್ಣ, ಬೂದಿ ಮುಚ್ಚಿದ ಕೆಂಡದ ಬಣ್ಣ, ಹೊಗೆಯ ಬಣ್ಣ, ಸಂಜೆ ನಸುಗತ್ತಲ ಬಣ್ಣ, ದೇವರೊಳದ ದೀಪದ ಬಣ್ಣ, ಬಣ್ಣಗಳನ್ನೇ ಬದಲಾಯಿಸುವ ಅದೇ ಆ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿರುವ ಸೋಡಿಯಮ್ ದೀಪದ ಬಣ್ಣ, ಜಡಿ ಮಳೆಯ ಹನಿಗಳ ಬಣ್ಣ, ಜುಳು ಜುಳು ಹರಿವ ನೀರಿನ ಬಣ್ಣ, ನಿಂತ ನೀರಿನ ಕೆರೆಯ ತಿಳಿ ಹಸಿರು ಬಣ್ಣ, ಅಮ್ಮನ ಸೀರೆಯ ಬಣ್ಣ, ಇರುವೆಗಳ ಬಣ್ಣ, ಹರಿವ ಹುಳಗಳ ಅದೆಷ್ಟೋ ಬಣ್ಣ,ಮಿಂಚುಳದ ಮಿಣುಕು ಮಿಣುಕು ಹೊಂಬಣ್ಣ , ಆಗಸದಿ ಮಿಂಚುವ ಮಿಂಚಿನ ಬಣ್ಣ, ಚಿಲಿಪಿಲಿ ಹಕ್ಕಿಗಳ ಹಲವು ಬಣ್ಣ, ಅಂಗಳದ ತುಳಸಿಯ ಬಣ್ಣ,ರಂಗೋಲಿ ನಗುವ ಸಗಣಿ ತೀಡಿದ ಅಂಗಳದ ಬಣ್ಣ,ಕೊಟ್ಟಿಗೆಯ 'ಕೆಂಪಿ' ಕರುವಿನ ಬಣ್ಣ, ಅವಳ ಬಳೆಗಳ ಬಣ್ಣ, ಕೆನ್ನೆಯರಿಷಿನ, ಹಣೆಯ ಕುಂಕುಮದ ಬಣ್ಣ, ಕಣ್ಣ ಕಾಡಿಗೆಯ ಬಣ್ಣ, ಹಸ್ತಗಳ ಅಂದಗೊಳಿಸುವ ಮದರಂಗಿ ಬಣ್ಣ , ಅವನ ಕಂಗಳ ಹೊಳಪು ಬಣ್ಣ, ನಗುವ ಹೂಗಳ ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣ, ಚುಮುಚುಮು ಚಳಿಯ ಬೆಳಗಿನ ಇಬ್ಬನಿಯ ಬಣ್ಣ,ಸವಿ ಜೇನ ಬಣ್ಣ, ಅಬ್ಬ ಅದೆಷ್ಟು ಬಣ್ಣಗಳು, ಇವೆಲ್ಲವೂ ನಂಗಿಷ್ಟ.

ಕಾಣದೆಯೂ ಕಾಣುವ ಬಣ್ಣಗಳಿವೆಯಲ್ಲ ,ಅವೂ ನಂಗಿಷ್ಟ. 'ಹೊಂಗನಸು' ಕನಸಿಗೆ ಹೊನ್ನಿನ ಬಣ್ಣವೇ ? "ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಕನಸು"! ಕನಸಿನ ಎಲ್ಲ ಬಣ್ಣಗಳೂ ನಂಗಿಷ್ಟ, ಮನಸ್ಸಿನ ಹಾಲು ಬಣ್ಣವಿಷ್ಟ . "ನೆನಪು ಹಚ್ಚ ಹಸಿರು " ನೆನಪಿಗೆ ಹಸಿರು ಬಣ್ಣವೇ? ಮರೆವಿಗಾವ ಬಣ್ಣ? ನೆನಪಿನ ಬಣ್ಣಕ್ಕೂ ಒಂಥರಾ ಚೆಲುವಿದೆ. ನೆನಪಿನ ಬಣ್ಣ ಬಲು ಗಾಢ.ಮರೆವಿನ ಬಣ್ಣ ಸ್ವಲ್ಪ ಪೇಲವ. ಅದಕ್ಕೂ ಒಂದು ಸೊಗಸಿದೆ.

ಇನ್ನೆಷ್ಟು ಬಣ್ಣಗಳನ್ನು ಹೇಳಲಿ ? ನೋಡುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದಕ್ಕೂ ಬಣ್ಣವಿದೆ , ಚೆಲುವಿದೆ.

ಎಲ್ಲ ಬಣ್ಣಗಳು ಕಲೆತಾಗ ಕಾಣುವ ಸೌಂದರ್ಯಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲೆಯುಂಟೆ? ಹೂವಿನ ದಳದ ಮೇಲೋ, ಚಿಗುರೆಲೆಯ ಮೇಲೋ, ಹುಲ್ಲಿನೆಳೆಯ ಮೆಲೋ ಬಿದ್ದ ಹನಿಯೊಡನೆ ರವಿಕಿರಣದ ಹೊಂಬಣ್ಣ ಬೆರೆತಾಗ ಕಾಣುವ ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣವಿದೆಯಲ್ಲ ಆಹಾ ! ಅದು ನನಗೆ ತುಂಬ ಇಷ್ಟ .ಆ ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಹನಿಯೊಳಗೆ ಬೇರೆಯದೇ ಒಂದು ಲೋಕವಿದೆಯೇನೋ ಅನ್ನಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ ನನಗೆ. ನೀರ ಹನಿ ಬೆಳಕಿನ ಎಳೆಯೊಡನೆ ಕಲೆತಾಗ ಮೂಡುವ ಈ ಚೆಲುವಿಗೂ ನಾನಾ ಪರಿಯಿದೆ, ಮುಂಜಾನೆಯ ಹನಿಗಳ ಚೆಲುವೇ ಬೇರೆ, ಮುಸ್ಸಂಜೆಯ ಹನಿಗಳ ಚೆಲುವೇ ಬೇರೆ. ಚಳಿಯ ಬೆಳಗಿನಲ್ಲಿ ಜೇಡನ ಬಲೆಗಂಟಿದ ಇಬ್ಬನಿಯ ಹನಿಗಳಿಗೆ ಬೆಳಕಿನೆಳೆ ಸೋಕಿದಾಗ ಕಾಣುವ ಬಣ್ಣದ ಚೆಲುವು ನೋಡಲು ಬಲು ಸೊಗಸು.

ಆದರೆ ನಾ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಬರೆಯಲು ಕಾರಣ ಬೇರೆಯದೇ ಇದೆ. ಅದು ಗುಳ್ಳೆಗಳ ಮೇಲಣ ಬಣ್ಣದ ಚೆಲುವು. ಬಣ್ಣವಿಲ್ಲದ ಗುಳ್ಳೆಗಳು ಬೆಳಕಿನ ಹೊಳಪ ಸೆಳೆದು ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣವಾಗಿ ಹಾರುವಾಗ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸೂ ಗುಳ್ಳೆಗಳಂತೆ ಹಗುರಾಗಿ ತೇಲಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ನನ್ನ ನೆನಪುಗಳ ಬಣ್ಣದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಚಿತ್ರವಿದೆ. ನಾನು ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗಿಯಾಗಿದ್ದಾಗ ಗುಳ್ಳೆಗಳೊಡನೆ ಆಡುತ್ತಿದ್ದುದು. ಅಜ್ಜನ ಮನೆಯ ಎದುರು ಬೇಲಿ ಸಾಲಿನ ಕಳ್ಳಿಗಿಡದ ದಂಟು ಮುರಿದರೆ ಸೋರುತ್ತಿದ್ದ ಕಳ್ಳಿರಸವನ್ನು
ಊದಿದರೆ ಸಾಕು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಗಾತ್ರದ ಅವೆಷ್ಟೋ ಗುಳ್ಳೆಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಒಂದೊಂದು ಗುಳ್ಳೆಗಳಲ್ಲೂ ಅದೆಷ್ಟೋ ಬಣ್ಣಗಳು. ಎಷ್ಟು ಸುಂದರ. ಆ ಆಟ ನನಗೆಂದೂ ಬೇಸರ ತರಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.ಪಕ್ಕದ ಮೆನೆಯ ಬೇಲಿಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ಗಿಡವಿತ್ತು, ಏನು ಹೆಸರೋ ತಿಳಿಯದು. ಅದರ ಎಲೆಯನ್ನು ಅರ್ಧರ್ಧವಾಗಿ ಮುರಿದರೆ ಪಟ್ ಎಂದು ಶಬ್ದ ಬರುತ್ತಿತ್ತು, ಆಮೇಲೆ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಅದನ್ನು ಒತ್ತಿ ಹಿಡಿದು ಬಿಡಿಸಿದರೆ ಗುಳ್ಳೆಯ ತೆಳು ಪದರು, ತೆಳು ಕನ್ನಡಿಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು , ಅದರಲ್ಲೂ ಅಷ್ಟೇ ಹಲವು ಬಣ್ಣಗಳು. ಅದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಖುಷಿಯನ್ನು ಇವತ್ತಿಗೂ ನನ್ನ ನೆನಪಿನ ಬುಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಚಂದವಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ.

ಹೋದವರ್ಷ ಅಜ್ಜನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಗ ಮುಸ್ಸಂಜೆ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆವು. ದೇವರ ದರ್ಶನವಾದ ನಂತರ ಅಲ್ಲೇ ಕಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಮಾತಾಡುತ್ತ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಗ ಆಚೆ ಮೂಲೆಯಲ್ಲೆಲ್ಲೊ ಕಳ್ಳಿ ಗಿಡದ ಹಿಂಡು ಕಾಣಿಸಿತು. ನನಗಂತೂ ಬಾಲ್ಯ ಮರುಕಳಿಸಿದಂತಾಗಿ ಕಟ್ಟೆಯಿಂದ ಜಿಗಿದು ಹೋಗಿ ಕಳ್ಳಿ ಎಲೆ ಮುರಿದು ಗುಳ್ಳೆಗಳನ್ನು ಊದಿದೆ. ಅಕ್ಕನೂ ಜೊತೆಯಾದಳು.
ಅದೆಷ್ಟೋ ಹೊತ್ತು ಇಬ್ಬರೂ ಕಾಲವನ್ನೇ ಮರೆತವರಂತೆ ನೂರಾರು ಗುಳ್ಳೆಗಳನ್ನು ಗಾಳಿಗೆ ತೇಲಿ ಬಿಟ್ಟು ಬಣ್ಣಗಳನ್ನು ಕಣ್ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಆನಂದಿಸಿದೆವು. ಬೀಸಿಬರುತ್ತಿದ್ದ ತಿಳಿಗಾಳಿಗೆ ಸುತ್ತಲಿದ್ದ ಗದ್ದೆಯ ಹಸಿರುಪೈರುಗಳು ತಲೆದೂಗುತ್ತಿದ್ದಿದ್ದು ನಮ್ಮ ನಲಿವಿಗೆ ಅವೂ ಸಾಥಿ ನೀಡಿದಂತಿತ್ತು. ಭಾವಕ್ಕೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಬಣ್ಣ ಬಳಿದಂತಾಗಿ ಮನಸ್ಸು ಅದೆಲ್ಲೋ ಕಳೆದುಹೋಗಿತ್ತು .

ಹನಿಗಳು

2008-08-31T23:47:00.000-07:00

ನಿದ್ದೆ ಬಾರದ ರಾತ್ರಿ
ತೆರೆದ ಕಂಗಳು ಅಂದು
ಕಂಡಿದ್ದ ಕನಸುಗಳು
ಇಂದು ರಾತ್ರಿಯಾಗಸದಲ್ಲಿ
ಹೊಳೆಯುತ್ತಿವೆ ತಾರೆಗಳಾಗಿ.

******

ನಕ್ಷತ್ರಗಳನ್ನು ಎಣಿಸಿ ಎಣಿಸಿ
ಸೋತ ಕಣ್ಣುಗಳು
ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಸಂಧಿಸಿದಾಗ
ಹಕ್ಕಿ ಗರಿಯಷ್ಟು ಹಗುರವಾದ
ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ನೋಟವೂ
ಭಾರವೆನಿಸಿ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಾಗ
ಉದುರಿದ ಹನಿಯು
ನಿನ್ನ ಬೊಗಸೆಯ ಸ್ಪರ್ಶದಲ್ಲಿ
ಮುತ್ತಾಯಿತು.

******

ಸಂಜೆ ಬಾನ ಸೆರಗಿನಂಚಿನಲಿ ಚುಕ್ಕಿಗಳ ಚಿತ್ತಾರ,
ಮುಂಗುರುಳ ನೇವರಿಸುವ ನೆಪದಿ ಬೀಸಿ ಬಂದ ತಿಳಿಗಾಳಿ,
ಹಾರಿ ಹೋದ ಬೆಳ್ಳಕ್ಕಿ ಹಿಂಡು,
ಬೇಲಿ ಸಾಲಿನ ಆ ನೀಲಿ ಹೂವು ನಕ್ಕ ಪರಿಯು
ನಿನ್ನ ನೆನಪ ತಾರದಿರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ?

ನಾ ಹಿಡಿಯದ ಹಾದಿ

2008-08-27T04:43:00.000-07:00

ಅಲ್ಲೊಂದು ದಾರಿ
ಆ ದಾರಿಯ ಹಿಡಿದು ಸಾಗುವುದು ಎನಗೊಳಿತೆ?
ಅರಿವಿರಲಿಲ್ಲವೆನಗೆ.
ಕಲ್ಲಿರಬಹುದು ಮುಳ್ಳಿರಬಹುದು
ಕಷ್ಟ ಕೋಟಲೆಗಳೆದುರುಗೊಳ್ಳಬಹುದು
ಸುಮ್ಮನೇಕೆ ಇಲ್ಲದ ಉಸಾಬರಿ ಎನಗೆ?
ಮರುಯೋಚನೆಯಿಲ್ಲದೆ ನಡೆದೆ ನನ್ನ ದಾರಿಯಲ್ಲೇ ನಾ.

ಮನಸು ಕಮಲದೆಲೆಯ ಮೇಲಣ ನೀರ ಹನಿ
ಮತ್ತೆ ಆ ದಾರಿಯ ಕಂಡಾಗೆಲ್ಲ ತಿರು ತಿರುಗಿ ನೋಡುವ ಹುಚ್ಚು
ಹಿಡಿದು ಸಾಗಲೇ ಆ ಹಾದಿಯಲೊಮ್ಮೆ?
ಮನದಲ್ಲಿ ಮಿಂಚಂತೆ ಯೋಚನೆ.
ಮತ್ತದೇ ನೂರಾರು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಮನದಲ್ಲಿ ಸುಳಿದು
ನನ್ನದೇ ಯೋಚನೆಗೆ ನನ್ನ ಸಮ್ಮತವಿಲ್ಲದೆ
ಸುಮ್ಮನೇ ನಡೆದೆ ನನ್ನ ದಾರಿಯಲ್ಲೇ ನಾ.

ಮನಸು ಕಮಲದೆಲೆಯ ಮೇಲಣ ನೀರ ಹನಿ
ಮತ್ತೆ ಹೊರಳಿತು ಆ ಹಿಡಿಯದ ಹಾದಿಯ ಕಡೆಗೆ.
ತಿರು ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದಾಗ
ಕಲಾವಿದನ ಕುಂಚದಲ್ಲರಳಿದ ಕಲೆಯ ಚೆಲುವು
ಕಲ್ಪನೆಯಲಿ ಹುಟ್ಟಿ
ಹೂವು ಹಾಸಿದ ನೆಲವಾಗಿರಬಹುದು
ಹಿಡಿದು ಸಾಗಲೇ ಆ ಹಾದಿಯಲೊಮ್ಮೆ?
ಮನದಲ್ಲಿ ಮಿಂಚಂತೆ ಯೋಚನೆ.
ಮತ್ತದೇ ನನ್ನ ದಾರಿಯ ನೆನಪಾಗೆ
ಸುಮ್ಮನೇ ನಡೆದೆ ನನ್ನ ದಾರಿಯಲ್ಲೇ ನಾ.

ಮನಸು ಕಮಲದೆಲೆಯ ಮೇಲಣ ನೀರ ಹನಿ
ಇಂದು ನಡೆದುಬಿಡಬೇಕು ಆ ಹಿಡಿಯದ ಹಾದಿಯಲಿ
ಅನ್ನಿಸಿದೊಡನೆಯೇ ಹೊರಟು ನಿಂತೆ.
ಹಾದಿಗೆದುರಾಗಿ ನಿಂತು ನೋಡಲು
ಅಂದು ಬೇಲಿ ಹಾಕಿದೆ ಆ ಹಾದಿಗೆ.
ಮತ್ತೆ ಮರಳುವ ಮನಸಿಲ್ಲವಾದರೂ
ನಡೆಯಲೇಬೇಕಿತ್ತು ಮರಳಿ ನನ್ನದೇ ಹಳೆಯ ದಾರಿಯಲಿ ನಾ.

ಬಿಟ್ಟರೂ ಬಿಡದೆನ್ನುವ ಮೋಹ
ಆ ಹಿಡಿಯದ ಹಾದಿಯೆಡೆಗೆ
"ಬೇಲಿ ಹಾರಿದರೆ ಸಾಗಬಹುದಲ್ಲ" ಕೂಗಿ ಹೇಳಿತು ಮನವು.
ನನ್ನನಾವರಿಸಿದ ನೂರು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಕರಗಿ
ಮನವು ಹಗುರಾಗಿ
ಹೊರಟು ನಿಂತೆನು ಮತ್ತೆ
ಹಿಡಿಯದ ಆ ಹಾದಿಯಲಿ ಸಾಗಲನುವಾಗಿ.

ಆ ಹಾದಿಯೆದುರಲಿ ಬಂದು ನಿಂತು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದಿಡುತಿರಲು
ಸುತ್ತ ನೋಡಿದರೆ ಸುತ್ತುವರಿದಾ ಜನರು
ಅತ್ತ ಹೋಗಲು ಬಿಡದೆ ಎಳೆಯುತಿದ್ದರು ನನ್ನ
ಎಡಕೊಮ್ಮೆ ಬಲಕೊಮ್ಮೆ .
ನನ್ನ ಕೂಗು ಮೂಕವಾಯಿತು
ಹೆಜ್ಜೆ ಕುರುಡಾಯಿತು
ಯಾರದೋ ಹೆಜ್ಜೆ ಸಾಗಿದೆಡೆ ನನ್ನದೂ ಹೆಜ್ಜೆ ಸಾಗಿ
ಪಯಣ ಆರಂಭವಾಯಿತು ಮತ್ತದೇ ಹಳೆಯ ದಾರಿಯಲಿ.

ಎಂದೂ ಹಿಡಿಯದ ಆ ಹಾದಿಗೆ ಬೆನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿ ನಾ ಹೊರಟೆ
ಆ ಹಾದಿ ನಾ ಹಿಡಿಯದ ಹಾದಿಯಾಗಿಯೇ ಉಳಿದುಹೊಯ್ತು.

ಮುಸ್ಸಂಜೆಯ ನೆನಪು

2008-08-22T02:32:00.000-07:00

ಮಣ್ಣ ಹಣತೆಯ ಎಣ್ಣೆ ಬತ್ತಿಯ
ಪುಟ್ಟ ದೀಪಕ್ಕೆ
ಮುಸ್ಸಂಜೆಯ ನೆನಪು
ಬಾ ಎಂದು ಕರೆಯುತಲಿತ್ತು ಮುಸ್ಸಂಜೆಯನು
ಬಾನಲ್ಲಿ ರವಿ ಜಾರುವ ಮುನ್ನವೇ.
ಮುಸ್ಸಂಜೆಯ ಮಬ್ಬುಗತ್ತಲಿಗೋ
ದೀಪವೆಂದರೆ ಒಲವು
ತನ್ನನಾವರಿಸಿ ಬೆಳಗು ನೀಡುವುದು ದೀಪ ತಾನೆ?
ಕಾಯುವಿಕೆಯು ಕೊನೆಗೊಂಡು
ಹೊತ್ತು ಕಂತು ಮಬ್ಬು ಕವಿದಾ ವೇಳೆ
ದೀಪ ನಂದಿತು ಏಕೆ?
ದೀಪಕ್ಕೆ ಮುಸ್ಸಂಜೆಯ ನೆನಪು
ಬರಿಯ ನೆಪವಷ್ಟೆಯೇನು?

[ಅವತ್ತು ಯಾವತ್ತೋ ಒಂದು ದಿನ ಮನಸಲ್ಲಿ ಮೂಡಿದ ಸಾಲುಗಳು. ಇವಿಷ್ಟೇ ಬರ್ದಿದ್ದು ಅಥವಾ ಮುಂದೆ ಬರಿಯಬೇಕು ಅನ್ನಿಸಲಿಲ್ಲ . ಅಪೂರ್ಣವಾದ ಕವಿತೆ?!! ]

ಅವಳು ರಾಧೆಯಲ್ಲ

2008-08-06T21:23:00.000-07:00

"ಕೃಷ್ಣ"
ಅವಳಿಗೆ , ಆ ಒಂಭತ್ತರ ಬಾಲೆಗೆ ಕೃಷ್ಣನೆಂದರೆ ಸಾಕು ಕಣ್ಣರಳುವುದು. ಕೃಷ್ಣ ಅವಳ ಆತ್ಮ , ಕೃಷ್ಣ ಅವಳ ನಗು, ಕೃಷ್ಣ ಅವಳ ಖುಷಿ. ಅವಳಿಗೆ ಏಕಾಂತವೆಂದರೆ ಏನೆಂದು ತಿಳಿಯದು , ಏಕೆಂದರೆ ಅವಳ ಏಕಾಂತದಲ್ಲೂ ಕೃಷ್ಣನಿರುವನು ಅವಳ ಜೊತೆಗೆ. ಕೃಷ್ಣ ಅವಳ ಮಾನಸ ಮಿತ್ರ. ಅವಳ ಖುಷಿ, ನಗು, ದುಃಖ , ಅಳು ಎಲ್ಲದರಲ್ಲಿ ಇರುವುದು ಕೃಷ್ಣನೇ. ಖುಷಿಯಾದಾಗ ಕೃಷ್ಣನೊಡನೆ ಮಾತನಾಡುವಳು ತನ್ನೊಳಗೇ. ದುಃಖವಾದಾಗಲೂ ನೆನೆವುದು ಕೃಷ್ಣನನ್ನೇ , ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಎಂದು ಕೇಳುವಳು ಅವನನ್ನೇ .

ಕೃಷ್ಣನ ಪೂಜಿಸಿ ಹಬ್ಬ ಮಾಡಲು ಅವಳಿಗೆ ಕೃಷ್ಣಾಷ್ಟಮಿಯೇ ಆಗಬೇಕಿಲ್ಲ . ಅವಳಿಗೆ ಅನ್ನಿಸಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ಕೃಷ್ಣನನು ಪೂಜಿಸುವ ಸಂಭ್ರಮ . ಅವಳ ಆ ಕೃಷ್ಣನ ವಿಗ್ರಹಕ್ಕೆ ಸಡಗರದ ಪೂಜೆ. ವಿಗ್ರಹ ! ಅದೆಂಥ ದಿವ್ಯ ಕಳೆಯಿರುವ ಕೃಷ್ಣನ ವಿಗ್ರಹ. ಅವಳು ಐದರ ಬಾಲೆಯಾಗಿದ್ದಾಗ ಅಜ್ಜ ತಂದುಕೊಟ್ಟಿದ್ದು. ಆಗಿನಿಂದ ಅವಳಿಗೆ ಆ ವಿಗ್ರಹದ ಮೇಲೆ ಅದೇನೋ ಮೋಹ. ಅವಳಿಗೆ ಅದು ಬರಿಯ ವಿಗ್ರಹವಲ್ಲ . ಅದು ಕೃಷ್ಣನೆಂದೇ ಅವಳ ನಂಬಿಕೆ . ಆ ವಿಗ್ರಹ ಜೊತೆಯಿದ್ದರೆ ಕೃಷ್ಣನೇ ಜೊತೆಯಿರುವನೆಂಬ ಭಾವ.
ಮಕ್ಕೆಳೆಲ್ಲ ಅದರೊಟ್ಟಿಗೆ ಆಡುವಾಗ ತನಗೆ ಅದರ ಮೇಲೆ ಜಾಸ್ತಿ ಅಧಿಕಾರವಿದೆ ಎಂದು ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾನು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವಳು.

ಶಾಲೆಗೆ ರಜೆ ಬಂದರೆ ಸಾಕು ಪುಟ್ಟ ಮಂಟಪದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನನ್ನಿಟ್ಟು , ಹೂವು ಮಾಲೆ , ಎಲೆಗಳಿಂದ ಸಿಂಗರಿಸುವಳು. ಎಲ್ಲರೊಟ್ಟಿಗೆ ಹಾಡಿ ಪಾಡಿ ನಲಿಯುವಳು. ಮಕ್ಕಳ ಆಟವಾ ಅದು? ನೋಡುವವರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಹಬ್ಬ!

ಅವಳ ಮುಗ್ಧ ಮನಸಿನಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನದೊಂದು ಪುಟ್ಟ ಲೋಕ. ಅವಳು ರಾಧೆಯಲ್ಲ , ಅವಳು ಮೀರೆಯಲ್ಲ , ಕೃಷ್ಣ ತನ್ನ ಆಪ್ತಗೆಳೆಯನೆಂದೇ ಕನಸಲ್ಲೂ ಮನಸಲ್ಲೂ ಕನವರಿಸುವವಳು.

ಅವತ್ತೊಂದು ದಿನ ಬೇಸಿಗೆಯ ಬೆಳಗಿನಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನೊಂದಿಗೆ ಆಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು ಅವಳು. ಬೆಳ್ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬಂದ ಪುರೋಹಿತರು ಅಜ್ಜನೊಂದಿಗೆ ಏನೋ ಮಾತಾಡುತ್ತಲಿದ್ದರು. ಸಮಯವಾಯಿತೆಂದು ಹೊರಟು ನಿಂತ ಅವರಿಗೆ ಅದೇನೋ ನೆನಪಾಯಿತು. ಮತ್ತೆನಿಂತರು. ಅಲ್ಲೇ ಮುಂದಿನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಜರುಗುವ ಉಪನಯನ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೊರಟವರು ಅವರು, ವಟುವಾದ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಆಶಿರ್ವಾದಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಏನನ್ನಾದರೂ ಕೊಡುವುದು ಅವರ ವಾಡಿಕೆ . ಈ ಸಾರಿ ಮರೆತು ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. "ಏನು ಕೊಡಲಿ ಈಗ ?" ಇವಳ ಅಜ್ಜನನ್ನು ಕೇಳಿದರು. ಅಜ್ಜ ಇನ್ನೂ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವಾಗಲೇ ಪುರುಹಿತರ ಕಣ್ಣು ಇವಳು ಆಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಕೃಷ್ಣನವಿಗ್ರಹದ ಮೇಲೆ ಬಿತ್ತು. "ಈ ವಿಗ್ರಹ ಅವನಿಗೆ ಕೊಡಲು ಲಾಯಕ್ಕಾಗಿದೆ . ಈ ಪುಟ್ಟಿಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ದಿನ ಇಂಥದ್ದೇ ತಂದುಕೊಟ್ರೆ ಆಯ್ತು. ಇದನ್ನೇ ಒಯ್ಯುತ್ತೇನೆ . ಆಗಬಹುದೇ? " ಎಂದರು ಅವರು. ಅಜ್ಜನಿಗೋ ಏನು ಹೇಳೋದೆಂದು ತಿಳಿಯದಾಯ್ತು . ಆ ಕೃಷ್ಣನೊಂದಿಗೆ ಅವಳ ನಂಟನ್ನು ಬಲ್ಲವರು ಅವರು. ಅವರು ಏನೋ ಹೇಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಪುರೋಹಿತರು ಅವಳಲ್ಲಿ "ಇಲ್ಲಿ ಕೊಡಮ್ಮಒಮ್ಮೆ ಆ ವಿಗ್ರಹವನ್ನ " ಎನ್ನುತ್ತಾ ಕೈಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು . "ನಿಂಗೆ ನಿನ್ನ ಅಜ್ಜನ ಕೈಲಿ ಈಥರದ್ದೆ ಇನ್ನೊಂದು ಕೊಡಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಹೇಳ್ತೀನಿ . ಈಗ ಇದನ್ನು ನಾನು ಒಯ್ಯುತ್ತೇನೆ ಆಯ್ತಾ " ಅನ್ನುತ್ತಾ ಹೊರಟರು .

ಅವಳ ಹೃದಯಬಡಿತವೇ ನಿಂತಂತಾಯ್ತು . ಅಳು ಒಮ್ಮೆಲೇ ಒತ್ತರಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂತು. ಕಣ್ಣುಗಳು ತಂತಾನೇ ಹನಿಗೂಡಿದವು. ನೀರು ತುಂಬಿದ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಕೊನೆಯಬಾರಿ ಅವಳ ಕೃಷ್ಣ ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಂಡನು. " ನನ್ನ ಕೃಷ್ಣ ನನಗೆ ಬೇಕು, ನನಗೆ ಬೇಕು. " ಅವಳು ಅಳುತ್ತ ಓಡಿದಳು. ಆದರೂ ಅವರು ಹೊರಟು ಹೋದರು . ಅವಳ ಅಳು ಅವರಿಗೆ ಕೇಳಿಸಿತಾ ಅಥವಾ ಕೇಳಿಸಲಿಲ್ಲವಾ ? ಅವಳಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಮತ್ತೊಂದು ಕೃಷ್ಣ ವಿಗ್ರಹವನ್ನು ತಂದುಕೊಡುವೆನೆಂದು ಅಶ್ವಾಸನೆಯಿಡುತ್ತ ಸಮಾಧಾನಿಸಲು ಬಂದ ಅಜ್ಜನ ಮಾತುಗಳು ಅವಳಿಗೆ ರುಚಿಸಲಿಲ್ಲ . ಮನೆಯವರೆಲ್ಲ ಬಂದು ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿದರೂ ಅವಳ ಅಳು ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ . ಅವಳು ಅತ್ತಳು . ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅತ್ತಳು. ಕೃಷ್ಣ ತನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿದ್ದು ಯಾಕೆಂದು ತಿಳಿಯದೇ ಕಣ್ಣೀರಿಟ್ಟಳು. ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅವನನ್ನು ಕೇಳಬೇಕು ಅನ್ನಿಸಿತು ದೂರ ಹೋಗಿದ್ದು ಯಾಕೆ ಎಂದು. ಆದರೆ ಹೇಗೆ ಕೇಳುವುದು ದೂರ ಹೋದ ಅವನನ್ನು.

ಕೃಷ್ಣ ಅಮೂರ್ತ ರೂಪ . ಅವನ ಮೂರ್ತಿಯಲ್ಲೇನಿದೆ ? ಕೃಷ್ಣನೆಂಬ ಭಾವ ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೆ ಸಾಕು. ಆದರೆ ಆ ಮುಗ್ಧ ಕಂದನಿಗೆ ಮೂರ್ತ ಅಮೂರ್ತಗಳು ಹೇಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಬೇಕು . ಆ ಕೃಷ್ಣನ ವಿಗ್ರಹವೇ ಅವಳ ಆತ್ಮ . ಅವಳ ಆತ್ಮವೇ ಅವಳ ಕೃಷ್ಣ. ಆತ್ಮವೇ ದೂರ ಹೋದರೆ?

ಅದಾದ ಮೇಲೆ ಅವಳ ನಿನ್ನೆ ಇಂದು ನಾಳೆಗಳೆಲ್ಲ ಬರೀ ದೂರವಾದ ಕೃಷ್ಣನ ನೆನೆದು ಚಿಂತಿಸುವದರಲ್ಲೇ ಕಳೆಯಿತು . ಎಲ್ಲಿರಬಹುದು ನನ್ನ ಕೃಷ್ಣ. ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹೊರಗೆ ಕಾಣುವಂತೆ ಇಟ್ಟಿರಬಹುದಾ ? ನೋಡುವ ಆಸೆಯಾಯ್ತು ಅವಳಿಗೆ. ಆಟವಾಡುವ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಎದುರು ಮನೆಗೆ ಹೋದಾಗ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಹುಡುಕಿದಳು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು. ಕೃಷ್ಣ ಎಲ್ಲೂ ಕಾಣದೇ ಮತ್ತದೇ ನಿರಾಸೆ ಅವಳ ಪಾಲಿಗೆ.

15 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟೋ ಹಗಲುಗಳು ರಾತ್ರಿಗಳು ಕೃಷ್ಣನ ನೆನಪಲ್ಲೇ ಕಳೆದು ಹೋದವು. ಬೀಸುವ ಗಾಳಿ, ತಂಪಿನ ಮಳೆ ಹನಿ , ಹೂ ಸೂಸುವ ಗಂಧ , ಹಕ್ಕಿಯ ಜೇನ್ದನಿಯ ಇಂಪು ಎಲ್ಲವೂ ಅವಳಿಗೆ ಕೃಷ್ಣನ ನೆನಪನ್ನು ಹೊತ್ತು ತರುವ ಸಂಗಾತಿಗಳು.

ಭಾನುವಾರ ಬೆಳಗ್ಗೆಯಿಂದ ಬಿಟ್ಟೂ ಬಿಡದೇ ಜಿಟಿ ಜಿಟಿ ಹೊಯ್ಯುತ್ತಿರುವ ಮಳೆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನವನ್ನೂ ಆವರಿಸಿದ ಹೊತ್ತು, ಮನಸ್ಸೆಲ್ಲ ಬೇಸರವೇ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಮಳೆ ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಅವಳಿಗೆ ಎಲ್ಲ ನೆನಪಾಗಿ , ಕಣ್ಣಂಚಿನಿಂದ ಹನಿ ಜಾರಿತು. ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನೇ ಕೃಷ್ಣ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಅವನದೇ , ಅವಳ ಆ ಕೃಷ್ಣನದೇ ರೂಪ ತೇಲಿಬಂತು. ಕಿಟಕಿಯಾಚೆ ಹನಿ ಹನಿಯುತ್ತಿರುವ ಮಳೆ, ಅವಳ ಮನಸಲ್ಲೂ ಅಷ್ಟೆ. ಅವಳು ರಾಧೆಯಲ್ಲ , ಅವಳು ಮೀರೆಯಲ್ಲ. ಆದರೂ ಅವಳು ಕೃಷ್ಣನ ನೆನಪೇ ಉಸಿರಾಗಿರುವ ಅವನ ಗೆಳತಿ.

ಮೌನದ ಗೆಳತಿ

2008-08-01T00:54:00.000-07:00

ಈಗೀಗ ನನ್ನ ಹೆಜ್ಜೆಗಳಿಗೆ ಸದ್ದಿಲ್ಲ
ಘಲು ಘಲು ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದ
ಗೆಜ್ಜೆಗಳಿಗೂ ಯಾಕೋ ಮೌನದ ಮುಸುಕು.
ಕಿಂಕಿಣಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಬಳೆಗಳದು
ಮಾತಿಲ್ಲವೀಗ,
ಕಂಗಳೊಳಗೆ ಕನಸುಗಳ ನಗೆಯ
ಕಿಲಕಿಲವಿಲ್ಲದೇ ಬರೀ ನಿಶ್ಶಬ್ದ.
ಮನದ ಕಡಲದು
ಪಿಸುಮಾತಿನ ಭಾವದಲೆಗಳ
ಭೋರ್ಗರೆತವಿಲ್ಲದೆ ಪ್ರಶಾಂತ.
ಮಾನಸದೊಳು ಭಾವವಾಗಿ
ಕಣ್ಣಂಚಿನ ಮಿಂಚಾಗಿ
ತುಟಿಯಂಚಿನಲಿ ನಗೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದ
ಕವಿತೆಗಳಿಗೀಗ ಧ್ಯಾನಸ್ಥ ಮೌನ.
ನಾನೀಗ ಮೌನದ ಗೆಳತಿ.

ಹೀಗೇ ಒಂದಿಷ್ಟು ಮಾತುಕತೆ

2008-07-24T03:20:00.000-07:00

ಅವತ್ತೊಂದು ದಿನ ಹೀಗೇ ಏನೋ ಓದುತ್ತ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ. ದೀಕ್ಷಾ ಪುಟಾಣಿ ಅಲ್ಲೇ ಆಡುತ್ತ ಏನೋ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಹೊರಗಡೆ ಏನೋ ಸದ್ದಾಯ್ತು. ಗುಂಯ್ ಗುಂಯ್ ಎಂದು ಸದ್ದು ಇನ್ನೂ ಜೋರಾಯಿತು. ಹೊರಗೆ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ವಿಮಾನವೊಂದು ಹಾರುತ್ತಿತು ಅದರದ್ದೇ ಆ ಗಲಾಟೆ. ನನ್ನ ಯಾವತ್ತಿನ ಅಭ್ಯಾಸದಂತೆ "ಹೇಯ್ ಬಾರೆ ದೀಕ್ಷಾ ಹೊರಗೆ ನೋಡು ಏನೋ ಶಬ್ದ. ಏನೋ ತೋರ್ಸ್ತಿ ಬಾ " ನಾನು ಕೂಗಿದೆ. ಅವಳಿಗೆ ವಿಮಾನ ತೋರಿಸಬೇಕು ಅಂತ ನಾನು ಬಹಳ ಉತ್ಸಾಹದಲ್ಲಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ನನ್ನಆಶ್ಚರ್ಯಕ್ಕೆ ಅವಳು ಯಾವುದೇ ಉತ್ಸಾಹ ತೋರದೆ ಬಹಳ ಉದಾಸೀನ ಭಾವದಲ್ಲಿ "ಏ ಅದು ಬೇರೆ ಏನೂ ಅಲ್ಲ. ವಿಮಾನಹೋಗ್ತಾ ಇದೆ ಅದರದ್ದೇ ಶಬ್ದ ಅಷ್ಟೆ." ಅಂದಳು ನನಗೆ ಅಷ್ಟೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂಬಂತೆ.

ಅಷ್ಟು ಪುಟಾಣಿ ಹುಡುಗಿಯ ಕೈಯಲ್ಲಿ ನಂಗೆ ಮಂಗಳಾರತಿ ಆಗಿತ್ತು. ನನ್ನ ಉತ್ಸಾಹವೆಲ್ಲ ಠುಸ್ ಪಟಾಕಿಯಂತೆ ಆರಿ ಹೋಗಿತ್ತು. ಈಗಿನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯ ಕಾಲದ ಮಕ್ಕಳಂತೆ ಹೋಲಿಸಿಕೊಂಡು ನಾನು ಅವಳನ್ನು ಕೂಗಿದ್ದು ನನ್ನ ತಪ್ಪೇ ಆಗಿತ್ತು.

ಈಗಿನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಎನ್ನುವುದು ಯಾವುದೂ ಉಳಿದಿಲ್ಲ ಅಂತ ನನ್ನ ಭಾವನೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಈ ವಿಮಾನವೇ. ನಾವೆಲ್ಲ ಚಿಕ್ಕವರಾಗಿದ್ದಾಗ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಒಂಚೂರು ಶಬ್ದವಾದರೂ ಸಾಕು ಆ ಪಿಳ್ಳೆಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ವಿಮಾನವನ್ನು ನೋಡಲು ಎಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಓಡಿ ಹೊರಗೆ ಬಂದು ಮೇಲೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಎಲ್ಲಾದರೂ ನಮಗೆ ಅದು ಕಾಣದೇ ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಕಂಡುಬಿಟ್ಟಿದ್ದರೆ ಬೇಜಾರಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಈಗಿನ ಮಕ್ಕಳು ವಿಮಾನವನ್ನು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ನೋಡುವುದೇನು ಎಷ್ಟೋ ಸಲ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಕೂತು ಹಾರಾಡಿಯೂ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಬೆಂಗಳೂರಿನಂತ ಊರಲ್ಲಿ ದಿನಾ ಬೆಳಗಾದರೆ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೋ ವಿಮಾನ ಹಾರುತ್ತಿರುವುದು ಬೇಡಅಂದರೂ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದೇ ಬೀಳುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೇ ಅವರಿಗೆ ನಮ್ಮಂತೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ವಿಶೇಷತೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.

ಈಗಿನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಇಂಥದ್ದು ಬೇ.. ಅನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲೇ ತಂದುಕೊಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಅದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ನಮ್ಮಂತೆ ನಾನು ದೊಡ್ಡವಳಾದ ಮೇಲೆ ದುಡಿಯುವಂತವಳಾದ ಮೇಲೆ ಇಂಥದ್ದನ್ನು ನಾನೇ ತಗೋಬೇಕು" ಅನ್ನುವ ಆಸೆ, ಭಾವನೆಬರುವುದೇ ಇಲ್ಲವೇನೋ ಬಹುಷಃ .

ಇದು ಒಂದು ಉದಾಹರಣೆಯಷ್ಟೇ. ಎಲ್ಲವೂ ಕೈಗೆಟುಕುವುದರಿಂದ ಇನ್ನೂ ಎಷ್ಟೋ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕುತೂಹಲವೆ ಉಳಿದಿಲ್ಲ. ಈ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಏನೂ ಉಳಿದಿಲ್ಲವೇನೋ! ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಮೀರಿ ಎಲ್ಲವೂ ಈಗಿನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಗೊತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮಂತೆ ಆಕಾಶ ನೋಡಿ ಚಂದ್ರ ನಕ್ಷತ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಆನಂದಿಸೋ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಯಾರಿಗೂ ಇಲ್ಲ. ಅದರಲ್ಲೇನಿದೆ ಅನ್ನುವ ನಿರ್ಭಾವುಕ ಮನೋಭಾವ. ನೀತಿ ಕಥೆಗಳು, ಪದ್ಯಗಳು ಯಾರಿಗೆ ಬೇಕಾಗಿದೆ ಈಗ ? ಅವು ಏನೆಂದೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಕಾಲದ ಕಾಗಕ್ಕ ಗುಬ್ಬಕ್ಕಗಳೆಲ್ಲ ಎಲ್ಲಿಗೋ ಹಾರಿ ಹೋಗಿ ಬಹಳ ವರ್ಷಗಳಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಹೀಗೆಲ್ಲ ಯೋಚಿಸಿದಾಗ ಬೇಜಾರಾಗುತ್ತದೆ
ನನಗೆ.

ದಿನಾ ಸಂಜೆ ಟೆರೆಸ್ ಮೇಲೆ ಸುಮ್ಮನೇ ಗಾಳಿಗೆ ಮೈಯೊಡ್ಡಿ ನಿಂತು ಲಹರಿಯಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ದೀಕ್ಷಾ ಪುಟ್ಟಿ ಬಂದರೆ ಅವಳಿಗೆ ಆಕಾಶ ನಕ್ಷತ್ರ ಚಂದ್ರ ಎಲ್ಲ ತೋರಿಸಿ ಕಥೆ ಹೇಳ್ತಿದ್ದೆ. ಮೊದ ಮೊದಲು ಉತ್ಸಾಹ ತೋರಿಸದೇ ಕೀಟಲೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವಳು ಆಮೇಲೆ ತುಂಬ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ನಡು ನಡುವೆ ಮುದ್ದು ಬರುವಂತೆ ಮುಗ್ಧ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು. ಹಾಗೆಯೇ ಒಂದು ದಿನ ಆಕಾಶದತ್ತ ಮುಖ ಮಾಡಿದವಳೇ "ಹಾ . ನಿಮ್ಮನೆ ಚಂದ್ರ ಎಷ್ಟು ದೊಡ್ದಕ್ಕಿದ್ನೆ ! ನಮ್ಮನೆ ಚಂದ್ರ ಸಣ್ಣಕಿದ್ದ ! ಎಂತಕ್ಕೇನಾ !" ಅಂದಳು. ನಂಗೆ ನಗು ಮತ್ತು ಅವಳ ಮೇಲೆ ಮುದ್ದು ಎರಡೂ ಉಕ್ಕಿ ಬಂತು. ನನಗೆ ಮಕ್ಕಳು ಇಂಥ ಕುತೂಹಲಿ ಮತ್ತು ಮುಗ್ಧಭಾವದವರಾಗಿದ್ದಾಗಲೇ ಇಷ್ಟವಾಗೋದು. ಅವಳ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಅವಳಂತೆಯೇ ಮುಗ್ಧವಾದ ಉತ್ತರವನ್ನಿತ್ತು , ಅದಕ್ಕೆ ಅವಳು ಕೇಳಿದಇನ್ನಷ್ಟು ಮುಗ್ಧ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಉತ್ತರ ಹುಡುಕುತ್ತ , ಅವಳು ಹೇಳಿದ ಚಂದಕ್ಕಿಮಾಮ - ಚಕ್ಕುಲಿಮಾಮನ ಕಥೆಯನ್ನು ಮನದಣಿಯೆ ಆನಂದಿಸಿದೆ.

ಮೊನ್ನೆ ಯಾಕೋ ವಿಮಾನದ ಕಥೆ ಮತ್ತು ಚಂದಕ್ಕಿಮಾಮ - ಚಕ್ಕುಲಿಮಾಮಾನ ಕಥೆ ಬಹಳ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿತ್ತು, ನೆನಪು ಇಲ್ಲಿ ಅಕ್ಷರವಾಯ್ತು.

ಸೋರಿ ಹೋಗುತಿದೆ ಬೆಳದಿಂಗಳು

2008-07-16T23:50:00.000-07:00

ಸೋರಿ ಹೋಗುತಿದೆ ಬೆಳದಿಂಗಳು
ಸುಮ್ಮನೇ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ.
ಬೆಳ್ಳಿ ಬೆಳಕ ಕಣ್ತುಂಬಿಕೊಂಡು
ಮನದಣಿಯೆ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ನಲಿಯುವವರಿಲ್ಲದೇ
ಸೋರಿ ಹೋಗುತಿದೆ ಬೆಳದಿಂಗಳು
ಸುಮ್ಮನೇ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ.

ಅವಳ ಕಂಗಳೊಳಗೆ ಬೆಳದಿಂಗಳಿಳಿಯುವಾಗ
ಅವನು ಅವಳ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಡಲು ,
ಅವಳ ಕೆನ್ನೆ ಕೆಂಪಾಗಿ ಅವನು ನಗುವುದಕೆ
ಅವನಿಲ್ಲ ಅವಳಿಲ್ಲ ಅಲ್ಲಿ
ಸೋರಿ ಹೋಗುತಿದೆ ಬೆಳದಿಂಗಳು
ಸುಮ್ಮನೇ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ.

ಅಳುವ ಕಂದನಿಗೊಮ್ಮೆ
ನಗುವ ಚಂದಕ್ಕಿ ಮಾಮನನು ತೋರಿಸಿ
ಹಾಲು ಬೆಳದಿಂಗಳಲಿ ತೋಯ್ದ ತುತ್ತನುಣಿಸಿ
ಚಂದ್ರನೂರಿಗೆ ಕಳುಹುವೆನೆಂದು ಲಾಲಿ ಹಾಡಿ
ಮುದ್ದಿಸಲು ಯಾರಿಲ್ಲದೇ ಅಲ್ಲಿ
ಸೋರಿ ಹೋಗುತಿದೆ ಬೆಳದಿಂಗಳು
ಸುಮ್ಮನೇ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ.

ಶ್ರಾವಣದ ಇರುಳಿನಲಿ
ಕಪ್ಪಿಟ್ಟ ಕಾರ್ಮೋಡ ಕರಗಿ ಮಳೆ ಹನಿಯುವಾಗ
ಮರದ ಮರೆಯಲ್ಲಿಣುಕಿ
ಬೆಳದಿಂಗಳ ನಗೆ ಚೆಲ್ಲುವ ಚಂದಿರನ
ತುಂಬುಮೊಗವ ನೋಡುವವರಿಲ್ಲದೇ ಅಲ್ಲಿ
ಸೋರಿ ಹೋಗುತಿದೆ ಬೆಳದಿಂಗಳು
ಸುಮ್ಮನೇ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ.

ಏಕಾಂತ

2008-06-24T21:26:00.000-07:00

ಅಂತ್ಯದರಿವಿಲ್ಲದ ಏಕಾಂತ
ಹನಿ ಹನಿದು ಸುರಿದ ಮಳೆ ನಿಂತ ಹೊತ್ತು
ಬೆಳಗೋ ಬೈಗೋ ಅರಿವಿಲ್ಲವಿನಿತೂ
ಕಾರ್ಮುಗಿಲ ಮುಸುಕು ಹೊದ್ದು
ಆಗಸವು ಮಲಗಿರಲು
ಸಪ್ತ ಸ್ವರಗಳ, ರಾಗ-ತಾಳಗಳ
ನೆನಪಿನ ಮೇಳ ಮನದ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ.
"ನಿ ಧ ಮ ಗ ರೆ ಸಾ"
ತುಟಿಯ ಮೇಲೆ ಸ್ವರಗಳು
ಲಾಸ್ಯವಾಡುತಿರೆ
ಮನದಲ್ಲಿ ಮತ್ತ್ಯಾವುದೋ ರಾಗದಾ ನೆನಹು.
"ಸಾ ರೆ ಮ ಪ ನಿ ಸಾ"
ಸ್ವರವುಕ್ಕಿ ಬರಲು
ತಾನ ಗಾನದ ಲಹರಿ
ಹರಿವ ನದಿಯಂತೆ ಮನದಿ.
ಕಿಟಕಿಯಾಚೆಯಿಂದ ಬಂದ
ತಿಳಿಬಿಸಿಲ ಕೋಲು
ಚಿನ್ನದೆಳೆಯಂತೆ ಹೊಳೆಹೊಳೆದು
ಕಣ್ಣೆವೆಗಳ ಸೋಕಿದಾಗ
ಹೊಸತಾಗಿ ಕಂಡಿತ್ತು
ರಾಗಲಹರಿಯಲಿ ಮಿಂದ
ಸುತ್ತಲಿನ ಏಕಾಂತದ ಲೋಕ.
ಮತ್ತೆ ಹನಿ ಹನಿದು ಮಳೆ ಜಿಮುರಿ ಬರಲು
ಕಾರ್ಮುಗಿಲು ಕರಗಿ ಆಗಸವು ತಿಳಿಯಾಗಿ
ಅಲ್ಲೇ ಅಂಚಲ್ಲಿ ನಗುತಿತ್ತು ಕಾಮನಬಿಲ್ಲು.
ಇನಿದನಿಯ ಹಕ್ಕಿ ಹಿಂಡು
ಬಾನಿನಾಚೆ ಹಾರುತಿರೆ,
ತುಂಬಿ ಬಂದ ಮನವು ಉಲಿಯಿತು ಮೆಲ್ಲನೆ
ಏಕಾಂತದಲೂ ಇದೆಯೇ ಈ ಪರಿಯ ಚೆಲುವು?

ಹಳೆಯ ಹಾಡೊಂದು ನೆನಪಾಗಿ

2008-06-09T04:39:00.000-07:00

ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದಾಗ ಯಾವುದಾದರೂ ಹಾಡು ನೆನಪಾಗಿ ತುಟಿಯ ಮೇಲೆ ನಲಿಯತೊಡಗಿದರೆ ಸಾಕು ಅವತ್ತು ದಿನವಿಡೀ ಅದೇ ಹಾಡೇ ಗುನುಗುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆ. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದ ಯಾವುದಾದರೂ ಹಾಡೊಂದು ಹತ್ತಿಕೊಂಡು ದಿನವಿಡೀ ಒದ್ದಾಡುತ್ತೇನೆ. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಬಹಳ ಇಷ್ಟವಾದ ಹಾಡುಗಳು ಹತ್ತಿಕೊಂಡು ಉಲ್ಲಸಿತಳಾಗಿರುತ್ತೇನೆ.

ಇವತ್ತೂ ಹಾಗೇ ಆಯ್ತು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದಾಗಲಿಂದ ನನ್ನಿಷ್ಟದ ಹಾಡೊಂದು ತುಟಿಯ ಮೇಲೆ ನಲಿಯುತ್ತಲಿದೆ. ಆ ಹಾಡು ಯಾವುದೆಂದರೆ, ಬಹಳ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ನಾಟಕವೊಂದಕ್ಕೆ (ಚಂದ್ರಗುಪ್ತ ಮೌರ್ಯ) ನನ್ನ ಅಪ್ಪ ಬರೆದಿದ್ದ ಹಾಡು. ಬಹಳ ಸುಂದರವಾಗಿ ರಾಗ ಸಂಯೋಜಿಸಿ ಹಾಡಿದ್ದರು ಅಪ್ಪ ಆಗ. ಆಗ ನಾನೂ, ಅಕ್ಕನೂ ತುಂಬ ಚಿಕ್ಕವರು. ಆಗೆಲ್ಲ ನಾವು ಆ ಹಾಡನ್ನು ತುಂಬ ಮೆಚ್ಚಿಕೊಂಡು, ಕಲಿತುಕೊಂಡು ಯಾವಾಗಲೂ ಅಪ್ಪನೆದುರಿಗೆ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಆ ನಾಟಕವನ್ನು ನೋಡಿದ ನೆನಪನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳ ಹೋದರೆ ಅದೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಕಥೆಯೇ ಆದೀತು, ಅದೆಲ್ಲ ಇಲ್ಲಿ ಅಮುಖ್ಯ. ಆ ಸುಂದರ ಹಾಡನ್ನು ಎಲ್ಲರೊಡನೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನಸ್ಸಾಯಿತು. ಮನಸು ರಾಗವಾಗಿ ಆ ಹಾಡನ್ನು ಇನ್ನೂ ಗುನುಗುತ್ತಲೇ ಇದೆ, ಆ ಹಳೆಯ ದಿನಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಕಳೆದುಹೋಗಿದ್ದೇನೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ. :)

ಇಲ್ಲಿದೆ ಆ ಹಾಡು.
** ಚಂದ್ರಗುಪ್ತ ಮೌರ್ಯ **
ಪಾಟಲಿಪುತ್ರದ ಅಧಿಪತಿಯಾಗಿ
ಸರ್ವಾರ್ಥಸಿದ್ದಿಯು ಆಳುತಲಿರಲು
ಪಟ್ಟದರಸಿಯಲಿ ನಂದನರುದಯಿಸಿ
ಇಷ್ಟದರಸಿಯಲಿ ಮೌರ್ಯರು ಜನಿಸಿ

ಶೂರ ಮೌರ್ಯನಿಗೆ ನೂರು ತನುಜರು
ಅವರ ಶೌರ್ಯವನು ಸಹಿಸದ ನಂದರು
ಸಮಯ ಸಾಧಿಸಿ ಸೆರೆಯಲಿ ಇರಿಸಿ
ತುತ್ತು ಅನ್ನವನು ಮಾತ್ರವೇ ಒದಗಿಸಿ
ಕೊಲ್ಲಲವರನು ಹವಣಿಸಿದ||

ಸೇಡು ತೀರಿಸೆ ಮೌರ್ಯರು ಚಿಂತಿಸಿ
ತಮ್ಮಾಹಾರವ ಒಬ್ಬನಿಗುಣಿಸಿ
ಚತುರ ಚಂದ್ರನನು ಉಳಿಸಿದರು
ನಂದರ ನಾಶಕೆ ಅಸುನೀಗಿದರು||

ಕಪಟ ಶಿಲ್ಪವನು ಭೇದಿಸಿ ಚಂದ್ರನು
ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಿ ಹೊರಗೆ ಬಂದನು
ಅನ್ನ ಸತ್ರದ ಆ ಹೊರ ಮನೆಯಲಿ
ಬಂಧಿಯಾದನು ಬೇರೆ ರೂಪದಲಿ ||

ಯೋಗಿಯೊಬ್ಬನು ಸತ್ರಕೆ ಬಂದನು
ನಂದರಿಂದ ಅಪಮಾನಿತನಾದನು
ಕುಪಿತನಾಗಿ ಆ ಚಾಣಕ್ಯ
ಶಪಥಗೈದನು ನಂದರಂತ್ಯಕೆ ||

ಚಂದ್ರಗುಪ್ತನನು ಸಖನನಾಗಿಸಿ
ಪರ್ವತರಾಜನ ಸಖ್ಯವ ಬೆಳೆಸಿ
ನಂದಾರಾಳ್ವಿಕೆ ಅಂತ್ಯವಗೊಳಿಸಿ
ಚಂದ್ರಗುಪ್ತನನು ದೊರೆಯಾಗಿಸಿದ||

ಅಲೆಬಂದು ಹೋದಮೇಲೆ ..

2008-05-27T02:59:00.000-07:00

ನೀಲಿ ಕಡಲಿನ ಅಲೆಗಳು ಎಂದಿಗಿಂತಲೂ ಅಂದು ಹೆಚ್ಚಾಗಿಯೇ ಹುಚ್ಚೆದ್ದಿದ್ದವು. ಇಳಿಸಂಜೆಯ ಬಿಸಿಲೊಡನೆ ಕಡಲ ತೀರದಲ್ಲಿ ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಕಾವಿತ್ತು. ಗಾಳಿ ತುಸು ಜೋರಾಗಿಯೇ ಬೀಸುತ್ತಿತ್ತು. ಜಡೆ ಕಟ್ಟದೆ ಹಾಗೆಯೇ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದ ನನ್ನ ನೀಳ ಕೂದಲು ಗಾಳಿಗೆ ಹಾರುತ್ತಿತ್ತು. ಸೀರೆಯ ಉದ್ದನೆಯ ಸೆರಗು ಗಾಳಿಯೊಡನೆ ತೇಲುತ್ತಾ ನನ್ನ ನಿನ್ನ ನಡುವೆ ಪರದೆಯಂತೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ನಮ್ಮೊಡನೆ ಬಂದವರೆಲ್ಲ ಆಚೆಯೆಲ್ಲೋ ನೀರಲ್ಲಿ ಆಡುತ್ತಿದ್ದರು ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ನಂಗೆ ಅದ್ಯಾವುದರ ಪರಿವೆಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿದ್ದಿದ್ದು ನಾವಿಬ್ಬರೇ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು ನನಗೆ. ಪರದೆಯಂತೆ ನಡುವೆ ಹಾರುತ್ತಿದ್ದ ನೀಲಿ ಸೆರಗಿನಾಚೆ ನೀನು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೆ. ತುಂಬ ಖುಷಿಯಾಗಿದ್ದೆ ನೀನು, ಬಂದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಅಲೆಗಳೊಡನೆ ಆಡುತ್ತ ನಿನ್ನ ಯಾವತ್ತಿನ ಪ್ರಸನ್ನ ಮುಖಭಾವದಲ್ಲಿ. ನನ್ನಮನವೋ ಯಾವತ್ತಿನಂತೆ ಅಂದೂ ಕೂಡ ದ್ವಂದ್ವ ತುಂಬಿದ ಗೂಡು. ಏನೋ ಕಳವಳ. ಏನನ್ನೋ ನಿರ್ಧರಿಸಬೇಕಾದ ತೀವ್ರತೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ.

ಒಮ್ಮೆಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಹರವಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಆ ಅಗಾಧ ಜಲರಾಶಿಯನ್ನು ನೋಡಿದೆ. ಏನೋ ಒಂದು ಧನ್ಯತಾ ಭಾವ, ಶರಣಾಗತ ಭಾವ ಮನದಲ್ಲಿ ಉಕ್ಕಿ ಬಂತು. ಈ ಸವಿಸ್ತಾರದೆದುರು ತೃಣಮಾತ್ರಳು ನಾನು ಎನ್ನುವ ಭಾವ, ಇದಲ್ಲದೇ ಮತ್ತೆಲ್ಲವೂ ಶೂನ್ಯ ಎನ್ನುವ ಭಾವ ಮನದ ಕಡಲಲ್ಲಿ ಉಕ್ಕಿ ಉಕ್ಕಿ ಬಂತು . ತಿರುಗಿ ನಿನ್ನತ್ತನೋಡಿದೆ. ಮತ್ತದೇ ಭಾವ, ಕಡಲನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಮನದಲ್ಲಿ ಉಕ್ಕಿದ ಭಾವವೇ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಬಂತು. ಹೌದು ಮೊದಲೆಲ್ಲ ನನಗೆ ಕಡಲನ್ನು ಕಣ್ಣುಹಾಯುವಷ್ಟು ದೂರ ನೋಡಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಆ ಶರಣಾಗತ ಭಾವ,ಸೋತ ಭಾವ ಬರುತ್ತಿದ್ದಿದ್ದು . ಆಗೊಮ್ಮೆ ನಿನ್ನ ಕಂಡಾಗಿನಿಂದ ನಿನ್ನ ನೋಡಿದಾಗಲೂ ಅದೇ ಭಾವ ಮನದಲ್ಲಿ ಮೂಡುತ್ತದೆ ಯಾಕೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

ಅಲೆಗಳ ನೀರಿನಿಂದ ಒದ್ದೆಯಾದ ಆ ಮರಳಿನ ತೀರದ ಮೇಲೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತನ್ನು ಇಡುತ್ತಾ ಹಾಗೆಯೇ ಅದೆಷ್ಟೋ ದೂರ ಮೌನವಾಗಿ ನಡೆದು ಹೋಗುವ ಮನಸ್ಸಾಯಿತು ನನಗೆ. ನೀನೂ ನನ್ನೊಡನೆ ಬಂದು ಇಬ್ಬರೂ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಬೇಕೆಂಬ ಹಂಬಲ ಮನದಲ್ಲಿತ್ತು. ನೀನೋ ನೀರಲ್ಲಿ ಮುಳುಗೇಳುತ್ತ ಅಲೆಗಳೊಡನೆ ಆಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ನನಗೋ ಮಳೆಹನಿಗಳು ಬೀಳುವಾಗಷ್ಟೇ ನೀರಲ್ಲಿ ಆಡಬೇಕೆನಿಸುವುದು. ಅದು ಬಿಟ್ಟರೆ ಈ ಕಡಲ ನೀರಲ್ಲಿ ಇಳಿದು ಆಡಬೇಕೆಂದು ಅನ್ನಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ನಾನು ನೀನಿದ್ದ ಕಡೆಗೆ ಬೆನ್ನು ಹಾಕಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದಿಡಲು ಶುರುವಿಟ್ಟೆ. ನಾನೊಂದಿಷ್ಟು ದೂರ ನಡೆದ ಮೇಲೆ ನೀನು ಓಡೋಡುತ್ತ ಬಂದು ನನ್ನ ಜೊತೆಯಾಗುವೆಯೇನೋ ಅಂದುಕೊಂಡೇ ನಡೆಯಲಾರಂಭಿಸಿದೆ.

ಮರಳಿನ ಮೇಲೆ ಮೂಡುತ್ತಿದ ಅದೆಷ್ಟೋ ಹೆಜ್ಜೆಗುರುತುಗಳನ್ನು ಹಿಂದೆ ಹಾಕುತ್ತ ನಾನು ಅದೆಷ್ಟು ದೂರ ನಡೆದುಬಿಟ್ಟೆನೋ. ಕಾಲನ್ನು ಸೋಕಿ ಹೋದ ಅಲೆಗಳ ಲೆಕ್ಕವಿಡಲಾಗಲಿಲ್ಲ ನನಗೆ. ದೂರ ದೂರದವರೆಗೂ ನೋಡಿದಷ್ಟೂ ಮುಗಿಯದ ನೀಲಿ ಕಡಲು. ನಡೆದಷ್ಟೂ ದೂರವಾದಂತೆ ಕಾಣುವ ಕೈಗೆಟುಕದ ನೀಲಿ ಆಗಸ. ಎಲ್ಲ ನೋಡುತ್ತ ನೀಲಿ ಸೀರೆಯುಟ್ಟಿದ್ದ ನಾನೂ ಆ ನೀಲಿ ಅನಂತದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗುತ್ತಿರುವೆನೇನೋ ಅನ್ನಿಸಿತು.

ಅಷ್ಟು ದೂರ ನಡೆದ ಮೇಲೆ ನೀನೂ ನನ್ನೊಡನೆ ಮೌನವಾಗಿ ನಡೆದುಬರುತ್ತಿರಬಹುದಾ ಅನ್ನಿಸಿ ಹಿಂತಿರುಗಿ ನೋಡಿದೆ. ಇಲ್ಲ ಅಲ್ಲಿ ನೀನಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದೆಷ್ಟೋ ದೂರದಲ್ಲಿ ನಾ ಬಿಟ್ಟು ಬಂದ ನೀನು ಇನ್ನೂ ಅಲ್ಲೇನಿಂತಿದ್ದೆ. ದೂರದ ಒಂದು ಅಕೃತಿಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೆ. ಒಂದೆರಡು ನಿಮಿಷಗಳ ನಂತರ ನೀನು ನನ್ನತ್ತ ಕೈ ಬೀಸುತ್ತಿರುವುದು ಕಂಡಿತು. ಆ ಕ್ಷಣ ನನ್ನ ನೋಟ ಕೊಂಚ ಮಸುಕಾಯಿತು. ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನಿನ್ನತ್ತ ನೋಡಿದೆ. ಇಲ್ಲ, ಆಗ ಅದೇ ಆ ಕಡಲಿನ ಮುಂದೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಸೋತ ಭಾವ ಧನ್ಯತಾ ಭಾವ ನನ್ನಲ್ಯಾಕೋ ಮೂಡಲಿಲ್ಲ.

ನಾ ನಡೆದು ಬಂದ ದಾರಿಯನ್ನೇನೋಡಿದೆ. ಅಚ್ಚೊತ್ತಿದ್ದ ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತೊಂದೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಬಂದು ಹೋದ ಅಲೆಗಳು ಅವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಕಡಲ ಮಡಿಲೊಳಗೆಲ್ಲೋ ಸೇರಿಸಿಯಾಗಿತ್ತು. ನಿನ್ನಿಂದ ಬಹಳ ದೂರ ನಡೆದು ಬಂದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆಂದು ದೃಢವಾಗಿದ್ದು ಆಗಲೇ. ಮರಳಿ ನಿನ್ನೆಡೆಗೆ ಬರಲಾರದಷ್ಟು ದಣಿವಾಗಿದೆಯೆನಿಸಿತು. ಏನೋ ನಿರ್ಧಾರವಾದಂತಾಗಿ ಮನಸ್ಸು ಭಾರವಾದ ನಿಟ್ಟುಸಿರನ್ನು ಹೊರಹಾಕಿತು. ಅಲೆಬಂದು ಹೋದಮೇಲೆ ನಿಶ್ಶಬ್ದವಾದ ದಡದಂತಾಗಿತ್ತು ಮನ.

ಮತ್ತೆ ನಮ್ಮೊಡನೆ ಬಂದವರೆಲ್ಲ ಹೊರಡುವ ಸಮಯವಾಯಿತೆಂದು ಕೂಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಕಡಲಿನೆಡೆಗೆ ಬೆನ್ನು ಹಾಕಿ ಎಲ್ಲರೂ ಹೊರಟರು, ನೀನೂ , ನಾನೂ . ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಬೆಳಗುತ್ತಿದ್ದ ಸೂರ್ಯ ನಮ್ಮ ಹಿಂದೆ ಅದೇ ಆ ಕಡಲಿನಾಳದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುತ್ತಿದ್ದ.

ಹೀಗೊಂದು ಕಥೆ

2008-05-13T06:00:00.000-07:00

ಹಿಂದೆ ಒಮ್ಮೆ ಅಮ್ಮ ಹೇಳುವ ಮಂತ್ರ್ಯಪ್ಪನ ಕಥೆ ಹೇಳಿದ್ದೆ. ನಾಕಾರು ದಿನಗಳಿಂದ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಅಮ್ಮ ಹೇಳುವ ಇನ್ನೊಂದು ಕಥೆ ಪದೇ ಪದೇ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದೆ. ಕಥೆಯನ್ನು ಇಲ್ಲೂ ಯಾಕೆ ಹೇಳಬಾರದು ಅಂತ ಅನ್ನಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ಈ ಬರಹ.
ಕಥೆ ಹೀಗಿದೆ :
ಒಂದು ಊರು. ಆ ಊರಲ್ಲಿನ ಹಲವು ಜನರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಈ ಕಥೆಯ ನಾಯಕ. ಹೆಸರು ಏನೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಈ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ತಿಮ್ಮ ಅನ್ನೋ ಹೆಸರು ನೆನಪಾಗಿದ್ದಕ್ಕೆ ಅವನ ಹೆಸರು ತಿಮ್ಮ ಎಂದೇ ಇರಲಿ. ತಿಮ್ಮನು ತುಂಬ ವಿಶಾಲವಾದ ಹಣ್ಣಿನ ತೋಟದ ಮಾಲಿಕನಾಗಿದ್ದ. ಅವನ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ಜಾತಿಯ ಹಣ್ಣುಗಳು ತುಂಬಿಯೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದವು. ಬಲು ಸಮೃದ್ಧ ತೋಟ. ಆದರೆ ತಿಮ್ಮ ಬಲು ಜುಗ್ಗ. ಹಣ್ಣನ್ನು ಸುಮ್ಮನೆ ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಕೊಡುವುದಿರಲಿ ಯಾರೊಬ್ಬರೂ ಅವನ ತೋಟದ ಹಣ್ಣುಗಳ ಕಡೆ ಕಣ್ಣೆತ್ತಿ ನೋಡುವುದೂ ಅವನಿಗೆ ಸಹ್ಯವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲಸದವರ ಮೇಲೂ ಅವನಿಗೆ ಗುಮಾನಿ ಜಾಸ್ತಿ. ಅದಕ್ಕಾಗೇ ಅವನು ಸ್ವತಃ ತಾನೇ ತೋಟದ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಮಣ್ಣು ದಿಬ್ಬವನ್ನು ಹತ್ತಿ ಕುಳಿತು ತೋಟವನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ.

ತಿಮ್ಮನ ಗುಣದ ಅರಿವಿದ್ದ ಆ ಊರಿನ ಜನ ಅವನ ತೋಟದ ಕಾಲುದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದು ಹೋಗುವಾಗ ಅಪ್ಪಿತಪ್ಪಿಯೂ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಆಸೆಗಣ್ಣಿನಿಂದ ನೋಡದೆ ಸುಮ್ಮನೆ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿಕೊಂಡು ಮುಂದೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು.

ಜನರು ಕಾಲುದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದುಹೋಗುವಾಗಲೆಲ್ಲ್ಲ ಮಣ್ಣಿನ ದಿಬ್ಬವನ್ನೇರಿ ಕುಳಿತ ತಿಮ್ಮನು "ಅಯ್ಯ ಯಾಕೆ ಹಂಗೆ ಬಿರ ಬಿರನೆ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದೀರಿ? ಬಿಸಿಲಲ್ಲಿ ನಡೆದು ಬಂದು ದಣಿವಾಗಿರಬಹುದು, ನಮ್ಮ ತೋಟದ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತಿಂದು ಅಲ್ಲೇ ಕೊಳದ ನೀರು ಕುಡಿದು ದಾಹವಾರಿಸಿಕೊಂಡು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಮಿಸಿಕೊಂಡು ಆಮೇಲೆ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ " ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದ. ದಾರಿಹೋಕರು ಇಲ್ಲವೆಂದು ಎಷ್ಟು ನಿರಾಕರಿಸಿದರೂ ಒತ್ತಾಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅವರನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ. "ಸಂಕೋಚಪಡಬೇಡಿ ಹಣ್ಣನ್ನು ಕಿತ್ತುಕೊಳ್ಳಿ" ಅನ್ನುತ್ತಾ ದಿಬ್ಬವನ್ನಿಳಿದು ಬರುತ್ತಿದ್ದ. ತಿಮ್ಮನ ಒತ್ತಾಯಕ್ಕೆ ಮಣಿದು ಆ ದಾರಿಹೋಕನೇನಾದರೂ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಹಣ್ಣನ್ನು ಕೊಯ್ಯಲು ಮುಂದಾದನೋ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಅವನ ಕಥೆ ಮುಗಿದಂತೆಯೇ. ಕೆಳಗಿಳಿದು ಬಂದ ತಿಮ್ಮ ದಾರಿಹೋಕನಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದ. "ಯಾರು ಹೇಳಿದ್ದು ನಿನಗೆ ? ನನ್ನ ತೋಟದ ಹಣ್ಣನು ಕದ್ದು ತಿನ್ನಲು ಎಷ್ಟು ಧೈರ್ಯ ನಿನಗೆ ? ಇನ್ನೊಂದ್ಸಲ ಈ ಕಡೆ ತಲೆ ಹಾಕಿದ್ರೆ ನೋಡು ಏನು ಮಾಡ್ತೀನಂತ " . ಇನ್ನೂ ಏನೇನೋ ಬೈಗುಳಗಳು.

ಈ ರೀತಿಯ ಅನುಭವ ಊರವರಿಗೆಲ್ಲ ಒಂದಲ್ಲ ಹಲವು ಸಲ ಆಗಿಯೇ ಆಗಿತ್ತು. ಅವರೆಲ್ಲ ಬೇಸತ್ತು ಹೋಗಿದ್ದರು ತಿಮ್ಮನ ಈ ವರ್ತನೆಗೆ. "ಅಲ್ಲ ಅವನೇ ನಾವು ಎಷ್ಟು ಬೇಡವೆಂದು ನಿರಾಕರಿಸಿದರೂ ನಮ್ಮನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ನಂತರ ಬಂದು ಬಯ್ಯುತ್ತಾನಲ್ಲ. ಏನಾಗಿದೆ ಈ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ? ಒಂದು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವನಾಡಿದ್ದೇ ಮಾತು ಅವನಿಗೆ ಮರೆತು ಹೋಗುತ್ತದಾ ? ಮನಸ್ಸು ಬದಲಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತದಾ ? ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ?" ಜನರೆಲ್ಲ ಮಾತಾಡಿಕೊಂಡರು.

ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸಿದಾಗ ಅವರೆಲ್ಲರ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದು ತಿಮ್ಮನು ಅವರನ್ನು ಅಕ್ಕರೆಯಿಂದ ಮಾತಾಡಿಸಿ ಹಣ್ಣು ನೀರಿನ ಆತಿಥ್ಯಕ್ಕೆ ಆಮಂತ್ರಿಸುವಾಗ ಅವನು ಮಣ್ಣಿನ ದಿಬ್ಬದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿರುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನು ಅಲ್ಲಿಂದ ಕೆಳಗಿಳಿದು ಬಂದ ಮೇಲೆ ಬಯ್ಯಲು ಶುರು ಹಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದ. ಅಂದರೆ ಆ ಮಣ್ಣಿನ ದಿಬ್ಬದಲ್ಲೇ ಏನೋ ಗುಟ್ಟಿದೆ.

ಸರಿ ಅವರೆಲ್ಲ ದಿಬ್ಬವನ್ನು ಅಗೆದು ಅದರಡಿಯಲ್ಲಿ ಏನಿದೆಯೆಂದು ನೋಡುವ ನಿಶ್ಚಯ ಮಾಡಿಯೇ ಬಿಟ್ಟರು. ತಿಮ್ಮನು ಇಲ್ಲದಿರುವ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಕಾದು ಜನರೆಲ್ಲ ದಿಬ್ಬದ ಸುತ್ತ ಜಮಾಯಿಸಿದರು. ದಿಬ್ಬವನ್ನು ಅಗೆಯಲಾಗಿ ಅದರಡಿಯಲ್ಲಿ ವಿಕ್ರಮಾದಿತ್ಯನ ಸಿಂಹಾಸನವಿತ್ತು. ಜನರ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರವೂ ಸಿಕ್ಕಿತು. ವಿಕ್ರಮಾದಿತ್ಯನ ಸಿಂಹಾಸನದ ಮೇಲೆ ಯಾರೇ ಕುಳಿತರೂ ಸಹೃದಯತೆ ಅವರದಾಗುತ್ತದೆಯಂತೆ. ಅದಕ್ಕೇವಿಕ್ರಮಾದಿತ್ಯ ಅಷ್ಟು ಜನಾನುರಾಗಿ ಪ್ರಭುವಾಗಿದ್ದನಂತೆ. ಅಂತೆಯೇ ತಿಮ್ಮನೂ ದಿಬ್ಬದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಾಗ ಸಹೃದಯನಾಗಿದ್ದು ಕೆಳಗಿಳಿದು ಬಂದ ಮೇಲೆ ಅವನ ಒರಿಜಿನಲ್ ಗುಣ ಅವನದಾಗುತ್ತಿದ್ದಿದ್ದರಿಂದ ಅವನ ವರ್ತನೆ ಹಾಗಿತ್ತು.

ಕೆಲವು ಜನ ನಮ್ಮನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಬಹಳ ಆಪ್ತವಾಗಿ ಮಾತಾಡುತ್ತಾರೆ, ಮತ್ತಿನ್ನೆಲ್ಲೋ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಅಪರಿಚಿತರಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾರೆ, ನಮ್ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ತುಂಬ ಆತ್ಮೀಯವಾಗಿ ವರ್ತಿಸುವವರು ಅವರ ಮನೆಗೆ ನಾವು ಹೋದಾಗ ಬೇರೆಯೇ ರೀತಿಯ ವರ್ತನೆ ತೋರಿಸುವುದೂ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಅನುಭವವಾಗುತ್ತದೆ. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಏನೇನೋ ಆಶ್ವಾಸನೆ ಇತ್ತವರು, ಆಮೇಲೆ ತಾವು ಹಾಗೆ ಹೇಳಿಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲವೆಂಬಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇಂಥ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲ ಅಮ್ಮ "ವಿಕ್ರಮಾದಿತ್ಯನ ಸಿಂಹಾಸನ " ದ ಕಥೆ ಹೇಳಿಯೇ ಇರುತ್ತಾಳೆ.

ಮೊನ್ನೆ ಹೀಗೇ ಯಾವುದೋ ಘಟನೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಬಹಳ ಯೋಚನೆ ಮಾಡುತ್ತ ಗೆಳತಿಯೊಬ್ಬಳೊಡನೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗಲಿಂದ ಈ ಕಥೆ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದೆ. ಎಷ್ಟು ಸಂದರ್ಭೋಚಿತ ಕಥೆ ಅಲ್ಲವೇನೆ ಗೆಳತಿ? :)

ನವ ಭಾವ

2008-04-29T06:41:00.000-07:00

ಹಳೆಯ ಹಾಡು ಹಳೆಯ ರಾಗ
ಆದರೇಕೋ ಭಾವವಿಂದು ಹೊಸತಿದೆ
ಮರೆತುಹೋದ ಸಾಲದೊಂದು ಇಂದೇಕೋ ನೆನಪಾಗಿ
ತುಟಿಯ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನಲಿದಿದೆ.

ಕೆನ್ನೆಮೇಲೆ ಸಂಜೆಗೆಂಪು ರಂಗದೆಕೋ ಏರಿದೆ
ಕಿವಿಯ ಓಲೆ ಹರಳಿನಲ್ಲಿ ಹೊಸತೇನೋ ಮಿಂಚಿದೆ
ಮುಡಿಯಲಿಲ್ಲ ಸುಮದ ಇರುಹು, ಆದರಿಲ್ಲಿ
ನಿನ್ನೆ ಮುಡಿದ ಮಲ್ಲೆ ಮಾಲೆ ಇಂದೂ ಕಂಪ ಸೂಸುತಿದೆ.

ಕಣ್ಣ ತುಂಬ ಕನಸಿಗೆಲ್ಲ ಹೊಸತದೊಂದು ಚಿತ್ರಣ
ಕನಸ ಚಿತ್ರಕೆಲ್ಲ ಇಂದು ಹೊಸ ಹೊಸತೇ ಬಣ್ಣವು
ಮನಸದಾಗಿರೆ ಏಕೋ ಅರಳಿನಿಂತ ಕುಸುಮವು
ತುಟಿಯ ಮೇಲೆ ಎಳೆಯ ಚಿಗುರಿನಂತ ಮೆಲುನಗೆ.

ಇಳಿಸಂಜೆಯ ತಂಪುಗಾಳಿ , ಕೋಗಿಲೆಯ ಕುಹೂ ಕುಹೂ
ಮತ್ತೆಲ್ಲಿಂದಲೋ ತೇಲಿಬಂದ ಸಂಧ್ಯಾರಾಗದ ಜೊತೆಯಾಗೆ
ಮುದಗೊಂಡ ಮನವು ಉಲಿಯಿತು ಮೆಲ್ಲಗೆ
"ವಸಂತ ಬಂದನೇ ಬಾಳಿಗೆ ?"

ಹೆಸರಲ್ಲೇನಿದೆ ಅಂತೀರಾ?

2008-04-22T23:16:00.001-07:00

ಮೊನ್ನೆ ಈಮೇಲ್ ಒಂದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಲಿಂಕ್ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಅದೇನಪ್ಪ ಅಂದ್ರೆ ಬರ್ತಿರೋ ಚುನಾವಣೆಯ ಮತದಾರರ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಹೆಸರು ಇದೆಯೋ ಇಲ್ಲವೊ ಅಂತ ನೋಡಬಹುದಾದದ್ದು. ನಂಗೆ ಕುತೂಹಲವಾಯ್ತು. ನಾನೇನು ಹೋಗಿ ವೋಟ್ ಹಾಕುವ ಹುಮ್ಮಸ್ಸಿನಲ್ಲೇನಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಇನ್ನೂ ಒಂದು ಸಲವೂ ವೋಟ್ ಹಾಕಿ ಅನುಭವವಿಲ್ಲ ನೋಡಿ ಅದೇನೋ ಕುತೂಹಲ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಮೂರನೆ ವರ್ಷದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಯುಗಾದಿ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆಂದು ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಗ ಐಡೆಂಟಿಟಿ ಕಾರ್ಡ್ ಗೆ ಫೋಟೋ ತೆಗೀತಿರೋ ವಿಚಾರ ಗೊತ್ತಾಗಿ ನಾನೂ ನನ್ನ ಗೆಳತಿಯೂ ಹಬ್ಬದ ದಿನ ಬೆಳ್ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಅದ್ಯಾವ್ದೋ ತಾಲುಕಾಫೀಸೋ ಯಾವ್ದೋ ಒಂದರ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ ನಿಂತು ಕಾದು ಕಾದು , ಬಿಸಿಲಲ್ಲಿ ಬೆಂದು , ನಮ್ಮ ಇರುವ ಅಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ತಾಳ್ಮೆಯನ್ನೆಲ್ಲ ಪರೀಕ್ಷೆಗೊಡ್ಡಿ ಅಂತೂ ಗುದ್ದಾಡಿ ನಾವು ಅಂತ ಹೆಸರಿನ ಬಲದ ಮೇಲೆ ಮಾತ್ರ ಗುರುತಿಸಬಹುದಾದ ಒಂದು ಫೋಟೋ ಇರುವ ಕಾರ್ಡ್ ಅನ್ನು ಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಮಧ್ಯಾಹ್ನ 2.30 -3 ಗಂಟೆಗೆ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಅಂತ ಅಷ್ಟು ದೂರದಿಂದ ಬಂದು 3 ಗಂಟೆಗೆ ಮನೆಗೆ ಬರೋದಾ ಊಟಕ್ಕೆ ? ಅಂತ ಅಮ್ಮನ ಕೈಲಿ ಮಂಗಳಾರತಿ ಎತ್ತಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆಲ್ಲ ಒಮ್ಮೆಲೇ ನೆನಪಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದರಿಂದ ಮತದಾರರ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಹೆಸರಿದೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ ಅಂತ ನೋಡಲೇ ಬೇಕಿತ್ತು ನನಗೆ.

ಅಂತೂ ಆ ಲಿಂಕಿನ ಮೇಲೆ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ ಒಳಹೋಗಿ ನಮ್ಮೂರಿನ ನಮ್ಮ ಮತಗಟ್ಟೆಯ ಹೆಸರನ್ನೂ ಹುಡುಕಿಬಿಟ್ಟೆ. ಮತದಾರರಪಟ್ಟಿ ಕಾಣಿಸಿತು. ಹಾಗೆಯೇ ಒಂದೊಂದೇ ಹೆಸರನ್ನು ಓದುತ್ತಾ ಹೋದೆ. ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಡೆ ಅಪ್ಪನ ಹೆಸರು ಕಂಡೇ ಬಿಟ್ಟಿತು . ಅಲ್ಲೇ ಕೆಳಗೆ ಅಮ್ಮನ ಹೆಸರು. ಮತ್ತಲ್ಲೇ ಕೆಳಗೆ ಇತ್ತಲ್ಲ ನನ್ನ ಹೆಸರು. ಅಬ್ಬ ಹುಡುಕಿದ್ದಕ್ಕೂ ಸಾರ್ಥಕ ಆಯ್ತು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಅದನ್ನು ಕ್ಲೋಸ್ ಮಾಡಬೇಕು ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕಣ್ಣು ನನ್ನ ಹೆಸರಿನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದ "ಗಂ" ಎಂಬ ಅಕ್ಷರದತ್ತ ಹಾಯಿತು. ಅಂದರೆ ಅಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಹುಡುಗ ಎಂದು ನಮೂದಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಅರೆ ನನ್ನಪ್ಪಾ ಅಮ್ಮಂಗೆ ಮಗ ಇಲ್ದೇ ಇರೋ ವಿಚಾರ ಇವರಿಗೂ ಹೆಂಗೋ ಗೊತ್ತಾಗ್ಬಿಡ್ತಲ್ಲಪ್ಪ ಅಂತ ನಗು ಬಂತು.

ನನ್ನ ಚಂದದ ಹೆಸರಿಗೆ ಅನ್ಯಾಯ ಆಗ್ತಿರೋದು ಇದೇ ಮೊದಲಲ್ಲ. ಅಲ್ಲೇ ಕುಳಿತಲ್ಲೇ ಆಲೋಚನೆ ಹಿಂದೆ ಓಡಿ ಒಂದಿಷ್ಟು ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಮುತ್ತಿಕೊಂಡವು.

"ಶ್ಯಾಮಾ ಅಂದ್ರೆ ನೀನಾ? ನಾನ್ಯಾರೋ ಹುಡುಗ ಅನ್ಕೊಂಡಿದ್ದೆ" ಅನ್ನೋದು ಬಹಳ ಸಾಮಾನ್ಯವಾದ ಮಾತು ನಾನು ಜಾಸ್ತಿ ಕೇಳಿದ್ದು. "ಇದೇನು ನಿಂಗೆ ಶ್ಯಾಮ ಅಂತ ಹುಡ್ಗನ ಹೆಸ್ರಿಟ್ಟಿದ್ದಾರಲ್ಲ" ನಾನು ಚಿಕ್ಕವಳಿದ್ದಾಗಂತೂ ಈ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಕೇಳಿ ರೋಸಿಹೋಗಿತ್ತು. ಅವರಿಗೆಲ್ಲ ನನ್ನ ಹೆಸರಿನ ಅರ್ಥ ತಿಳಿ ಹೇಳಿ ಹೇಳಿ, ವಾದ ಮಾಡಿ ಮಾಡಿ ಸುಸ್ತಾಗ್ತಿತ್ತು. ನಾನು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಷಣಕ್ಕೋ ಚರ್ಚಾಸ್ಪರ್ಧೆಗೋ ಹಾಡಿಗೋ ಯಾವುದೊ ಒಂದಕ್ಕೆ ಬೇರೆ ಶಾಲೆಗಳಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಸ್ಪರ್ಧಿಗಳ ಹೆಸರು ಕೂಗುವಾಗ ನನ್ನ ಹೆಸರು ಬಂದು ನಾನು ಎದ್ದು ಹೋದರೆ ಶ್ಯಾಮಾ ಅಂತ ಕರದ್ರೆ ಇವಳ್ಯಾರೋ ಹುಡುಗಿ ಬಂದಳಲ್ಲ ಅಂತ ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನನ್ನೇ ನೋಡ್ತಿದ್ದರು. ಮತ್ತೆ ನಾನೇ ಶ್ಯಾಮಾ ಅಂತ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಮಜಾಯಿಷಿ ಕೊಡಬೇಕಾಗ್ತಿತ್ತು.

ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಮತ್ತೆ ಕೆಲವು ಕಡೆಯೆಲ್ಲ ಹೆಸರು ಹಚ್ಚಿ ಕೂತು ಕಾಯಬೇಕಾದ ಪ್ರಸಂಗ ಬಂದಾಗಲೂ ಶ್ಯಾಮಾ ಅನ್ನೋದನ್ನ ಶ್ಯಾಮ್ ಅಂತ ತಪ್ಪಾಗಿ ಕರೆದ ತಕ್ಷಣವೂ ನಾನೇ ಎದ್ದು ಹೋದರೆ ಏನೋ ಅಪರಾಧವಾಯ್ತೇನೋ ಅನ್ನೋ ಹಾಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಮಿಕಿ ಮಿಕಿ ನೋಡ್ತಿದ್ದರು.

ಇನ್ನು ಹೊಸತಾಗಿ ಕಾಲೇಜ್ ಸೇರಿದಾಗಲಂತೂ ನನ್ನ ಹೆಸರು ಇಂತದ್ದು. ಇಂತಹ ಹೆಸರವಳು ನಾನೇ ಅಂತ ಜನರಿಗೆ ಮನದಟ್ಟು ಮಾಡಿಕೊಡಲು ಸುಮಾರು ದಿನ ಹೆಣಗಬೇಕಾಗಿ ಬಂದಿತ್ತು. ಆದರೂ ಹೆಸರನ್ನು ತಪ್ಪಾಗಿ ಕರೆಯುವವರಿಗೂ , ಹೆಸರನ್ನು ನೋಡಿ ಹುಡುಗ ಅಂತ ಕನ್ಫ್ಯೂಸ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಆಮೇಲೆ ನಾನು ಅಂತ ಗೊತ್ತಾದ ಮೇಲೆ ಹಲ್ಕಿರಿಯುವವರಿಗೂ ಕೊರತೆಯೇನಿರಲಿಲ್ಲ .

ಒಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಗೆಳತಿಯ ಜೊತೆ ಅವಳ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಹೊರಗೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಅವಳ ಅಜ್ಜಿಗೆ ನನ್ನ ಪರಿಚಯಿಸಿದಳು "ಇವ್ಳು ಶ್ಯಾಮು, ನನ್ನ ಫ್ರೆಂಡ್, ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದ್ನಲ್ಲ ಕರ್ಕೊಂಡು ಬರ್ತೀನಂತ." ಅವಳಜ್ಜಿ ಕಿಸಿ ಕಿಸಿ ನಕ್ಕು ಹೇಳಿದರು "ನೀನು ಶ್ಯಾಮು ಅಂದಾಗ ನಾನು ಯಾರೋ ಹುಡ್ಗನ್ನ ಕರ್ಕೊಂಡು ಬರ್ತಿದೀಯ ಅನ್ಕೊಂಡೆ". ನಾನೂ ನಗಬೇಕಾಯ್ತು.

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ವಿಷಯಗಳಿಗೆ ಕಿರೀಟವಿಟ್ಟಂತೆ ಇನ್ನೊಂದು ಪ್ರಸಂಗ ನಡೆಯಿತು. ನಾನು ಸೆಕೆಂಡ್ P.U.C. ಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಇನ್ನೇನು ಪರೀಕ್ಷೆ ಹತ್ತಿರ ಬಂದಿತ್ತು. ಕಾಲೇಜಲ್ಲಿ ಎಕ್ಸಾಮ್ ಹಾಲ್ ಟಿಕೆಟ್ ಕೊಟ್ಟಾಗಿತ್ತು. ಎಲ್ಲ ಸರಿಯಾಗಿದೆಯಾ ಅಂತ ಹಾಲ್ ಟಿಕೆಟ್ ನ ನೋಡ್ತಾ ಇದ್ರೆ ಅಲ್ಲಿ ಜಂಡರ್ - "ಮೇಲ್" ಅಂತ ನಮೂದಿಸಿದ್ದರು . ನನಗೆ ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಕೋಪ ಬಂದಿತ್ತು. ತಕ್ಷಣ ಕಾಲೇಜ್ ಆಫೀಸ್ ಸೆಕ್ಷನ್ ಗೆ ಹೋಗಿ "ಹೀಗೆ ಆಗಿದೆ" ಅಂತ ತಿಳಿಸಿದರೆ ಅವರು ಅವಾಗ ಬಾ ಇವಾಗ ಬಾ ನಾಳೆ ಬಾ ಅಂತೆಲ್ಲ ಹೇಳಿ ನನ್ನ ಸಿಟ್ಟಿಗೆ ತುಪ್ಪ ಸುರಿದು ಕಳಿಸಿದರು. ನಾನು ಸಿಟ್ಟು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಎಲ್ಲರ ಮೇಲೂ ಹರಿಹಾಯ್ದೆ.
ಯಾಕೆ ನಂಗೆ ಈ ಹೆಸರು ಇಟ್ಟೆ ಅಂತ ಅಪ್ಪನಿಗೂ ಬಯ್ದಿದ್ದಾಯ್ತು.

ಮರುದಿನ ಅಪ್ಪ ನಾನೇ ಬರ್ತೀನಿ ನಡಿ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಅಂದರು. ಪ್ರಿನ್ಸಿಪಾಲ್ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಪರಿಚಯದವರಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಅವರ ಹತ್ರವೇ ಮಾತಾಡಬಹುದು ಅಂತ ಹೊರಟಿದ್ದು. ಕಾಲೇಜಿನೊಳಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟ ತಕ್ಷಣ ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಎದುರಾಗಿ ಅಪ್ಪನಿಗೆ "ಹೋ ನೀವೇನಿಲ್ಲಿ?" ಅಂತ ಕೈ ಕುಲುಕಿದರು. ಅಪ್ಪ ಹೀಗೆ ಹೀಗೆ ಆಗಿದೆ ಅದಕ್ಕೆ ಏನಾದ್ರೂ ತೊಂದ್ರೆ ಇದೆಯ ಅಂತ ವಿಚಾರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವುದಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದು ಅಂತ ಹೇಳಿದರು. ಆ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಮಹಾಶಯರು ತಮ್ಮ ಯಾವತ್ತಿನ ತಮಾಷೆಯ ದನಿಯಲ್ಲೇ "ಇಷ್ಟುಕ್ಕೆಲ್ಲ ಯಾಕೆ ಟೆನ್ಶನ್ . ಎಕ್ಸಾಮ್ ದಿನಾ ಪ್ಯಾಂಟ್ ಶರ್ಟ್ ಹಾಕ್ಕೊಂಡು ಒಂದು ಮೀಸೆ ಹಚ್ಕೊಂಡು ಬಂದ್ಬಿಟ್ರಾಯ್ತಪ್ಪ ಹಿ ಹಿ ಹಿ " ಅಂದರು. ನನಗೆ ಸಿಟ್ಟು ಬರ್ತಾ ಇದ್ರೂ ಅವರು ಹೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ ನಗು ಬರದಿದ್ದರೂ ಸುಳ್ಳು ಸುಳ್ಳೇ ಹಿ ಹಿ ಹಿ ಅಂತ ನಕ್ಕು ಪ್ರಿನ್ಸಿಪಾಲ್ ಅವರನ್ನು ನೋಡಲು ಮುಂದೆ ಹೋಗಬೇಕಾಯ್ತು. ಪ್ರಿನ್ಸಿಪಾಲ್ ಇದೇನೂ ತೊಂದ್ರೆ ಇಲ್ಲ ನಾನು ನೋಡ್ಕೊಳ್ತೀನಿ ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ಮೇಲೆ ಸಮಾಧಾನದಿಂದ ಮನೆಗೆ ಬಂದೆ.

ಇನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ನಿನ್ನ ಹೆಸರೇನು ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ ನನ್ನ ಹೆಸರಿನೊಡನೆ ಸ್ಪೆಲ್ಲಿಂಗಾದಿಯಾಗಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳುವ ಅಭ್ಯಾಸವನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅವರು ಶಮಾ ಅಂತ ನನ್ನ ಅಕ್ಕನ ಹೆಸರನ್ನು ನನಗಿಟ್ಟು ಕರೆಯುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಶೇಕಡ ನೂರರಷ್ಟಿರುತ್ತದೆ. :)

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ನನ್ನ ಹೆಸರಿನ ಪುರಾಣ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ನೆನಪಾಗಿ ನನ್ನೊಳಗೇ ನಾ ನಕ್ಕು, ತಪ್ಪು ತಪ್ಪಾಗಿ ಮತದಾರರ ಪಟ್ಟಿ ತಯಾರಿಸಿದವರನ್ನು ನನ್ನ ಚಂದದ ಹೆಸರಿಗೆ ಅನ್ಯಾಯ ಮಾಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ಮನಸ್ಸಲ್ಲೇ ಒಮ್ಮೆ ಬಯ್ದುಕೊಂಡು ಸುಮ್ಮನಾದೆ.

ಕೊಳಲೂದುವವನು

2008-04-03T01:16:00.001-07:00

"ಹುಡ್ಗ ಹೆಂಗಿರ್ಬೇಕೆ ? ಏನೇನ್ ಕಂಡೀಶನ್ ನಿಂದು ?" ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ
"ಹುಡ್ಗಂಗೆ ಕೊಳಲು ನುಡಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಬರಬೇಕು " ಅಂದೆ.
"ಆಹಾಹಾ ಇವಳನ್ನು ಮದ್ವೆಯಾಗೋದಕ್ಕೆ ಬಂದ್ಬಿಡ್ತಾನೆ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಪರಮಾತ್ಮ ಕೊಳಲೂದಿಕೊಂಡು" ಅಲ್ಲೇ ಕುಳಿತಿದ್ದ ತಮ್ಮ ದೊಡ್ಡದೊಂದು ನಗೆ ನಕ್ಕು ಹೇಳಿದ.
"ಹಾಗಲ್ವೆ ಹುಡ್ಗಿ ನಾನು ಸಿರೀಯಸ್ ಆಗಿ ಕೇಳ್ತಿದೀನಿ. ಹೇಳು" ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ಮತ್ತೆ ಹೇಳಿದರು .
"ನಾನೂ ಹಾಗೇ ಹೇಳಿದ್ದು. ಹುಡ್ಗಂಗೆ ಕೊಳಲೂದುವುದಕ್ಕೆ ಬಂದ್ರೆ ನಂಗಿಷ್ಟ . ಚೆನ್ನಾಗಿರ್ತದೆ ಅಂತ" ನಾನಂದೆ.
"ಆ ಹುಡ್ಗಿ ಏನೋ ಹೇಳ್ತಾಳೆ ನೀನು ಅದನ್ನು ಕೇಳ್ತಿಯ. ಸುಮ್ನಿರೋ ನೀನು. ಯಾವಾಗ ಬರೋದಕ್ಕೆ ಹೇಳ್ತೀಯ ಆ ಹುಡ್ಗನ ಕಡೆಯವರಿಗೆ?" ಅಮ್ಮ ಮಧ್ಯ ಬಾಯಿ ಹಾಕಿ ನನ್ನ ಬಾಯ್ಮುಚ್ಚಿಸಿದಳು.

* * * * * * *

ಒಂದ್ಸಲ ನಾನು 4-5 ವರ್ಷದವಳಿದ್ದಾಗ ನಮ್ಮೂರಿನ ದೇವಸ್ಥಾನದ ವಾರ್ಷಿಕೊತ್ಸವಕ್ಕೆ ಸಂಜೆ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಮನೆಯವರೆಲ್ಲರ ಜೊತೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ .ತುಂಬ ಜನ ಜಂಗುಳಿ ನಡುವೆ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಅಮ್ಮನ ಕೈ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿ ಕಳೆದು ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಏನು ಮಾಡುವುದಕ್ಕೂ ಗೊತ್ತಾಗದೇ ಜನರ ನಡುವಲ್ಲೆಲ್ಲ ಓಡಾಡ್ತಾ ಓಡಾಡ್ತಾ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಹುಡುಕ್ತಾ ಇದ್ದೆ. ಇನ್ನೇನು ಅಳು ಬರ್ತಾ ಇತ್ತು ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ಅದ್ಯಾವ್ದೋ ಧ್ವನಿ ನನ್ನನ್ನು ಸೆಳೆದುಬಿಡ್ತು. ದೇವಸ್ಥಾನದ ಪಕ್ಕದ ರಂಗಮಂಟಪದ ಹತ್ತಿರ ನಾನು ನಿಂತಿದ್ದೆ. ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದೆ. ಯಾರೋ ಒಬ್ಬನು ಕೊಳಲು ನುಡಿಸ್ತಾ ಇದ್ದ. ರಂಗಮಂಟಪದ ಸುತ್ತಲೂ ಕೊಳಲುವಾದನ ಕೇಳಲು ಜನ ತುಂಬಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು.ಅದೇ ಮೊದಲು ನಾನು ಕೊಳಲು ನುಡಿಸುವುದನ್ನು ನೋಡಿದ್ದು. ಆ ಕೊಳಲಿನ ದನಿಗೆ ನಾನು ಅದೇ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಮಾರು ಹೋಗಿದ್ದೆ, ಎಷ್ಟೆಂದರೆ ನಾನು ಕಳೆದುಹೋಗಿದ್ದೇನೆ ಎನ್ನುವುದೇ ಮರೆತುಹೋಗುವಷ್ಟು. ಕೊಳಲಿನ ದನಿಯ ಮಾಧುರ್ಯಕ್ಕೆ ಸೋತು ಇನ್ಯಾವುದೋ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋಗಿದ್ದೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನನಗರಿವಿಲ್ಲದೆ. ಬಹುಶಃ ಅವತ್ತು ನಾದದಲೆಯ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಕಳೆದು ಹೋದವಳು ಇನ್ನೂ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ ನನಗೆ ನಾನು!

ಆ ಕಡೆ ಮನೆಯವರೆಲ್ಲ ಕಳೆದುಹೋಗಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತ ಸುಮಾರು 20 ನಿಮಿಷವೋ ಅರ್ಧಗಂಟೆಯೋ ಕಳೆದಮೇಲೆ ನಾನಿರುವಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು "ಇಲ್ಲಿದ್ದೀಯಾ ನೀನು ?" ಅಂದಾಗಲೇ ನಾನು ಅರಿವಿನಾಚೆಯ ಲೋಕದಿಂದ ಈಚೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದು.

ಅವತ್ತಿನಿಂದ ನನಗೆ ಕೊಳಲುಗಾನವೆಂದರೆ ಅದೇನೋ ಮೋಹ. ಅದೆಷ್ಟೆಂದರೆ ಮಾತಿಲ್ಲದೆ ಮೌನವಾಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಕುಳಿತುಬಿಟ್ಟೆನೆಂದರೆ ಕಿವಿಯತುಂಬೆಲ್ಲ ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಕೊಳಲಿನ ದನಿ. ಅದೆಲ್ಲಿಂದ ಬರುತ್ತದೆಯೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ರಾತ್ರಿ ನಿದ್ದೆಹೋದಮೇಲೂ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಎಚ್ಚರವಾಗುತ್ತದೆ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಕೊಳಲಿನ ಅದೇ ಆ ನಿನಾದ ಕೇಳಿದಂತಾಗಿ. ಆಗೆಲ್ಲ ಅಮ್ಮ "ಏನಾಯ್ತೆ ಯಾಕೆ ಎಚ್ರಾಯ್ತು ?" ಅಂತ ಕೇಳಿದರೆ
"ಯಾರೋ ಕೊಳಲೂದುವ ಸದ್ದು. ಆಹಾ ಎಂಥ ಅದ್ಭುತ ಕೊಳಲಿನ ಗಾನ. ಅದ್ಕೇಎಚ್ಚರವಾಗಿದ್ದು" ನಾನು ಅಂದರೆ
"ನಿನಗೆಂತ ಮರುಳು. ದಿನಾ ಇದೇ ರಾಗವಾಯ್ತು ನಿಂದು. ಯಾರು ಕೊಳಲೂದುತ್ತಾರೆ ಇಲ್ಲಿ? ಸುಮ್ನೆ ಮಲಕ್ಕೋ" ಎನ್ನುತ್ತಾಳೆ ಅಮ್ಮ.

ನಾನು ಹಾಗಾದರೆ ನಂಗೆ ಕೇಳಿದ್ದೇ ಸುಳ್ಳಾ ಅದು ಅಂತೆಲ್ಲ ಯೋಚನೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ಮಲಗುತ್ತೇನೆ.

ನನ್ನ ತಮ್ಮನನ್ನು ಯಾವಾಗಲೂ ಪೀಡಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ ಕೊಳಲೂದುವುದನ್ನು ಕಲ್ತುಕೊಳ್ಳೋ ಅಂತ. "ಸುಮ್ನೆ ಇರೆ. ನಂಗೆ ಇಂಟ್ರೆಸ್ಟ್ ಇಲ್ಲ್ಲ ಬರೀ ಬರೀ ಯಾಕೆ ನೀನು ಒತ್ತಾಯಿಸ್ತೀಯ?" ಅಂತ ಅವನು.

ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ಕೊಳಲುವಾದನ ಬರ್ತಾ ಇದ್ರಂತೂ ಆ ಚಾನೆಲ್ ಬದಲಾಯಿಸಕ್ಕೆ ನಾನ್ಯಾವತ್ತೂ ಬಿಡ್ತಾ ಇರ್ಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ನನ್ನ ಸಿ.ಡಿ. ರ್ರ್ಯಾಕ್ ತುಂಬ ಕೊಳಲುವಾದನದ ಸಿ.ಡಿ.ಗಳೇ. ಕೊನೆ ಕೊನೆಗೆ ಬ್ಯಾಗ್ರೌಂಡಲ್ಲಿ ಮೆಲುವಾಗಿ ಕೊಳಲಿನ ದನಿ ಕೇಳ್ತಾ ಇಲ್ದಿದ್ರೆ ನಂಗೆ ಓದಿದ್ದು ತಲೆಗೆ ಹತ್ತತಾ ಇರ್ಲಿಲ್ಲ. ಎಕ್ಸಾಮ್ ಟೈಮಲ್ಲಿ ಓದುವಾಗೆಲ್ಲ ನಾನು ತಮ್ಮ ಇದೇ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಜಗಳವಾಡ್ತಿದ್ವಿ.

ನನ್ನ ಈ ಥರದ ಹುಚ್ಚಿಗೆ ಅಮ್ಮ ಸಾಕಷ್ಟು ಹೇಳಿದ್ದೂ ಆಗಿತ್ತು . ಆದರೆ ಈಗ ಹುಡ್ಗನ ವಿಷಯ ಬಂದಾಗ ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದು ಕೇಳಿ ಅಮ್ಮಂಗೆ ನಿಜವಾಗ್ಲೂ ಜಾಸ್ತಿನೇ ಸಿಟ್ಟು ಬಂದಿತ್ತು.

* * * * * * *
ಅಲ್ಲ ನಾನು ಕೇಳಿದ್ದಾದರೂ ಏನು? "ನಿಮ್ಗೆ ಕೊಳಲೂದುವುದಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಾ ?" ಅಂತ.

ಆತ ನಾನ್ಯಾವ್ದೋ ಜೋಕ್ ಹೇಳಿದ್ನೇನೋ ಅನ್ನೋ ಹಾಗೆ ನಕ್ಕಿದ್ದ. ಅವ್ನು ಮಾತಾಡುವಾಗ , ಏನೆಲ್ಲ ಹೇಳುವಾಗ ನಾನೂ ಹಾಗೇ ನಕ್ಕಿದ್ನಾ? ಇಲ್ವಲ್ಲ.

ಅವ್ನಿಗೆ ಸಿಟಿ ಲೈಫ್ ಹಿಡ್ಸಲ್ವಂತೆ. ಕೆಲ್ಸ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ಬದುಕ್ತಾ ಇರೋದು ಸಿಟಿಲಾದ್ರೂ ಹಳ್ಳಿ ಜೀವ್ನಾನೇ ಇಷ್ಟವಂತೆ. ಅಲ್ಲ ಅಂದವ್ರ್ಯಾರು. ನಾನು ಸಿಟಿಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದವಳಾದರೇನು ನಂಗೆ ಈ ಹೈ ಹೀಲ್ದು ಮತ್ತೊಂದು ಮಗದೊಂದುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಮೂಲೆಗ್ಹಾಕಿ ಬರಿಗಾಲಲ್ಲಿ ಅಂಗಳದ ಹಸಿ ಮಣ್ಣಮೇಲೆ ಓಡಾಡುತ್ತ ಹೂವು ಕೀಳೋದು ಇಷ್ಟ, ಗದ್ದೆ ಕೆಸರಲ್ಲಿ ಕಾಲು ಹುಗಿಸಿಕೊಂಡು ಓಡಾಡೋದು ಅಂದ್ರೆ ಇಷ್ಟ ಅಂತ ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಅನ್ನಿಸಿದರೂ ಹೇಳಬೇಕೆನಿಸಲಿಲ್ಲ ಯಾಕೋ ಅವನೆದುರಿಗೆ.

ಹೊರಗಡೆ ಸಿಗುವ ಜಂಕ್ ಫುಡ್ ಇಷ್ಟವೇ ಆಗೋಲ್ಲವಂತೆ ಆತನಿಗೆ. ಅವನಿಗೇನು ನಾನೂ ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಅನ್ನಕ್ಕೆ ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಹಾಲು ಹಾಕಿ ಕಲೆಸಿ ಮೇಲಿಂದ ಒಂದು ಮಾವಿನಮಿಡಿ ಜೊತೆಗೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಉಪ್ಪಿನ್ನಕಾಯಿ ರಸ ಹಾಕ್ಬಿಟ್ರೆ ಯಾವ ಪಿಜ್ಜಾ ತಂದಿಟ್ರೂ ಮೂಸಿಯೂ ನೋಡಲ್ಲ ಅಂತ ಹೇಳಬೇಕೆನಿಸಿತು. ಆದರೆ ಅವನೇನು ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಕೇಳಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಅದ್ಕೇ ಸುಮ್ನಾದೆ ಏನೂ ಹೇಳದೆ.

ಕಾರು,ಬೈಕು,ದುಡ್ಡು ,ಕಾಸು ಎಲ್ಲ ಇದ್ರೂ ಅದ್ನೇ ನೆಚ್ಕೊಂಡು ಇರೋದು ಇಷ್ಟವೇ ಇಲ್ವಂತೆ, ಬಹಳ ಸಿಂಪಲ್ಲಾಗಿ ಇರೋಕೆ ಇಷ್ಟವಂತೆ. ಕಾರು, ಬೈಕು,ಆಟೋ,ಬಸ್ಸು ಎಲ್ಲವೂ ಬೋರಾಗಿ ಎಷ್ಟೋ ಸಲ ಗೆಳತಿಯರ ಜೊತೆ ಕಥೆ ಹೇಳ್ತಾ ಗಂಟೆಗಟ್ಲೆ ನಡ್ಕೊಂಡು ಹೋಗೋ ಖುಷಿ ಇನ್ನೆಲ್ಲೂ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ ಅಂತ ಹೇಳೋ ಮನ್ಸಾದ್ರೂ ಅವನೇನೋ ಬೇರೆ ಹೇಳ್ತಿದ್ದರಿಂದ ಸುಮ್ನಾಗ್ಬೇಕಾಯ್ತು.

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಕಥೆ ಅವನು ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ನನ್ನ ಇಷ್ಟ ಕಷ್ಟಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಮಾತೂ ಕೇಳದೇ ಇದ್ರೂ ನಾನು "ನಿಮ್ಗೆ ಕೊಳಲೂದುವುದಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಾ?" ಅಂತ ಒಂದು ಮಾತು ಕೇಳಿದ್ರಲ್ಲಿ ತಪ್ಪೇನಿತ್ತು ಅಂತ ನಂಗೆ ಈಗ್ಲ್ಲೂ ಗೊತ್ತಾಗ್ತಿಲ್ಲ .

* * * * * * *
ಹರಿಯುತ್ತಿರುವ ಹೊಳೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನೀರಲ್ಲಿ ಕಾಲಿಳಿಬಿಟ್ಟು ಕೊಳಲೂದುತ್ತಿರೋ ಅವನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕೂತು, ಹುಲ್ಲು ಹಾಸಿನ ಮೇಲೆ ಹಾರಾಡ್ತಿರೋ ಪುಟಾಣಿ ಬಣ್ಣದ ಚಿಟ್ಟೆಗಳನ್ನ ಕಣ್ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಕೊಳಲಿನ ನಾದದ ಅಲೆಯಲ್ಲಿ ತೇಲುತ್ತಾ ಯಾವುದೋ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋಗುತ್ತೇನೆ ಅಂತೆಲ್ಲ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಕಾವ್ಯಾತ್ಮಕ ಕಲ್ಪನೆ. ಅದೇ ಬದುಕಲ್ಲ ಅಂತ ಗೊತ್ತು ನನಗೆ. ಅಂಥ ಹುಚ್ಚು ಆಸೆಯೇನೂ ನನಗಿಲ್ಲ. ಅಥವಾ ಅಂಥ ಕನಸೂ ಸಹ ನಂಗೆ ಒಮ್ಮೆಯೂ ಬಿದ್ದಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಅವನಿಗೆ ಕೊಳಲೂದುವುದಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ ತಪ್ಪೇನು ಅಂತ.

ನಾಳೆ ಬರ್ತಿದ್ದಾನಲ್ಲ ಅವನಿಗೆ ಕೊಳಲೂದುವುದಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತದೆಯೋ ಏನೋ? ಅಂತ ಯೋಚಿಸುತ್ತಲೇ ತುಟಿಯ ಮೇಲೊಂದು ಕಿರುನಗೆ. ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಕಣ್ಣನ್ನಾವರಿಸುತ್ತಿರುವ ನಿದ್ದೆಯೊಡನೆ, ಸುತ್ತ ಕವಿದ ಕತ್ತಲೆಯೊಳಗೆ ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ತೇಲಿ ಬಂದ ಮೋಹನ ಮುರಳಿ ಗಾನದ ಅಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋಗುತ್ತೇನೆ.

ನನ್ನ ಸುತ್ತ- ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ್ದು

2008-04-01T04:24:00.000-07:00

ನನ್ನ ಸುತ್ತಲೂ ನಾನೇ ಹಾಕಿದ ಬೇಲಿ
ಬೇಲಿ ದಾಟಿ ಎಂದೂ ಹೊರಹೋಗಬಾರದೆಂದು
ನನಗೆ ನಾನೇ ಹಾಕಿದ ಬೇಲಿಯೋ
ಅಥವಾ ಬೇಲಿ ದಾಟಿ ಯಾರೂ ಒಳಬರಬಾರದೆಂದು
ನಾನು ಹಾಕಿದ ಬೇಲಿಯೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.
ಅಂತೂ ನಾನೂ ಬೇಲಿ ದಾಟಿ ಹೊರ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ
ಬೇಲಿ ದಾಟಿ ಯಾರೂ ಒಳ ಬರಲೂ ಇಲ್ಲ.

ನನ್ನ ಸುತ್ತಲೂ ಮಾತು-ಮೌನಗಳ ಯುದ್ಧ
ಮಾತು ಹೊರಬಂದು ಅರ್ಥಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬಾರದೆಂದು
ಮೌನವನ್ನು ಬಯಸಿದೆನೋ
ಅಥವಾ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದ ಮಾತಾಡಿ ನನ್ನೊಳಗಿನ ನಾನು ಕಳೆದುಹೋಗಬಾರದೆಂದು
ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಡದೇ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟೆನೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.
ಅಂತೂ ಮಾತು ಸೋತು ಒಳಗೇ ಸತ್ತಿತು
ಮೌನ ಗೆದ್ದೂ ಸೋತು ಶರಣಾಯಿತು.

ನನ್ನ ಸುತ್ತಲೂ ಅರ್ಧ ಹಾಡಿದ ಹಾಡಿನ ಸಾಲುಗಳು
ರಾಗ ಮರೆತುಹೋಗಿ ಹಾಡಿನ ಭಾವ ಬದಲಾಗಬಾರದೆಂದು
ಅರ್ಧ ಹಾಡಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ ಹಾಡೋ
ಅಥವಾ ನನ್ನೊಳಗಿನ ಭಾವ ಬತ್ತಿಹೋಗಿ,ಮತ್ತೆ ಭಾವನೆಗಳ ಸುಳಿಗೆ ಸಿಲುಕಬಾರದೆಂದು
ಅರ್ಧ ಹಾಡಿದ ಹಾಡೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.
ಅಂತೂ ಹಾಡಿನ ಭಾವವೂ ಬದಲಾಗಲಿಲ್ಲ
ಅರ್ಧ ಹಾಡಿನ ಸಾಲುಗಳು ಬತ್ತಿದ ಭಾವನೆಗಳ ಅಣಕಿಸುವುದೂ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ.

ಅಪ್ಪ ಹೇಳಿದ್ದು

2008-03-25T04:03:00.000-07:00

ತುಂಬಾ ದಿನಗಳ ನಂತರ ನಾನು ಮತ್ತು ನನ್ನ ಅಪ್ಪಯ್ಯ ಅದೂ ಇದೂ ಮಾತಾಡುತ್ತ ಕುಳಿತಿದ್ದೆವು. ಹೀಗೆ ಆರಂಭವಾಗುವ ಮಾತು ಆಮೇಲೆ ಗಂಭೀರ ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲೋ ವಾದದಲ್ಲೋ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯ. ಅವತ್ತೂ ಮಾತಡುತ್ತ ಮಾತಡುತ್ತ ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಧ್ಯೇಯ, ಸಿದ್ಧಾಂತ, ನಮಗೆ ನಾವೇ ಹಾಕಿಕೊಂಡ ನಿಯಮಗಳು ಇಂಥ ವಿಷಯಗಳೆಲ್ಲ ಚರ್ಚೆಯ ಭಾಗವಾಗಿ ಬಂದಾಗ ನನ್ನ ಮತ್ತು ಅಪ್ಪಯ್ಯನ ಸಿದ್ಧಾಂತ, ನಿಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಾಮ್ಯತೆ ಇದೆ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಅವೆಲ್ಲ ಅಪ್ಪಯ್ಯ ಯಾವತ್ತೂ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಹೇರಿದ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲ, ನನ್ನ ಭಾಗವೆಂದೇ ತಿಳಿದಿರುವ ಅದೆಷ್ಟೋ ವಿಷಯಗಳು ಅಪ್ಪಯ್ಯನಿಗೂ ಹಾಗೆಯೇ ಎಂದು ತಿಳಿದಾಗ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಒಂದು ಬಗೆಯ ಅಚ್ಚರಿ. ನೀನು ನಿನ್ನಪ್ಪನ ತದ್ರೂಪು ಅಂತ ಅಮ್ಮ ಯಾವಾಗಲೂ ಹೆಳುವುದು ಸರಿಯೇ ಇದೆ ಅಂತ
ಇಬ್ಬರೂ ನಕ್ಕೆವು. ಹಾಗೆಯೇ ಮಾತು ನನ್ನ ಬರವಣಿಗೆ ಓದುವಿಕೆಗಳ ಬದಿಗೆ ತಿರುಗಿತು. ಅದರೊಡನೆ ಕೆಲವು ಹಳೆಯ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಮೆಲುಕು ಹಾಕುವ ಹಾಗಾಯಿತು.

ಅಪ್ಪಯ್ಯ ಒಳ್ಳೆಯ ಬರಹಗಾರ. ಬರೆಯುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬಹಳವೇ ವರ್ಷಗಳಾದವು. ಯಾಕೆ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದು ಅನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಅವನಲ್ಲಿ ಸಕಾರಣಗಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಪ್ಪಯ್ಯ ಪ್ರತಿ ಸಲದಂತೆ ಕೊಡುವ ತುಂಡು ತುಂಡು ಕಾರಣಗಳೊಂದೂ ನನಗೆ ಸರಿ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ನೀನು ಬರೀತಾ ಇದ್ದೀಯಲ್ಲ ಅದೇ ಖುಷಿ ಅಂದ ಅಪ್ಪಯ್ಯ. ಮತ್ತೆ ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪಯ್ಯ ಬರೆದಿದ್ದ ಕೆಲವು ಲೇಖನಗಳು ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಬಗೆಗಿನ ಕೆಲವು ಸ್ವಾರಸ್ಯಕರ ಕಥೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಯಿತು. ಅದರ ನಡುವೆ ನಂಗೆ ನೆನಪಾಗಿದ್ದು ಅಪ್ಪಯ್ಯನ ಕವನಗಳು. ನಾವು ಚಿಕ್ಕವರಾಗಿದ್ದಾಗ ಅದನ್ನು ಓದಿ ಹೆಳುತ್ತಿದ್ದಿದ್ದು ಈಗಲೂ ನೆನಪಿದೆ.ಅವುಗಳಲ್ಲಿ 3 ಕವನಗಳು ನನಗೆ ಬಹಳ ಇಷ್ಟವಾಗಿದ್ದು.

ಒಂದು "ಅಪ್ಪ ಹೇಳಿದ್ದು" ಎನ್ನುವ ಕವಿತೆ, ಇನ್ನೊಂದು ಚಂದ್ರಗುಪ್ತ ಮೌರ್ಯನ ಕುರಿತಾದ ಕಥಾ ಕವನ. ಅದನ್ನು ಅಪ್ಪಯ್ಯ ನಾಟಕದ ಹಿಮ್ಮೇಳ ಸಂಗೀತಕ್ಕೆಂದು ಬರೆದದ್ದು, ರಾಗ ಸಂಯೋಜಿಸಿ ಹಾಡಿದ್ದು. ಮತ್ತೊಂದು "ಅಪ್ರಬುದ್ಧ" ಎನ್ನುವ ಕವಿತೆ.

ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ಕೆಲವು ಸಾಲುಗಳು ಮರೆತಿದ್ದವು. ನಂಗೆ ಅವು ಬೇಕೇ ಬೇಕೆಂದು ಹೇಳಿದಾಗ ಅಪ್ಪಯ್ಯ ಹಳೆಯ ಕಡತಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲ ಹುಡುಕಿ ಮರೆತ ಸಾಲುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಯ್ತು. ಈ ಕವನವನ್ನು ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗ್ ನಲ್ಲಿ ಹಾಕ್ತೇನೆಂದು ನಾನು ಹೇಳಿದಾಗ "70-80 ಕವನ ಬರೆದವಳಿಗೆ ನನ್ನ ಒಂದು ಕವನ ಬೇಕೇನೆ?" ಅಪ್ಪಯ್ಯ ತಮಾಷೆ ಮಾಡಿದರೆ ನಾನಂದೆ "ನನ್ನ 100 ಕವನವೂ ನಿನ್ನ 3 ಕವನದ ತೂಕಕ್ಕೆ ಸರಿದೂಗುವುದಿಲ್ಲವೇನೊ!." ಅಪ್ಪಯ್ಯ ಸುಮ್ಮನೇ ನಕ್ಕ.

"ಅಪ್ಪ ಹೇಳಿದ್ದು" ಎನ್ನುವ ಕವಿತೆಯನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದ್ದೇನೆ.

ದು:ಖ ದುಮ್ಮಾನಗಳ
ಕಾಲ ಬಂದಾಗೆಲ್ಲ
ಅಪ್ಪ ಹೇಳುತಲಿದ್ದ
ತಾಳು ತಾಳು,
ತಾಳು ಎಂದು
ಕಾಲ ನಮಗೊಂದು ಬರಬಹುದೆಂದು.

ರಾಮ ಬರುವನು ಎಂದು
ಶಬರಿ ಕಾದಿದ್ದಂತೆ
ವರುಷಗಳನೇಕವನವನು
ವ್ಯರ್ಥ ಕಳೆದ,
ಯಾರು ಬೈದರು ಸಹಿಸಿ
ಸಕಲ ಕಷ್ಟವ ಭರಿಸಿ
ತಾಳ್ಮೆಯಾಂತವನವನು
ಏರಿ ಕುಳಿತ,
ರಾಮ ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ
ಶಬರಿ ಬಿಡಲೇ ಇಲ್ಲ.

ಬರುವ ಕಾಲವ ಕಾದು
ಸುಸ್ತಾಗಿ ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ
ಇಲ್ಲವಾದರು ಅವರು ನನ್ನನಗಲಿ.
ಅವರ ನುಡಿ ಪಾಲಿಸುತ
ಬರದ ಕಾಲವ ಕಾದು
ಬೇಸತ್ತು ಕಾದಿರುವೆ
ಕಾಲನ ಕರೆಗೆ.

ಮರೆತರು

2008-03-14T00:32:00.000-07:00

ದೀಪದ ಬುಡದಲ್ಲಿ ಬರೀ ಕತ್ತಲು
ಬರೀ ಕತ್ತಲು ಎನ್ನುತ್ತ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತು
ದೀಪ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಪಸರಿಸುವ ಬೆಳಕನ್ನು ನೋಡುವುದೇ ಮರೆತರು.

ಕಳೆದುಕೊಂಡೆನು ಅದನು ಇದನು ಎನ್ನುತ್ತ
ಕೊನೆವರೆಗೆ ಕಳೆದದ್ದನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಲೇ ಹೋಗಿ
ಉಳಿದಿದ್ದನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಮರೆತೇಬಿಟ್ಟರು .

ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಗೂಡಲ್ಲಿ ಕನಸಿನ ಗುಟುಕುಗಳ ನುಂಗುತ್ತನುಂಗುತ್ತ
ರೆಕ್ಕೆ ಬಲಿತು ಆಗಸಕ್ಕೆ ಹಾರುವ ಸಂಭ್ರಮಾತುರದಲ್ಲಿ
ಅಷ್ಟು ದಿನ ನೆಲೆಕೊಟ್ಟು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ ನೆಲವನ್ನು ಮರೆತೇಹೋದರು.

ಆ ಹತ್ತಾರು ಗುರಿಗಳು , ಸಿಕ್ಕಷ್ಟೂ ಸಾಲದೆನ್ನುವ ಗಳಿಕೆ ,
ಸಾಧಿಸಿದಷ್ಟೂ ಇನ್ನೇನೋ ಉಳಿದುಹೋಯಿತೆನ್ನುವ ಹಳಹಳಿಕೆ
ಈ ಎಲ್ಲದರ ನಡುವೆ ದಣಿದೆವೆಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಒಂದು ನಗುವೆಂದರೇನೆಂದೇ ಮರೆತರು.

ಎಲ್ಲವೂ ಇದ್ದೂ ಏನಿಲ್ಲವೆನ್ನುತ್ತ
ಬರದ ನಿನ್ನೆಗಳಿಗೆ ಕೊರಗುತ್ತ, ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ನಾಳೆಗಳಿಗೆ ಕಾಯುತ್ತ
ಇಂದು ಬದುಕುವುದನ್ನು ಮರೆತೇಬಿಟ್ಟರು.

ಶುಭಾಶಯಗಳು

2008-03-10T06:19:00.000-07:00

ನಂಗೆ ಮರೆವು ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಸ್ತಿನೇ ಜಾಸ್ತಿ. ಅದು ಅವಾಗಾವಾಗ prove ಆಗ್ತಾ ಇರುತ್ತೆ. ಅದೇನು ಹೊಸ ವಿಷಯ ಅಲ್ಲ ಬಿಡಿ. ಆದರೂ ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಈಗ ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿರೆದುರಿಗೆ ಹೇಳೋ ಅಂತ ವಿಷಯನಾದ್ರೂ ಏನು ಅಂದ್ರೆ ...

ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ಯಾರದ್ದೋ ಬ್ಲಾಗ್ ಅಲ್ಲಿ "ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗ್ ನ ಮೊದಲನೆ ಹುಟ್ಟು ಹಬ್ಬ " ಅಂತ ಓದಿದೆ. ಥಟ್ಟನೆ ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗ್ ನ ಹುಟ್ಟಿದ ಹಬ್ಬ ಯಾವಾಗ? ಅಂತ ಪ್ರಶ್ನೆ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಬಂತು. ಬ್ಲಾಗ್ ಗೆ ಹೋಗಿ ನೋಡಿದೆ. ಮೊದಲ ಪೋಸ್ಟ್ ನ ಡೇಟ್ ೮-ಮಾರ್ಚ್-೨೦೦೭ ಅಂತ ಇತ್ತು. ಓಹೋ ಇನ್ನೂ ಸುಮಾರು ದಿನ ಇದೆ. ನಾನೂ ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗ್ ನ ಹುಟ್ಟು ಹಬ್ಬವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು ಅಂತ ಮನಸ್ಸಲ್ಲೇ ನಕ್ಕು ಸುಮ್ಮನಾಗಿದ್ದೆ.

ಆ ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ಎನ್ನುವ ಒಂದು ದಿನ ಮತ್ತು ಇವತ್ತಿನ ದಿನದ ಮಧ್ಯ ಎಷ್ಟೋ ದಿನಗಳು ಬಂದು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದರಿಂದ ನಂಗೆ ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗ್ ನ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬ, ಅದನ್ನ ನಾನು ಸಂಭ್ರಮಿಸಬೇಕು ಅಂತ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದು ಎಲ್ಲ ಮರೆತು ಹೋಗಿತ್ತು.

ಇವತ್ತು ಅದೇಕೋ ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗ್ ಅಲ್ಲಿ ಏನನ್ನೋ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದವಳಿಗೆ ಮೊದಲ ಪೋಸ್ಟ್ ನ ಡೇಟ್ ಕಾಣಿಸಿತು . ಬ್ಲಾಗ್ ನ ಹುಟ್ಟು ಹಬ್ಬದ ದಿನ ಕಳೆದು ಮತ್ತೆರಡು ದಿನ ಕಳೆದಿತ್ತು. ಅವಾಗಲೇ ಮೇಲ್ಕಂಡ ವಿಷಯಗಳೆಲ್ಲ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಹಾದು ಹೋಗಿ ಮನಸ್ಸು ವಿಚಿತ್ರ ಭಾವನೆಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ ಹೋಯಿತು. ತಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರ ಹುಟ್ಟು ಹಬ್ಬದ ಪಾರ್ಟಿಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬಂದು ತಮ್ಮ ಹುಟ್ಟು ಹಬ್ಬವನ್ನೂ ಹೀಗೆಯೇ ಆಚರಿಸುತ್ತಾರ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ? ಅಂತ ಕನಸು ಕಂಡು ಅಮೇಲೆಅದು ಹಾಗೆ ಆಗದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಬೇಸರಿಸಿಕೊಂಡು ಮುನಿಸಿಕೊಂಡು ಕುಳಿತಿರುವ ಮುದ್ದು ಮಗುವಿನಂತೆ ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗ್ ನಂಗೆ ಕಂಡಿತು.

ಒಂದು ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ಬ್ಲಾಗ್ ನಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲು ಆರಂಭಿಸಿದಾಗ ಇಂಥದ್ದೇ ಬರಹಗಳನ್ನು ಬರೆಯಬೇಕು ಹೀಗೆಯೇ ಬರೆಯಬೇಕು ಅಂತ ಏನು ನಿರ್ಧರಿಸಿರಲಿಲ್ಲ, ನಾನು ಬರೆದಿಟ್ಟಿದ್ದ ಒಂದಷ್ಟು ಬರಹಗಳನ್ನು ಬ್ಲಾಗ್ ನಲ್ಲಿ ಹರಿಯ ಬಿಡಬೇಕು ಎಂದಷ್ಟೇ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದು. ಬರೆಯುತ್ತ ಬರೆಯುತ್ತ ಬರೆವಣಿಗೆಯೆಡೆಗಿನ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದ್ದಕ್ಕೆ ತುಂಬ ಖುಷಿ ಇದೆ.

ನಾನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಬರೆದ ಬರಹಗಳನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಓದಿ , ತಪ್ಪುಗಳಿದ್ದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿ ತಿದ್ದಿಕೊಳ್ಳಲು ನೆರವಾಗಿ, ಮತ್ತಷ್ಟು ಬರೆಯಲು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುತ್ತಿರುವ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ನನ್ನ ಧನ್ಯವಾದಗಳು.

ಹುಟ್ಟು ಹಬ್ಬ ಕಳೆದು ೨ ದಿನವಾದರೇನು? ೪ ದಿನವಾದರೇನು? ಬರಹ ಚಿರನೂತನ ಅದಕ್ಕೆ ದಿನ ದಿನ ದಿನವೂ ಹಬ್ಬ.
ಅದರೂ ....
ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಬರಹಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಡುವ ಪುಟ್ಟ ಬುಟ್ಟಿ "ನೆನಪಿನಗಳಿಂದ ಒಂದಿಷ್ಟು"ವಿಗೆ ಮೊದಲನೆಯ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬದ ಶುಭಾಶಯಗಳು ಮನತುಂಬಿದ ಪ್ರೀತಿಯೊಂದಿಗೆ.
----ಶ್ಯಾಮಾ

ನಕ್ಷತ್ರ ಮೀನು

2008-02-20T22:11:00.000-08:00

ನಕ್ಷತ್ರ ಮೀನು !! ಆಹಾ ಶಬ್ದದಲ್ಲೇ ಏನೋ ಮೋಹಕತೆ ಇದೆ ಅಲ್ಲವೇ? ನಂಗೆ ನಕ್ಷತ್ರ ಮೀನಿನ ಹುಚ್ಚು ಹತ್ತಿದ್ದಾದರೂ ಹೇಗೆ? ಯಾವಾಗಿಂದ? ಗೊತ್ತಿಲ್ಲವೋ ನನಗೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಹೊಳೆಯುವ ಮಣಿಗಳನ್ನು ಚೆಲ್ಲಿದ್ದಾರೆನೋ ಎಂಬಂತೆ ಕಾಣುವ ನಕ್ಷತ್ರಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ರಾತ್ರಿ ಆಕಾಶದ ಬಿಂಬವೇನಾದ್ರೂ ನಿಂತ ತಿಳಿ ನೀರಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದರೆ ಹೇಗಿರುತ್ತದೋ? ನಿನ್ಯಾವತ್ತಾದರೂ ನೋಡೀದ್ದಿಯಾ? ಬಹುಶಃ ಸಾವಿರದೊಂದನೆಯ ಸಲ ಕೆಳುತ್ತಿದ್ದೇನೇನೋ ನಾನು ನಿನಗೆ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನ. ಅಂದರೆ ನಕ್ಷತ್ರ ಮೀನಿನ ಬಗ್ಗೆ ನನಗಿದ್ದ ಹುಚ್ಚಿನ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಸುಮಾರು ಅಷ್ಟೇ ಸಲ ಹೇಳಿರಬಹುದಲ್ವಾ? ಅದೆಷ್ಟೇ ಸಲ ಇರಲಿ ಬಿಡು. ಕೇಳಿಲ್ಲಿ. ಹೇಗಿರಬಹುದು ಚುಕ್ಕಿಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಆಕಾಶದ ಬಿಂಬ ನಿಂತ ತಿಳಿ ನೀರಲ್ಲಿ?ಎಷ್ಟು ಚಂದ ಅಲ್ಲವ ಆ ಕಲ್ಪನೆ? ನಾನು ಅದನ್ನ ಯೋಚಿಸಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ ಬಹುಶಃ ನಕ್ಷತ್ರ ಮಿನುಗಳೇ ತುಂಬಿದ ತಿಳಿ ನೀರು ಸಹ ಹಾಗೇ ಕಾಣಬಹುದು ಎಂದು.
ಈ ಹೊಲಿಕೆಯಿಂದೆ ಇರಬೇಕು ನಕ್ಷತ್ರ ಮೀನೆಂದರೆ ನಂಗೆ ಅಷ್ಟು ಮೋಹ ಬೆಳೆದಿದ್ದು. ನಾನು ಹೀಗೆಲ್ಲ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನಿನಗೆ ಏನನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತೋ? ಸುಮ್ಮನೆ ನಸು ನಕ್ಕು "ಜಗತ್ತು ಎಷ್ಟು ಸುಂದರ ಅಲ್ವಾ" ಅಂದು ಸುಮ್ಮನಾಗಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆ ನೀನು. ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳೂ ತುಂಟ ನಗೆ ಬೀರುತ್ತಿರುತ್ತಿದ್ದವೇನೋ? ಆದರೆ ನಾನೆಂದೂ ನೋಡಿಲ್ಲ. ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದಷ್ಟೇ. ಹೌದು ಯಾವತ್ತೂ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ನಾ ನೇರವಾಗಿ ನೋಡಿದ್ದೇ ಇಲ್ಲ. ಯಾಕೆ ಹಾಗೆ?ಯೋಚಿಸಿದಷ್ಟೂ ಕಳೆದು ಹೋಗುತ್ತೇನೆ.

ನೆನಪಿದ್ಯಾ ನಿನಗೆ? ನಾನು ಎಲ್ಲಿ ಹೋದರೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಆಕಾರದ ಕಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುತಿದ್ದೆ. ಅಪ್ಪಿ ತಪ್ಪಿ ಯಾವ ಕಲ್ಲಿಗಾದರೂ ನಕ್ಷತ್ರದ ಆಕಾರವಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಸಾಕಿತ್ತು , "ನಕ್ಷತ್ರ ಮೀನೂ ಹೀಗೇ ಇರುತ್ತದಾ"? ಅಂತ ನಿನ್ನ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ ನಾನು . ಒಮ್ಮೆ ನೀನು ನಂಗೆ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ನ ನಕ್ಷತ್ರ ಮೀನು ತಂದುಕೊಟ್ಟಿದ್ದೆಯಲ್ಲ ಈಗಲೂ ನನ್ನ ಬಳಿ ಇದೆ ಅದು. ಎಷ್ಟು ಖುಷಿಯಾಗಿತ್ತು ನನಗೆ ಅವತ್ತು.

ಆಗೆಲ್ಲ ನನಗೆ ಬಹಳ ಯೋಚಿಸಿದಷ್ಟೂ ನಕ್ಷತ್ರ ಮೀನಿನ ಕನಸು ಬೀಳುತ್ತಿತ್ತು. ಥೇಟ್ ಆಕಾಶದ ನಕ್ಷತ್ರದಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ನಕ್ಷತ್ರ. ನನ್ನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಅದರದ್ದೇ ಬಿಂಬ. ನನ್ನ ನೋಡಿ ನಸುನಗುತ್ತಿರುವ ನೀನು. ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನಕ್ಷತ್ರ ಮೀನಿನದೆ ಕನಸು, ನಿನ್ನ ಬೊಗಸೆಯೊಳಗೆ ನನ್ನೆರಡು ಹಸ್ತಗಳು , ನನ್ನ ಬೊಗಸೆಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿರುವ ನಕ್ಷತ್ರ ಮೀನುಗಳು, ಸುತ್ತಲೂ ನಮ್ಮ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಚುಂಬಿಸಿ ಓಡಿ ಹೋಗುತ್ತಿರುವ ಅಲೆಗಳು, ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ನಕ್ಷತ್ರ ಮೀನುಗಳು, ಬಾನಂಗಳದಲ್ಲಿ ನಾವು ಆಡುತ್ತಿದ್ದೇವಾ ತಾರೆಗಳೊಡನೆ? ನಂಗೆ ಹಾಗೇ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ಹುಚ್ಚು ಕಲ್ಪನೆಗಳಿಗೆ ಕೊನೆಯೇ ಇಲ್ಲವೇನೋ? ನಾನಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಅದೆಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಕೊನೆಯಿದೆ ಅನ್ನಿಸಿದ್ದು ನಕ್ಷತ್ರ ಮೀನುಗಳನ್ನು ನಾ ನೋಡಿದಾಗ. ನಿಜಕ್ಕೂ ಆ ದಿನ ಇನ್ನೂ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟಿದಂತೆ ನೆನಪಿದೆಯೋ ನನಗೆ. ಅಷ್ಟು ದಿನ ನಕ್ಷತ್ರ ಮೀನೆಂದರೆ ಬರೀ ನನ್ನ ಕಲ್ಪನೆಯ ಚಿತ್ರವಾಗಿತ್ತು. ಆ ಜೀವಿಯನ್ನು ನಾನು ನೋಡಿಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಬರೀ ನನ್ನ ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲೇ ನನಗೆ ಬೇಕಾದ ಹಾಗೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ ,ಬಣ್ಣ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಹಾಗೇ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ
ಚೆನಾಗಿತ್ತೇನೋ ,ಅವತ್ತು ನೀನು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ನಕ್ಷತ್ರ ಮೀನುಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿದೆಯಲ್ಲ ನಂಗೆ ಇದೇನಾ ನಕ್ಷತ್ರ ಮೀನು ಅನ್ನಿಸಿತು. ಮುಟ್ಟಿ ನೋಡಲು ಭಯವಾಯ್ತು ನಂಗೆ. ಅದೇನೋ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಮುಳ್ಳಿನಂತದ್ದು ಇತ್ತು ಅದರ ಮೇಲೆಲ್ಲ. ಹೊಳೆಯುತ್ತ ಏನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ ಅದು. ಬೆರಳು ತಾಗಿಸಿದರೆ ಸಾಕು ಎಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕೈಯನ್ನೇ ಆವರಿಸಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡುಬಿಡುತ್ತದೋ ಅಂತ ಭಯವಾಯ್ತು ನಂಗೆ. ನನ್ನ ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲಿದ್ದಿದ್ದು ಇದಲ್ಲವೆ ಅಲ್ಲ ಬೇರೆ ಇನ್ನೇನೋ ಅನ್ನಿಸಿತು.

ನಕ್ಷತ್ರವನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ಬೊಗಸೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾ? ಹಾಗೆಯೇ ನಕ್ಷತ್ರಮೀನ್ನನ್ನೂ ನಾನು ಬೊಗಸೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಅಂತ ಅನ್ನಿಸಿದ್ದು ಅವತ್ತೇ. ಎಷ್ಟು ಬೇಜಾರಾಗಿತ್ತು ನಂಗೆ. ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿದ್ದ ಸುಂದರ ಕಲ್ಪನೆಯ ಬಣ್ಣದ ಚಿತ್ರದ ಮೇಲೆ ನೀರು ಸೋಕಿ ಬಣ್ಣಗಳೆಲ್ಲ ಕಲಕಿದಂತಾಗಿತ್ತು. ಅವತ್ತಿಂದ ಮತ್ತೆ ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ನಾ ನಿನ್ನ ಹತ್ತಿರ ನಕ್ಷತ್ರ ಮೀನಿನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದ್ದೆನಾ ನೆನಪು ಮಾಡಿಕೋ. ಇಲ್ಲ ಅಲ್ಲವಾ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ನಂಗೆ ಮತ್ತೆಂದೂ ಆ ಕನಸೂ ಬೀಳಲಿಲ್ಲ.

ಯಾಕಾಗಿ ಇದೆಲ್ಲ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೆನಪಾಗಿದ್ದು ಅನ್ನಿಸಿರಬಹುದಾ ನಿನಗೆ? ಕೆಲವು ವಿಷಯಗಳು ನೆನಪಾಗಬೇಕೆಂದೇನಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಅವು ಮರೆತಿರುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಅದೊಂದು ನೆಪವಷ್ಟೇ. ನಕ್ಷತ್ರ ಮೀನೂ ಹಾಗೇ.

ನೀನು ಹೊರಟೆಯಲ್ಲ ಅವತ್ತು, ನೀ ಹೋಗುವುದು ತಿಳಿದಾಗಲಿಂದ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ನಿನಗೆ ಕೇಳುವುದಕ್ಕೆ ಬಹಳ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿದ್ದವು ನನ್ನಲ್ಲಿ. ಅದನ್ನೇ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಕೇಳಬೇಕಾಗಿತ್ತು ನಿನ್ನನ್ನು ನಾನು "ಅದೇ ನಾನು ನೋಡದ ನಿನ್ನ ಆ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನನಗೆಂದು ಪ್ರೀತಿಯಿತ್ತಾ" ? ಮೊದಲ ಪ್ರಶ್ನೆಯೂ ಅದೇ ಕೊನೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆಯೂ ಅದೇ ಆಗಿತ್ತು . ಮತ್ತೆ ಬಹಳ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳೆಂದೆನಲ್ಲ ಅವೆಲ್ಲವೂ ಅದೇ.

ನನ್ನ ಕಲ್ಪನೆಯ ನಿನ್ನ ಆ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟು ಚಂದನೆಯ ಪ್ರೀತಿಯಿತ್ತು ಗೊತ್ತಾ ನನಗಾಗಿ. ನಾನೇ ಕಳೆದುಹೊಗುವಷ್ಟು. ಯೋಚಿಸಿದಾಗ ಮತ್ತೆ ಅನ್ನಿಸಿದ್ದು ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನಿನಗಾಗಿ ಇದ್ದ ಪ್ರೀತಿ ನಿನಗೆ ಯಾವತ್ತೂ ಕಾಣಲೇ ಇಲ್ಲವಾ? ನೀನಾಡಿದ ಮಾತುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡೆ. ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ಅಸ್ಪಷ್ಟತೆಯೇ ಇತ್ತು. ನಿನ್ನ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಏನೋ ಹುಡುಕ ಹೋದವಳಿಗೆ ಏನೂ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಭಯವಾಗಿದ್ದೇ ಆಗ ನನಗೆ. ನಕ್ಷತ್ರ ಮೀನು ಮತ್ತೆ ಕಣ್ಣೆದುರಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೆ ಅದಕ್ಕೆ. ಹೌದು ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿನ ಪ್ರೀತಿ ನಕ್ಷತ್ರ ಮೀನಿನ ನನ್ನ ಕಲ್ಪನೆಯಂತೆ ಆಗಿದ್ದರೆ ? ಇಲ್ಲ ಇಲ್ಲ ಹಾಗಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ .ನನಗೇ ನಾನು ಸಮಾಧಾನ ಹೇಳಿಕೊಂಡೆ. ಭಯ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು ನನಗೆ. ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯೂ ನಕ್ಷತ್ರ ಮೀನಂತಾಗುವುದು ನನಗೆ ಇಷ್ಟವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ? ಅವಕ್ಕೆ ಉತ್ತರ ಹೇಳುವವರ್ಯಾರು ?

ಯೋಚಿಸಿದಷ್ಟೂ ಮತ್ತೂ ಭಯ ಹೆಚ್ಚಾಗಿತ್ತು . ಆದರೆ ಉತ್ತರವೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಮನಸಲ್ಲೇ ಎಷ್ಟು ದಿನ ನನಗೇ ನಾನು ಕೇಳಿಕೊಂಡಿರುವುದು? ಕಷ್ಟವಲ್ಲವಾ ಅದು? ಹಾಗೆಂದುಕೊಂಡಾಗ ಕೇಳೇ ಬಿಡಬೇಕು ನಿನ್ನನ್ನು ಅನ್ನಿಸಿದ್ದಿದೆ. ಮರು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಕೂಗಿ ಕೂಗಿ ಹೇಳಿದ್ದು ಒಂದೇ ಮಾತು ಪ್ರೀತಿಯೂ ನಕ್ಷತ್ರ ಮೀನಂತಾಗುವುದು ಬೇಡವೆ ಬೇಡ. ಪ್ರಶ್ನೆಯ ಭಾರವನ್ನೇನೋ ನಾನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡೇನು ಆದರೆ ಉತ್ತರ ನನಗೆ ನಕ್ಷತ್ರ ಮೀನಿನಂತಾದರೆ ಆ ಭಾರ ಹೊರುವಷ್ಟು ಶಕ್ತಳಲ್ಲ ನಾನು.

ಅದಕ್ಕೆ ನಾನು ಮೌನಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟೆ. ನೀ ಹೊರಟಾಗ ನಿನ್ನಂತೆಯೇ ನಾನೂ ನಸು ನಕ್ಕು ಸುಮ್ಮನಾಗಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಕಳಿಸಿಕೊಟ್ಟೆ. ಪ್ರೀತಿ ನಕ್ಷತ್ರ ಮೀನಾಗದಿದ್ದಿದ್ದಕ್ಕೆ ಸಮಾಧಾನಪಟ್ಟೆ.
ಮೊನ್ನೆನಿನ್ನೊಡನೆ ಫೋನ್ ನಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಿದಾಗ ನಿನಂದೆಯಲ್ಲ ತುಂಬ ಖುಷಿಯಾಗಿದ್ದೀಯ ನೀನು, ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆಲ್ಲ ಸಿಕ್ಕಾಯ್ತು ನಿನಗೆ ಅಂತ. ಖುಷಿಯಾಯ್ತು ನಂಗೆ ನೀ ಖುಷಿಯಾಗಿರುವುದು ಕೇಳಿ. ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತೆಯೇ ಬೇಡ. ನೀನಿಲ್ಲದ ಖಾಲಿತನಕ್ಕೆ ದುಃಖ ಪಟ್ಟಿದ್ದಿದೆ ನಿಜ. ಅದರೂ ನನ್ನೊಳಗೆ ನಾ ಇಂದು ಸುಖಿಯೇ. "ಜಗತ್ತು ಎಷ್ಟು ಸುಂದರ ಅಲ್ಲ್ವ " ಅಂತ ನೀನೆ ಹೇಳಿದ್ದೆಯಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೇ ಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ವಾಸ್ತವವನ್ನು ನೋಡುವುದೇ ಬದುಕು ಅಂತ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡು ಈಗ ಖುಶಿಯಾಗಿದ್ದೀನಿ.

ಕೈಗಂಟಿದ ಕನಸುಗಳನ್ನು ನನಸು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಹೊಣೆಯನ್ನೂ ಕಣ್ಣುಗಳು ನನಗೆ ಕೊಟ್ಟಿವೆ. ಅದಕ್ಕೆಲ್ಲ ತಯಾರಾಗಬೇಕು ನಾನು.

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಯಾಕಾದರೂ ನಾನು ನಿನಗೆ ಹೇಳಿದೆ ಅಂದುಕೊಂಡೆಯ? ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ವಿಷಯಗಳನ್ನೂ ಒಂದೂ ಬಿಡದೇ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಕೊಂಡವಳು ನಾನು. ಇನ್ನು ಇದನ್ನು ಹೇಳದಿದ್ದರೆ ಹೇಗಾದೀತು? ಅದಕ್ಕೇ ಹೇಳಿದ್ದು ಅಷ್ಟೆ.

ಒಲವಿನಿಂದ,
ಹೊಳೆವ ಕಣ್ಣವಳು
ಖುಷಿ.

ಇಷ್ಟು ಬರೆದವಳೇ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಬರೆದಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಮೊದಲಿನಿಂದ ಓದಿದಳು ಖುಷಿ. ಸಂಜೆ ತಂಪಿನ ಗಾಳಿಗೆ ಮುಂಗುರುಳು ಹಾರುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿಂದೆದ್ದು ಹೊರಟವಳೇ ಬಚ್ಚಲೊಲೆಯ ಮುಂದೆ ಬಂದು ನಿಂತಳು. ಬಚ್ಚಲೊಲೆಗೆ ಹಾಕಿದ್ದ ಬೆಂಕಿ ಧಗ ಧಗನೆ ಉರಿಯುತ್ತಿತ್ತು.

ಕೈಲಿದ್ದ ಹಾಳೆಯನ್ನು ನಾಲ್ಕು ಚೂರು ಮಾಡಿ ಒಲೆಯೊಳಗೆ ಹಾಕಿದಳು, ಬೆಂಕಿ ಧಗ್ಗೆಂದು 2 ನಿಮಿಷ ಉರಿದು ಬಿಳಿಯ ಹಾಳೆಯ ನಾಲ್ಕೂ ಚೂರುಗಳು ಕರ್ರಗಿನ ಬೂದಿಯಾಯ್ತು . ಅದನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಖುಷಿಯ ಕಣ್ಣುಗಳು ಒಲೆಯ ಬೆಂಕಿಯ ಬೆಳಕಿಗೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು.

ನೀಲಿ ಕೊಡೆ

2008-02-17T19:46:00.000-08:00

"ನೋಡು ಪಲ್ಲು ,ಇವತ್ತಿಂದ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗ್ತಿದೀಯ ನೀನು. ಒಂದನೇ ಕ್ಲಾಸು. ಇನ್ಮೇಲಿಂದ ನಿನ್ನ ಮಂಗಾಟಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡಬೇಕು. ಶಾಲೆಯಲ್ಲೂ ನಿನ್ನ ಚೇಷ್ಟೆಗಳನ್ನ ಮುಂದುವರಿಸಿದೆಯೋ ಟೀಚರಿಂದ ಏಟು ಬೀಳುತ್ತೆ ಮತ್ತೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಅವೆಲ್ಲಾ ಬಿಟ್ಟು ಒಳ್ಳೆ ಹುಡ್ಗಿ ಅನ್ನಿಸ್ಕೋಬೇಕು ಗೊತ್ತಾಯ್ತಾ ?" ಅಮ್ಮ ನನ್ನ ಜುಟ್ಟು ಕಟ್ಟುತ್ತ ಹೇಳಿದಳು.
"ಹೂಂ " ಅಂದು ಹಲ್ಕಿರಿದೆ ನಾನು .
ತಿಂಡಿ ತಿಂದು ಹಿಂದಿನ ದಿನವೇ ಜೋಡಿಸಿಟ್ಟಿದ್ದ ಶಾಲೆಯ ಚೀಲವನ್ನು ಹೆಗಲಿಗೇರಿಸಿದೆ .ಮಳೆಗಾಲ ಹದವಾಗಿ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. ಆ ದಿನ ಮಳೆ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವಾದರೂ ಅಮ್ಮ ಮಳೆ ಬಂದರೂ ಬರಬಹುದೆಂಬ ಆಲೋಚನೆಯಿಂದ ರೈನ್ ಕೋಟ್ ತೊಡಿಸಲು ಬಂದಳು. ನಂಗೆ ಸಿಟ್ಟೇ ಬಂತು. ಮಳೆ ಬರ್ತಾ ಇಲ್ದಿದ್ರೂ ಯಾಕ್ ಹಾಕ್ಕೊಳ್ಬೇಕ್ ಅದನ್ನ ಅಂತ.

"ಅಮ್ಮ ನಂಗೆ ಬೇಡ ರೈನ್ ಕೋಟ್. ಎಷ್ಟು ಸಲ ಹೇಳಿದೀನಿ ನಂಗೆ ಕೊಡೆ ಬೇಕು ಅಂತ. ಆದರೂ ಕೊಡ್ಸಿಲ್ಲ ನಂಗೆ. ಅಂತದ್ರಲ್ಲಿ ಮಳೆ ಬರ್ದೇ ಇರೋವಾಗ ಯಾಕೆ ಹಾಕ್ಕೊಳ್ಬೇಕು ಆ ರೈನ್ ಕೋಟನ್ನ ?" ಮುಖ ಊದಿಸಿಕೊಂಡು ನಾನು ಹೇಳಿದರೆ ಅಮ್ಮ ಮೆತ್ತಗೆ ಗದರಿದಳು.

"ಹೇಳಿದ್ದೆನಲ್ಲ ನಿನಗೆ ಮುಂದಿನ ಮಳೆಗಾಲಕ್ಕೆ ಕೊಡ್ಸ್ತೇನೆ ಕೊಡೆಯನ್ನ ಅಂತ. ಜೋರು ಗಾಳಿ ಮಳೆ ಬಂದ್ರೆ ಕೊಡೆ ಹಿಡ್ಕೊಂಡು ನಡ್ಕೊಂಡು ಬರೋಕ್ಕಾಗುತ್ತ ನಿಂಗೆ? ಹೇಳಿದ್ಮಾತು ಕೇಳು ಈಗ ಸುಮ್ನೆ ಹಾಕ್ಕೋ ಇದನ್ನ, ದಾರಿ ಮಧ್ಯ ಮಳೆ ಬಂದ್ರೆ ಏನ್ಮಾಡ್ತೀಯಾ?"

ಒಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸಿಂದ ರೈನ್ ಕೋಟ್ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಹೊರ ಒಳದಲ್ಲಿದ್ದ ನಿಲುವುಗನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನೇನಾ ನೋಡಿಕೊಂಡೆ.
"ಅಮ್ಮಾ ನಾನು ಗುಮ್ಮನ ಹಂಗೆ ಕಾಣ್ತಿದೀನಲ್ವಾ?" ನಾನಂದಾಗ ಅಮ್ಮಂಗೆ ನಗು ಬಂತು. ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ ಅಮ್ಮ. "ಅಮ್ಮಾ ನಂಗೆ ಮುಂದಿನ ವರ್ಷ ಕೊಡೆ ಕೊಡ್ಸ್ತೀಯಲ್ಲ ಅದು ಬಣ್ಣದ ಕೊಡೇನೆ ಆಗಿರಬೇಕು ಸರಿನಾ ?"
"ಸರಿ ಸರಿ ನೀನೀಗ ಹೊರಡು. ನಿನ್ನಪ್ಪ ಆಗಲೇ ಹೊರಟಾಯ್ತು " ಅಮ್ಮ ಅಂದಾಗ ಹೊರಗೋಡಿದೆ. ಅಪ್ಪ ಆಗಲೇ ಹೊರಗೆ ನನಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತ ನಿಂತಿದ್ದರು.

ಶಾಲೆಯೇನು ದೂರವಿರಲಿಲ್ಲ ನಮ್ಮನೆಯಿಂದ. ನಮ್ಮನೆ ಆಗಿ 3 ಮನೆ ದಾಟಿದ ಮೇಲೆ ಬಲಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿದರೆ ಇಳಿಜಾರಾದ ರಸ್ತೆ. ಅಲ್ಲಿಳಿದು ನೇರವಾಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ನಡೆದರೆ ಅರಳಿಮರ. ಅರಳಿಮರದ ಎದುರು ದೊಡ್ಡ ಆಟದ ಬಯಲು.ಅದರ ಆಚೆ ತುದಿಗೆ ನಮ್ಮ ಶಾಲೆ.

ನನಗೇನೂ ಆ ದಾರಿ ಹೊಸತಲ್ಲ.ಅದೇ ಆ ಆಟದ ಬಯಲಲ್ಲೇ ನಾವೆಲ್ಲ ನಿತ್ಯ ಆಡುವುದು. ಆದರೆ ಇವತ್ತು ಶಾಲೆಯ ಮೊದಲ ದಿನವಾದ್ದರಿಂದ ಅಪ್ಪ ನನ್ನೊಡನೆ ಹೊರಟಿದ್ದು.

ಅಪ್ಪನ ಕೈ ಹಿಡಿದೇ ನಡೆದು ಹೋದೆ. ಒಂಥರಾ ಭಯ ಒಂಥರಾ ಖುಷಿ ಎರಡೂ ಆಗ್ತಾ ಇತ್ತು .ಮೊದಲನೆ ದಿನ ಹೇಗೋ ಏನೋ ಅಂತ. ಮತ್ತೆ ರೈನ್ ಕೋಟಿನಲ್ಲಿ ಗುಮ್ಮನ ತರಹ ಕಾಣ್ತಾ ಇರೋದಕ್ಕೆ ಬೇಜಾರಾಗಿತ್ತು.

ನನ್ನನ್ನು ಶಾಲೆಯ ಬಳಿ ಬಿಟ್ಟು ಅಪ್ಪ ಹೊರಟಾಗ ನಂಗೆ ಅಳು ಬಂದ ಹಾಗಾಯಿತು. ಅಪ್ಪನ ಕೈ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದು ಹಾಗೆ ನಿಂತಿದ್ದೆ. ಅಪ್ಪ ನನ್ನೆತ್ತಿಕೊಂಡು ಮುದ್ದು ಮಾಡಿ "ಒಳ್ಳೆ ಹುಡ್ಗಿ ಅಲ್ವಾ ನೀನು? ಹಿಂಗೆಲ್ಲ ಅಳಬಾರದು. ಅಲ್ನೋಡು ಎಷ್ಟು ಮಕ್ಳು ನಿನ್ನ ಹಾಗೆ. ಜಾಣೆ ಆಗಬೇಕು ನೀನು" ಅನ್ನುತ್ತಾ ಕೆಳಗಿಳಿಸಿದರು. ಹೊರಟು ನಿಂತ ಅಪ್ಪ ಮತ್ತೆ ತಿರುಗಿ "ಜಾಸ್ತಿತಂಟೆ ಮಾಡಬೇಡ ಪಲ್ಲು. ಜಾಣೆ ಅನ್ನಿಸ್ಕೋಬೇಕು ಆಯ್ತಾ. ಸಂಜೆ ನಿನ್ನ ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಜೊತೆ ಹುಷಾರಾಗಿ ಮನೆಗೆ ಬಾ "ಅಂದರು.

ಅಮೇಲೇನೂ ನಂಗೆ ಅಳು ಬರಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳ ಜೊತೆ ಆರಾಮಾಗಿ ದಿನ ಕಳೆದೆ. ಸಂಜೆ ನಿಮ್ಮಿ ಪೂಜಾ,ಮಂಜು,ವಿನ್ನಿ ಜೊತೆ ಮನೆಗೆ ಹೊರಟೆ. ಅಷ್ಟೊತ್ತೂ ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಮಳೆ ನಿಂತಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೆ ನಾನು ರೈನ್ ಕೋಟನ್ನು ಬ್ಯಾಗಿನಲ್ಲಿಯೇ ಇಟ್ಟು ಬ್ಯಾಗನ್ನು ಹೆಗಲಿಗೇರಿಸಿ ಹೊರಟೆ. ದಾರಿ ಮಧ್ಯ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ನೀರಲ್ಲಿ ಹಾರಿ ಹಾರಿ ಮೈಯೆಲ್ಲಾ ಒದ್ದೆಯಾಗಿ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಬಯ್ಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೂ ಆಯ್ತು.

ಶಾಲೆಯಿಂದ ಮನೆಗೆ ಬರುವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಅದೇ ಆ ಅರಳಿಮರದಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಂದೆ ಒಂದು ಮನೆ. ಮನೆ ಎದುರಿಗೆ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ತೋಟವೇ ಇತ್ತು. ಆ ಮನೆ ಅಂದ್ರೆ ನನಗೇಕೋ ತುಂಬ ಇಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಎಷ್ಟು ಬಗೆಯ ಗಿಡಗಳಿದ್ದವು ಅಲ್ಲಿ.ದಿನಾಲೂ ಅಲ್ಲಿಂದ ಬರುವಾಗ ಗೇಟಿನಿಂದ ಒಳಗೆ ಇಣುಕುತ್ತಿದ್ದೆ. ಒಂದು ಸಲವಾದರೂ ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಗಿಡಗಳ ನಡುವಲ್ಲಿ ಓಡಾಡಬೇಕು, ಹೂಗಳನ್ನು ನೋಡಬೇಕು ಎಂದು ಆಸೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದ್ರೆ ನನ್ನ ಜೊತೆಗಾರರೆಲ್ಲ "ಸುಮ್ನೆ ನಡಿಯೇ ಮನೆಗೆ. ಆ ಮನೆ ಅಜ್ಜಿಗೆ ಗೊತ್ತಾದ್ರೆ ಅಷ್ಟೇ ಮತ್ತೆ" ಅಂತ ನನ್ನ ಎಳೆದೊಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದರು.

ಅವತ್ತೊಂದು ದಿನ ಅಮ್ಮ ಶಾಲೆಯಿಂದ ಒಂದು ಗಂಟೆ ಮುಂಚೆ ಕೇಳ್ಕೊಂಡು ಬಾ ಡಾಕ್ಟರ ಹತ್ರ ಹೋಗೋಣ ಅಂದಿದ್ದಳು. ಅದಕ್ಕೆ ನಾನು ಶಾಲೆ ಬಿಡೋ ಒಂದು ಗಂಟೆ ಮುಂಚೆ ಕೇಳ್ಕೊಂಡು ಮನೆಗೆ ಹೊರಟಿದ್ದೆ. ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಮಳೆ ಹನಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಆ ರೈನ್ ಕೋಟ್ ಏರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೊರಟೆ. ಅರಳಿಮರ ದಾಟಿ ಅದೇ ಆ ಮನೆ ಹತ್ರ ಬರ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಏನೇನೋ ಆಲೋಚನೆ. ಹಾಗೇ ಬಗ್ಗಿ ನೋಡಿದೆ. ಮನೆ ಹೊರಗೆ ಯಾರೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಕಂಪೌಂಡು ಹತ್ತಿದರೆ ಎಟುಕುವಷ್ಟು ಎತ್ತರದಲ್ಲಿ ಬಳ್ಳಿಗುಲಾಬಿ ಹೂಗಳು ಕಂಡವು, ಹತ್ತಿ ಒಂದು ಹೂ ಕಿತ್ತೇ ಬಿಡೋಣವೆನಿಸಿತು. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮ ಬೇಗ ಬಾ ಅಂದಿದ್ದೆಲ್ಲ ಮರ್ತೇ ಹೋಗಿತ್ತು.

ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ಆ ಕಟ್ಟೆ ಹತ್ತಿ ಹೂ ಕೀಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅತ್ತ ಕಡೆಯಿಂದ ಯಾರೋ ಕೂಗುತ್ತಿದ್ದರು. "ಯಾರು ಅದು ಕಂಪೌಂಡ್ ಮೇಲೆ " ನಂಗೆ ಭಯವಾಗಿ ಏನು ಮಾಡುವುದೆಂದೇ ತಿಳಿಯದೆ ರಸ್ತೆಕಡೆ ಜಿಗಿಯುವುದು ಬಿಟ್ಟು ಒಳಗಡೆಯೇ ಜಿಗಿದುಬಿಟ್ಟೆ. ಅಚ್ಚ ನೀಲಿ ಬಣ್ಣದ ಸೀರೆ ಉಟ್ಟಿದ್ದ ಕಪ್ಪು ಕನ್ನಡಕ ಮೇಲೇರಿಸುತ್ತ
ಬಂದ ಅಜ್ಜಿ ನನ್ನೆದುರಿಗೆ ನಿಂತು "ಇಲ್ಲೇನ್ ಮಾಡ್ತಿದಿಯ ನೀನು ?" ಅಂದರು. ಕೈಲಿದ್ದ ಹೂ ತೋರಿಸಿದೆ. ಇನ್ನೇನು ಇವರು ಬಯ್ಯೋದಂತೂ ಗ್ಯಾರಂಟಿ , ಇನ್ನು ಅಮ್ಮಂಗೂ ಹೇಳಿದರೆ ಏನು ಕಥೆ ಅಂತೆಲ್ಲ ಯೋಚನೆಯಾಯ್ತು.

"ಪುಟ್ಟಮ್ಮ ಹಾಗೆಲ್ಲ ಹೇಳ್ದೆ ಕೇಳ್ದೆ ಮೇಲ್ಹತ್ತಿ ಹೂ ಕಿಳೋದು ತಪ್ಪಲ್ವಾ? ನೀ ಬಿದ್ದು ಪೆಟ್ಟಾಗಿದ್ರೆ ಏನ್ ಗತಿ? ನಿನಗೆ ಹೂ ಬೇಕಾಗಿದ್ರೆ ನನ್ನ ಕೇಳಿದ್ರೆ ಕೊಡ್ತಿಡ್ನಲ್ಲ. ಏನ್ ಹೆಸ್ರು ನಿಂದು ?"
"ಪಲ್ಲು , ಅಂದ್ರೆ ಪಲ್ಲವಿ "
"ಹೂಂ ತಗೋ ಹೂವು" ಅನ್ನುತ್ತಾ ಇನ್ನೊಂದೆರಡು ಹೂ ಕಿತ್ತು ನನ್ನ ಕೈಲಿಟ್ಟರು . ಏನೂ ಬಯ್ಯಲಿಲ್ಲ ಅಂತ ಸಮಾಧಾನವಾಯ್ತು ನಂಗೆ. ಅವರು ಇನ್ನೂ ಏನೇನೋ ಕೇಳ್ತಾ ಇದ್ರು ನನ್ನ. ನಾ ಮಾತ್ರ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ನೋಡ್ತಾ ಇದ್ದೆ. ಎಷ್ಟೊಂದು ಹೂ ಗಿಡಗಳಿದ್ದವು. ಚಿಟ್ಟೆಗಳೆಲ್ಲ ಚಂದವಾಗಿ ಹಾರಾಡ್ತಾ ಇದ್ದವು ಗೌರಿ ಗಿಡದ ಹೂಗಳ ಮೇಲೆ. ನನ್ನ ಗಮನ ಬೇರೆ ಕಡೆಗೆ ಇದ್ದಿದ್ದು ನೋಡಿ ಅವರು "ಗಿಡ , ಹೂವು ಅಂದ್ರೆ ಇಷ್ಟವಾ ನಿಂಗೆ? ಬಾ ನನ್ಜೊತೆ. ನಮ್ಮ ತೋಟವೆನ್ನೆಲ್ಲ ತೋರಿಸ್ತೀನಿ ". ನನ್ನ ಮನಸಲ್ಲಿ ಇರೋದೆಲ್ಲ ಇವರಿಗೆ ಹೇಗೆ ಗೊತ್ತಾಯ್ತು ಅಂತ ಅನ್ನಿಸಿದರೂ ತುಂಬ ಖುಷಿಯಿಂದ ಹೊರಟೆ. " ನಿಮ್ ಹೆಸರೇನು ?" ನಾ ಕೇಳಿದಾಗ " ನನ್ನ ಎಲ್ರೂ ಮಾಮಿ ಅಂತಾನೆ ಕರ್ಯೋದು. ನಿನೂ ಹಾಗೇ ಕರಿ " ಅಂದರು.

ಹೂಂ ಅಂದು ಮುನ್ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವಳಿಗೆ ಥಟ್ಟನೆ ಅಮ್ಮ ಬೇಗ ಬಾ ಅಂದಿದ್ದು ನೆನಪಾಯ್ತು. "ಮಾಮಿ ನಾನು ನಾಳೆ ಬಂದರೂ ನಿಮ್ಮ ತೋಟನೆಲ್ಲ ತೋರಿಸ್ತೀರ? ನಂಗೆ ಈಗ ಮನೆಗೆ ಹೋಗ್ಬೇಕು " ಅಂದೆ. "ಹೋ ಅದ್ಕೇನು ನಾಳೆ ಬಾ ಆರಾಮಾಗಿ ಸುತ್ತಾಡ್ಬೋದು " ಅಂದರು ಅವರು.

ಅವತ್ತು ಸಂಜೆಯೆಲ್ಲ ತುಂಬ ಖುಷಿಯಲ್ಲಿದ್ದೆ. ಮರುದಿನ ಶನಿವಾರ ಸಂಜೆ ಆಟವಾಡಲು ಹೋಗದೆ ಸೀದಾ ಮಾಮಿ ಮನೆಗೆ ಹೋದೆ. ನನ್ನ ನೋಡುತ್ತಲೇ ನಗು ನಗುತ್ತ ಕೈ ಹಿಡಿದು ತೋಟದಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಾಡಲು ಕರೆದೊಯ್ದರು. ಎಷ್ಟೊಂದು ಹೂವಿನ ಗಿಡಗಳು. ನನಗೆ ಯಾವುದು ನೋಡಬೇಕೆಂದೇ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಹೂವಿಗಂಟಿ ಕೊಂಡಿದ್ದ ಮಳೆಹನಿಗಳಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಹೂಗಳ, ಎಲೆಗಳ ಬಿಂಬ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು . ಮತ್ತೆ ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಹುಲ್ಲು. ಹದವಾಗಿ ಬಿದ್ದ ಮಳೆಗೆ ಇನ್ನೂ ಸೊಂಪಾಗಿ ಬೆಳೆದಿತ್ತು. ನೆಲವೆಲ್ಲ ಒದ್ದೆ ಒದ್ದೆ. ಬೀಸುತ್ತಿದ್ದ ತಣ್ಣನೆಯ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಅದೇನೋ ಒಂಥರಾ ಕಂಪಿತ್ತು.

ಆಚೆ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕೊಳವಿತ್ತು. ಕೊಳದಲ್ಲಿ ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ತಾವರೆ ಹೂಗಳು , ಗುಲಾಬಿ ಮತ್ತೆ ತಿಳಿ ನೀಲಿ ಬಣ್ಣದ್ದು. ತಾವರೆ ಎಲೆಗಳ ಮೇಲೆ ನೀರಹನಿಗಳು. ಅತ್ತ ಇತ್ತ ಜರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡುತ್ತ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತು ಬಿಟ್ಟೆ. "ಮಾಮಿ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಗಿಡ ಯಾರು ಬೆಳೆಸಿದ್ದು ? ನೀವೇನಾ ?" ಎಂದೆ. "ನಾನೊಬ್ಳೆ ಅಲ್ಲ ಪುಟ್ಟಿ . ನಂಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಆಳುಗಳಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇರೋದು ನಾನೊಬ್ಳೆ. ನನ್ನ ಒಬ್ಳೇ ಮಗಳು ಡೆಲ್ಲಿಯಲ್ಲಿ ಇರೋದು. ಅವಳಿಗೂ ನಿನ್ನಷ್ಟೇ ಪುಟ್ಟ ಮಗಳಿದ್ದಾಳೆ. ನಿನ್ನ ನೋಡಿ ನಂಗೆ ಅವಳದ್ದೆ ನೆನಪಾಯ್ತು. ನಿಂಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಬರಬೇಕು ಅನ್ನಿಸಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ಬಾ, ಗಿಡಗಳ ಜೊತೆ ಕಾಲ ಕಳಿ, ನಂಗೂ ಖುಷಿ ಆಗುತ್ತೆ " ಮಾಮಿ ಅಂದಾಗ ನಂಗೂ ಖುಷಿ ಆಯ್ತು.

ವಾರದಲ್ಲೊಂದೆರಡು ದಿನವಾದರೂ ನಾನು ಮಾಮಿ ಮನೆಗೆ ಹೋಗೇ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಸಂಜೆ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಅವರು ಗಿಡಗಳಿಗೆ ನೀರುಣಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ನಾನೂ ನೀರು ಹಾಕ್ತೀನಂತ ಅವರ ಹಿಂದೆಯೇ ಓಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ನಾನೂ ಒಂದು ಪುನ್ನಾಗ ಹೂವಿನ ಗಿಡ ನೆಟ್ಟು ನನ್ನ ಗಿಡ ಎಂದು ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಸ್ತಿನೇ ನೀರು ಆ ಗಿಡಕ್ಕೆ ಹಾಕ್ತಿದ್ದೆ. ಬೇರೆ ಗಿಡಗಳಿಗೆ ಅದು ಗೊತ್ತಾಗಿ ಬೇಜಾರಾಗಬಹುದ? ಅಂತ ಅನ್ನಿಸಿದರೂ ಆ ಗಿಡಕ್ಕೆ ಜಾಸ್ತಿ ನೀರು ಹಕುವುದೇನೂ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ ನಾನು.

ಮಳೆಗಾಲ ಕಳೆದು ಛಳಿಗಾಲ ಶುರುವಾದಾಗ ನನಗೆ ಒಂಥರಾ ನಿರಾಳವಾಗಿತ್ತು. ಅಬ್ಬ! ಆ ರೈನ್ ಕೋಟ್ ಹಾಕ್ಕೊಳೋದು ತಪ್ಪಿತು ಇನ್ಮೇಲೆ. ಹೇಗೂ ಮುಂದಿನ ಮಳೆಗಾಲಕ್ಕೆ ಕೊಡೆ ಕೊಡಿಸ್ತೀನಂತ ಅಮ್ಮ ಹೇಳಾಗಿದೆ. ಕೊಡಿಸ್ದೆ ಇದ್ರೆ ಬಿಡವ್ರು ಯಾರು ಅಂತ ನನಗೆ ನಾನೇ ಹೇಳಿಕೊಂಡೆ.

ಮಾಮಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎರಡು ಪುಟಾಣಿ ಮೊಲಗಳನ್ನು ತಂದ ಮೇಲಂತೂ ಆ ಪುಟು ಪುಟು ಜಿಗಿದು ಓಡುತ್ತಿದ್ದ ಮೊಲಗಳೊಡನೆ ಓಡುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನೂ ಹಿಡಿಯುವವರಿಲ್ಲವಾಯಿತು . ಬೆಣ್ಣೆ, ಬೆಳ್ಳಿ ಅಂತ ಹೆಸರನ್ನೂ ನಾನೇ ಇಟ್ಟಿದ್ದೆ ಅವಕ್ಕೆ. ಇನ್ನು ಆಡಲು ಹೋದಾಗ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರೆದುರಿಗೆ ಹೇಳುವುದಕ್ಕೆ ನಂಗೆ ಇನ್ನೂ ಒಂದು ವಿಷಯ ಸಿಕ್ಕಂತಾಗಿತ್ತು.

ಅವತ್ತೊಂದು ದಿನ ನಾನು ಕೊಳದ ಬಳಿ ತಾವರೆ ಎಲೆಗಳ ಮೇಲೆ ಡ್ಯಾನ್ಸ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನೀರಿನ ಹನಿಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ. ಬೆಣ್ಣೆ ಬೆಳ್ಳಿ ಅಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲೋ ಆಡ್ತಾ ಇದ್ದವು. "ತುಂಬ ಚಳಿ ಒಳಗೆ ಹೋಗೋಣ ಬಾ" ಮಾಮಿ ಕರೆದಾಗ ಇಲ್ಲವೆನ್ನಲಾಗದೆ ಹೋದೆ. ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಅವತ್ತು ಮಾಮಿ ನನ್ನ ಮಹಡಿ ಮೇಲೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದು . ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಸಾಮಾನುಗಳಿದ್ದವು. ನಾನು ಅದೇನು? ಇದೇನು? ಅಂತ ಯಾವತ್ತಿನ ಹಾಗೇ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಸುರಿಮಳೆ ಸುರಿಸುತ್ತ ಇದ್ದೆ. ಹಾಗೇ ನೋಡುತ್ತ ಅಲ್ಲೇ ಮೊಳೆಗೆ ನೇತು ಹಾಕಿದ್ದ ಪುಟ್ಟ ಕೊಡೆಯ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿ ಬಿತ್ತು. ಆಹಾ ! ಎಷ್ಟು ಚಂದದ ಕೊಡೆ. ಆಕಾಶ ನೀಲಿ ಬಣ್ಣದ ಕೊಡೆ. ಗುಲಾಬಿ ಬಣ್ಣದ ಹಿಡಿಕೆ . ಕೊಡೆಯ ಮೇಲೆಲ್ಲ ಬಂಗಾರ ಬಣ್ಣದ ನಕ್ಷತ್ರದ ಚಿತ್ರಗಳಿದ್ದವು. ಮೊದಲೇ 'ಕೊಡೆ' ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ಏನೇನೋ ಕನಸು ಆಸೆಗಳಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸಲು ಆ ಕೊಡೆಗೆ ಅರೆಕ್ಷಣವೂ ಬೇಕಾಗಲಿಲ್ಲ.

"ಅದ್ಯಾರ್ ಕೊಡೆ?" ಅದಾಗಲೇ ನಾ ಕೆಲಿಯಾಗಿತ್ತು. ಮಾಮಿ " ಓ ಅದಾ ನನ್ನಮಗಳು ಚಿಕ್ಕವಳಾಗಿದ್ದಾಗ ನನ್ನ ತಮ್ಮ ಬೆಂಗಳೂರಿಂದ ತಂದಿದ್ದು. ಇನ್ನೂ ಹಾಗೆ ಇದೆ ನೋಡು. ಬಾ ಕೆಳಗೆ ಹೋಗೋಣ. ದೇವರಿಗೆ ದೀಪ ಹಚ್ಹ್ಬೇಕು " ಅಂದಾಗ ತಿರು ತಿರುಗಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕೊಡೆಯನ್ನೇನೋಡುತ್ತ ಕೆಳಗಿಳಿದೆ.

ಅವತ್ತು ಮನೆಗೆ ಹೋದರೂ ನನಗೆ ಆ ನೀಲಿ ಕೊಡೆಯದ್ದೇ ಗುಂಗು . ಎಷ್ಟು ಚಂದದ ಕೊಡೆ. ನನ್ನ ಹತ್ರವೂ ಅದೇ ಥರದ ಕೊಡೆ ಇದ್ರೆ ಎಷ್ಟು ಚಂದ. ಒಳ್ಳೆ ಆಕಾಶನ ನಾನೇ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಹೋದ ಹಾಗೆ ಅನ್ನಿಸಬಹುದೇನೋ ಅಲ್ವಾ? ನಕ್ಷತ್ರಗಳನ್ನ ಮುಟ್ಟಿ ಮುಟ್ಟಿ ನೋಡುತ್ತ ಆಹಾ!! ಹೀಗೆ ಏನೇನೋ ಆಲೋಚನೆಗಳು.

ಮರುದಿನ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ನಿಮ್ಮಿ, ಪೂಜಾ ಹತ್ರ ಕೊಡೆ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದೆ. ಮಂಜು , ವಿನ್ನಿ ಬಂದಾಗಲೂ ಮತ್ತೆ ಅದೇ ವಿಷ್ಯ. ಕೊಡೆ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುತ್ತ ಹೇಳುತ್ತ "ಮುಂದಿನ ಮಳೆಗಾಲಕ್ಕೆ ಮಾಮಿ ಅದನ್ನ ನಂಗೇ ಕೊಡ್ತೀನಂತ ಹೇಳಿದ್ರು" ನನಗರಿವಿಲ್ಲದೆಯೇ ಸುಳ್ಳೊಂದು ಬಾಯಲ್ಲಿ ಬಂದಿತ್ತು. ಅವರು ನೋಡಿರದ ಆ ಚಂದದ ಕೊಡೆಯೊಂದು ನನಗೆ ಸಿಗಬಹುದೆಂದು ನಾನು ಯಾಕಾದರೂ ಹೇಳಿದೇನೋ ? ಅವರಲ್ಲಿ ಇರ್ಷ್ಯೇ ಹುಟ್ಟಿಸಲೆಂದಾ? ನಂಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಮತ್ತೆ ಮಾಮಿ ಮನೆಗೆ ಹೋದಾಗಲೆಲ್ಲ ಏನಾದರೂ ನೆಪ ಮಾಡಿ ಮಹಡಿ ಮೇಲಿನ ಕೋಣೆಗೆ ಹೋಗಿ ಆ ಕೊಡೆಯನ್ನು ಕಣ್ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ನಾ ಹೇಳಿದ ಸುಳ್ಳು ನೆನಪಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆಡಲು ಹೋದಾಗಲೆಲ್ಲ ಪದೇ ಪದೇ ಚಂದದ ಕೊಡೆ ಮತ್ತು ಮಾಮಿ ಅದನ್ನು ನನಗೆ ಕೊಡುತ್ತಾರೆಂಬ ಸುಳ್ಳನ್ನು ನನ್ನ ಬಾಯಿಂದ ಕೇಳಿ ಕೇಳಿ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆಲ್ಲ ಬೇಜಾರಾಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು.

ಆಟ ಪಾಠ, ಕೊಡೆಯ ಕನಸಿನ ನಡುವೆ ದಿನಗಳು ಹೋಗಿದ್ದೆ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ವರ್ಷದ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳೆಲ್ಲ ಮುಗಿದು ಬೇಸಿಗೆ ರಜೆ ಶುರುವಾಗಿ ನಾವೆಲ್ಲ ಬಾಲವಿಲ್ಲದ ಮಂಗಗಳಂತಾಗಿದ್ದೆವು. ಆಟ ಮುಗಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ಒಂದು ದಿನ ಮಾಮಿ ಮನೆಗೆ ಹೋದೆ. ಅವತ್ತವರು ತುಂಬ ಖುಷಿಯಾಗಿದ್ದರು. "ಬಾರೆ ಪಲ್ಲು,
ಮುಂದಿನವಾರ ನನ್ನ ಮಗಳು ಶರ್ಮಿ ಮತ್ತವಳ ಮಗಳು ನೇಹಾ ಬರ್ತಿದಾರೆ. 15 ದಿನ ಇಲ್ಲಿರೋದಕ್ಕೆ. ನಿನಗೆ ಅಡುವುದಕ್ಕೆ ಇನ್ನೊಬ್ಳು ಗೆಳತಿ ಸಿಕ್ಕ ಹಾಗಾಗುತ್ತೆ ". ನಾನೂ ಖುಷಿಯಲ್ಲಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದೆ.

ಆ ಮುಂದಿನವಾರ ಅನ್ನೋದು ಬಂದೇ ಬಿಟ್ಟಿತ್ತು . ಶರ್ಮಿ ಆಂಟಿ ಮತ್ತು ನೇಹಾ ಬಂದ ಮೊದಲ ದಿನ ನಾನು ಬಹಳ ಮುಜುಗರದಿಂದಲೇ ಅವರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಒಂದು ದಿನಕ್ಕೆಲ್ಲ ಪುಟ್ಟ ನೇಹಾ ನನ್ನೊಡನೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು. ನಾನು ಅವಳನ್ನು ತೋಟದ ತುಂಬೆಲ್ಲ ಸುತ್ತಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಬೆಣ್ಣೆಬೆಳ್ಳಿ ಜೊತೆ ಆಡೋದು , ತುಂಬೆ ಹೂವನ್ನು ಚೀಪಿ ಸಿಹಿ ರಸ ಹೀರೋದು , ಗಿಡದ ಸಂದುಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲ ಬೆಳೆದ ಹುಳಿ ಸೊಪ್ಪು ತಿನ್ನೋದು , ಮರದ ಮೇಲೆ ಕೋಗಿಲೆ ಕೂ ಕೂ ಅಂತ ಕೂಗಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ಅದರ ಜೊತೆ ನಾವೂ ಕೂ ಕೂ ಅಂತ ಕೂಗೋದು ಎಲ್ಲವೂ ಅವಳಿಗೆ ಹೊಸತೇ !! ಪ್ರತಿಯೊಂದೂ ಅವಳಿಗೆ ಅಚ್ಚರಿಯೇ !! ಖುಷಿ ಕೊಡುವ ಇಷ್ಟು ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಸಂಗತಿಗಳೊಂದೂ ಅವಳಿಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ನನಗೂ ಅಚ್ಚರಿಯೇ!!

ನನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಪುನ್ನಾಗ ಹೂವಿನ ಗಿಡವನ್ನು ಅವಳಿಗೆ ತೋರಿಸಿದೆ. ನಾನೇ ನೆಟ್ಟು ನೀರು ಹಾಕಿ ಬೆಳೆಸಿದ್ದು ಅಂತನೂ ಹೇಳಿದೆ. ಆ ಗಿಡಕ್ಕೆ ಜಾಸ್ತಿ ನೀರು ಹಾಕುವ ವಿಚಾರವನ್ನು ಗುಟ್ಟೆಂಬಂತೆ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದೆ.

ಒಂದು ದಿನ ಆಡಲು ಹೋಗುವಾಗ ನನ್ನೊಡನೆ ನೆಹಳನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ದೆ. ನನ್ನ ಹೊಸ ಗೆಳತಿ ಡೆಲ್ಲಿಯಿಂದ ಬಂದಿದ್ದು ಹಾಗೆ ಹೀಗೆ ಅಂತೆಲ್ಲ ಮಾತುಕತೆಯಾಯ್ತು. ಆಟ ಮುಗಿಸಿ ವಾಪಸ್ ಬರುವಾಗ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮಿ ಹೇಳಿದಳು. " ಅಲ್ವೆ ಮಾಮಿ ನಿನಗೆ ಆ ನೀಲಿ ಕೊಡೆಯನ್ನು ನಿಂಗೇ ಕೊಡ್ತಾರೆ ಅಂತ ಈಗಲೂ ಅನ್ಸ್ತಿದ್ಯಾ ನಿನಗೆ? ಈಗ ನೇಹಾ ಬಂದಾದ ಮೇಲೆ ಅವಳಿಗೆ ತಾನೆ ಅದನ್ನು ಕೊಡೋದು . ಇಷ್ಟು ದಿನ ಭಾರಿ ಜಂಭದಿಂದ ಬೀಗ್ತಿದ್ದೆ ನೀನು. ಈಗೇನು ಮಾಡ್ತೀಯ ?" ನಂಗೆ ಏನು ಹೇಳಬೇಕೋ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆ ಆಲೋಚನೆ ಅದುವರೆಗೂ ನನ್ನ ತಲೆಗೆ ಬಂದೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಅವತ್ತು ರಾತ್ರಿ ಮಲಗುವಾಗಲೂ ಅದೇ ಯೋಚನೆ. ಮಾಮಿ ಆ ಕೊಡೆಯನ್ನು ಅವಳಿಗೇ ಕೊಟ್ಟು ಬಿಟ್ರೆ ಏನ್ ಮಾಡೋದು ? ನಕ್ಷತ್ರ ತುಂಬಿದ ನೀಲಿ ಆಕಾಶ ಕೈಲಿ ಹಿಡ್ಕೊಂಡು ಹೋಗಬೇಕು ಅಂತ ಅನ್ಕೊಂಡಿದ್ದೆಲ್ಲ ಆಗೋದೆ ಇಲ್ವಾ ? ಯೋಚಿಸಿದಷ್ಟೂ ಮತ್ತೂ ಮತ್ತೂ ಬೇಜಾರಾಯ್ತು. ನೇಹಾ ಯಾಕಾದ್ರೂ ಬಂದಳೋ ಅಂತನೂ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಮತ್ತೆ ಗೆಳತಿಯರ ಮುಂದೆಲ್ಲ ಜಂಭ ಕೊಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ ಬಂತು. ಈಗ ಕೊಡೆ ಸಿಗದೆ ಇದ್ರೆ ಅವರೆಲ್ಲ ನನ್ನ ಗೇಲಿ ಮಾಡಬಹುದಲ್ವಾ ? ಅದಕ್ಕೇ ಅಮ್ಮ ಹೇಳೋದು ಅನ್ಸುತ್ತೆ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಬಾರದು ಯಾವಾಗಲೂ ಅಂತ. ಯಾಕೆ ಹೀಗಾಯ್ತು? ಅಳೂನೇ ಬಂತು ನಂಗೆ. ಸುಮ್ಮನೆ ಮುಸುಕೆಳೆದುಕೊಂಡು ಮಲಗಿದೆ.

ಮತ್ತೆರಡು ದಿನ ಆಡುವುದಕ್ಕೆ ಹೋಗದೆ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಇದ್ದೆ. ಮೂರನೆ ದಿನ ಅದೇ ದಾರಿಯಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಗೇಟಿನ ಬಳಿ ನಿಂತಿದ್ದ ನೇಹಾ ನನ್ನನ್ನು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು . ನಂಗೆ ಮತ್ತೆ ಆ ಕೊಡೆ, ನಿಮ್ಮಿ ಹೇಳಿದ್ದು ಎಲ್ಲ ನೆನಪಾಗಿ , ಕರೆದಿದ್ದು ಕೇಳಿಯೂ ಕೇಳದವಳಂತೆ ತಿರುಗಿ ನೋಡದೆಯೇ ಮನೆಗೋಡಿ ಬಂದುಬಿಟ್ಟೆ.

ಮರುದಿನ ಸಂಜೆ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರ ಬಂದಾಗ ಆಕಾಶದಲ್ಲೆಲ್ಲ ಮೋಡ ಕಟ್ಟಿತ್ತು . ನಾನು ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಬೂಂದಿ ಕಾಳುಗಳನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಅಂಗಳಕ್ಕಿಳಿದೆ.ಅಲ್ಲೇ ಸಂದಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವೆ ಗೂಡಿನ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ತುದಿಗಾಲಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಒಂದೊಂದೇ ಕಾಳನ್ನು ಇರುವೆಗಳತ್ತ ಬೀರುತ್ತ ಅವು ಅದನ್ನು ಕಚ್ಚಿ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವುದನ್ನೇನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ.

"ಪಲ್ಲು" ಯಾರೋ ಕರೆಂತಾಗಿ ಹಿಂತಿರುಗಿದೆ. ಮಾಮಿ ಮತ್ತು ನೇಹಾ ನಿಂತಿದ್ದರು. "ಯಾಕೆ ಪಲ್ಲು ಸುಮಾರು ದಿನದಿಂದ ಮನೆ ಕಡೆ ಬಂದಿಲ್ಲ. ಆಡುವುದಕ್ಕೂ ಹೋಗಿದ್ದು ಕಂಡಿಲ್ಲ. ನಿನಗೇನಾದರೂ ಹುಶಾರಿಲ್ವೇನೋ ಅಂತ ನಾವೇ ನೋಡೋದಕ್ಕೆ ಬಂದ್ವಿ . ನೇಹಾ ನಾಳೇನೇ ಹೊರಡುವುದು . ನಿನಗೆ ಟಾಟಾ ಹೇಳಬೇಕು
ಅಂದ್ಲು ." "ಅರೆ ಒಳಗೆ ಬನ್ನಿ" ಅಮ್ಮ ಅದಾಗಲೇ ಹೊರಬಂದು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಒಳಗೆ ಕರೆದಳು . ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನ ಮಾತುಕತೆಯ ನಂತರ ಅಮ್ಮ "ನೀ ಅವರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಇದ್ದು ಬಾ. ನಾಳೆನೆ ಹೋಗ್ತಾಳಲ್ಲ ನಿನ್ನ ಗೆಳತಿ " ಅಂದಳು .ಸರಿ ಎನ್ನುತ್ತ ಅವರ ಜೊತೆ ಹೋದೆ.

ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿಗೇ "ಮಳೆ ಬರೋ ಹಾಗಿದೆ. ನಾನಿನ್ನು ಹೋಗ್ಬೇಕು" ಅಂತ ಹೊರಟ ನನ್ನನ್ನು ಮಾಮಿ "ಇರು ಒಂದು ನಿಮಿಷ ಬಂದೆ" ಅಂದು ಒಳಗೆ ಹೋದರು. ಹೊರಗೆ ಬಂದಾಗ ಮಾಮಿಯ ಒಂದು ಕೈಲಿ ಅದೇ ಆ ನೀಲಿ ಕೊಡೆ, ನಕ್ಷತ್ರ ತುಂಬಿದ ಆಕಾಶದಂತ ಕೊಡೆ ಇತ್ತು . ಇನ್ನೊಂದು ಕೈಲಿ ಜರಿಯಂಚಿನ ಹಸಿರು ಲಂಗ. "ಇವೆರಡೂ ನಮ್ಮ ಶರ್ಮಿದೆ . ನಿಮ್ಮಂತಾ ಪುಟಾಣಿಗಳು ಇರುವಾಗ ಇವಕ್ಕೆ ಮಹಡಿ ಮೇಲಿನ ಕೋಣೆಯಲ್ಲೇನು ಕೆಲಸ ? ನೇಹಾ ಇದು ನಿನಗೆ" ಅಂತ ಲಂಗವನ್ನು ಅವಳ ಕೈಲಿಟ್ಟರು ."ಪಲ್ಲು ಬಾ ಇಲ್ಲಿ , ನಿಂಗೆ ಈ ನೀಲಿ ಕೊಡೆ ಅಂದ್ರೆ ತುಂಬ ಇಷ್ಟ ಅಲ್ವಾ? ಅದಕ್ಕೇ ಇದು ನಿಂಗೆ". ನಂಗೆ ನಂಬಲೇ ಆಗಲಿಲ್ಲ , ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಆ ಕೊಡೆಯನ್ನು ಕೈಲಿ ಹಿಡಿದಿದ್ದೆ. ಮೆಲ್ಲನೆ ಸವರಿದೆ. ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳೂ ಬಹುಶಃ ಕೊಡೆಯ ಮೇಲಿದ್ದ ನಕ್ಷತ್ರಗಳಂತೆ ಹೋಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವೇನೋ!! ನಾನು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದ್ದು , ಕೊಡೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಆಸೆ ಪಟ್ಟು ನೇಹಾ ಮೇಲೆ ಅಸೂಯೆ ಪಟ್ಟಿದ್ದು, ಮಾತಾಡಿಸದೇ ಒಡಿ ಹೋಗಿದ್ದು ಎಲ್ಲ ನೆನಪಾಗಿ ನಾಚಿಕೆಯಾಯ್ತು. "ನಂಗೆ ಬೇಡ ನಂಗೆ ಬೇಡ" ಅಂದೆ. ಮಾಮಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತಲೆ ಸವರಿ "ನಿನಗೇ ಇದು ಇಟ್ಕೋ. ನಿನ್ನಮ್ಮಂಗೆ ನಾನು ಹೇಳ್ತೀನಿ" ಅಂದಾಗ ಸುಮ್ಮನಾದೆ. ಮಾಮಿಯತ್ತ ಪ್ರೀತಿಯ ನಗೆ ಬೀರಿ, ನೇಹಾಗೆ ಟಾಟಾ ಹೇಳಿ ಹೊರಟೆ.

ಹೊರಗೆ ಕಾಲಿಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಬರ್ರ ಬರ್ರನೆ ಮಳೆ ಸುರಿಯಲು ಶುರುವಾಯಿತು . ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ನೋಡಿದೆ. ಬೆಣ್ಣೆ, ಬೆಳ್ಳಿ ಇಬ್ರೂ ಮಳೆಯಲ್ಲೇ ಹುಲ್ಲುಗಳ ಮೇಲೆ ಜಿಗಿಯುತ್ತ ಓಡ್ತಾ ಇದ್ದವು. ಎರಡು ಬಿಳಿ ಮೋಡಗಳು ಆಕಾಶದಿಂದ ಉದುರಿಬಿದ್ದಿವೆಯೇನೋ ಅನ್ನೋ ಹಾಗೆ ಕಂಡಿತು ನಂಗೆ. ತಲೆಯೆತ್ತಿ ಮೇಲೆ ನೋಡಿದೆ. ಆಕಾಶವೇ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಬರೀ ಮಳೆ ಹನಿಗಳೇ ಕಂಡವು. ನಂಗೆ ನಗು ಬಂತು. "ಅಲ್ಲ ಆಕಾಶ ಯಾಕೆ ಕಾಣಬೇಕು? ನನ್ನ ಕೈಲೇ ಇದೆಯಲ್ಲ ಆಕಾಶ" ಅಂತ. ಮೆಲ್ಲನೆ ಕೊಡೆ ಬಿಚ್ಚಿದೆ. ಮತ್ತೆ ಮೇಲೆ ನೋಡಿದೆ. ಈಗ ಎಲ್ಲ ನೀಲಿ ನೀಲಿಯಾಗಿ ಕಂಡಿತು. ಆಕಾಶವನ್ನು ನಾನು ಕೈಲಿ ಹಿಡಿದಿದ್ದೆ. ಕೊಡೆಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದ ನೀರು ಪಟ ಪಟ ಶಬ್ದ ಮಾಡುತ್ತ ಕೊಡೆಯಂಚಿನಿಂದ ಹನಿದು ಕೆಳಗೆ ಬೀಳುತ್ತಿತ್ತು. ನಾನು ಹಿಂತಿರುಗಿದೆ. ಮಾಮಿ, ನೇಹಾ ಬಾಗಿಲ ಬಳಿ ನಿಂತು ಕೈ ಬೀಸುತ್ತಿದ್ದಿದ್ದು ಮಳೆಯ ನೀರಲ್ಲಿ ಮಸುಮಸುಬಾಗಿ ಕಂಡಿತು. ನಾನೂ ಅವರತ್ತ ಕೈ ಬೀಸಿ ನನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಆಕಾಶ ಹೊತ್ತು ಮನೆಯತ್ತ ನಡೆದೆ.

ಹಠವೇಕೆ ನಿನಗೆ?

2008-02-13T23:27:00.000-08:00

ಆಗಸದೆ ಚಂದ್ರನ ನನಗೆ
ತೋರಿಸುವ ಹಠವಾದರೂ ಏಕೆ ನಿನಗೆ?
ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣಲ್ಲೇ ಇಣುಕಿ
ಚಂದ್ರನ ಬಿಂಬವನ್ನು ನೋಡುವ ಆಸೆಯೆನಗೆ.

ಮಾತಾಡದೆ ಮೌನದಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದವ ನೀನು
ಮಾತಾಡಿ ಮನವೊಲಿಸುವ ಹಠವಾದರೂ ಏಕೆ ನಿನಗೆ ?
ನಿನ್ನ ಮೌನದ ಆಳದಲ್ಲಿಳಿದು ನಿನ್ನ ಮನವನರಿಯಲು ಹೋಗಿ
ಮಾತುಗಳೇ ಮರೆತು ಹೋಗಿವೆಯೆನಗೆ.

ಕಣ್ಮನಗಳಲಿ ಕನಸುಗಳ ಬೀಜ ಬಿತ್ತಿದವ ನೀನು
ಮುಚ್ಚಿದ ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳನು ತೆರೆಸುವ ಹಠವಾದರೂ ಏಕೆ ನಿನಗೆ ?
ಬೆಳಗಿರಲಿ ಇರುಳಿರಲಿ ನಿನ್ನ ಕೈ ಬಿಡೆ ಹಿಡಿದು
ಕನಸಿನೂರಲ್ಲಿ ಕಳೆದು ಹೋಗುವ ಆಸೆಯೆನಗೆ.

ಮಾಗಿ ಮಲ್ಲಿಗೆ

2008-02-11T01:09:00.000-08:00

ಚಳಿಯ ಬೆಳಗಿನಲೊಮ್ಮೆ
ನಡೆದು ಬರುವಾಗ ಹಾದಿ ಬದಿಯಲ್ಲಿ
ಹೂವು ಮಾರುವ ಹುಡುಗಿ ಕೂಗುತಿದ್ದಳು
ಹೂವು ಬೇಕೇನಮ್ಮ ಹೂವು ಬೇಕೆ?
ತರ ತರದ ಹೂವುಗಳ ಅವಳ ಬುಟ್ಟಿಯಲಿ ನೋಡೆ
ಎನ್ನ ಮನದಲ್ಲಿ ನುಗ್ಗಿ ಬಂತು
ಮಾಗಿ ಮಲ್ಲಿಗೆಯ ನೆನಪು.

ಇಂಥದೇ ಚಳಿಯ ಬೆಳಗಿನಲ್ಲಿ
ಅಂಗಳಕ್ಕಿಳಿದರೆ ಸಾಕು ಕಣ್ಣೋಟವ ಸೆಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು
ಹಿತ್ತಲ ನಡುವಲ್ಲಿ ನಿಂತ ಮಾಗಿ ಮಲ್ಲಿಗೆಯ ಗಿಡವು
ಬಿಳಿ ಹೂಗಳ ಚಾದರವ ತಾ ಹೊದ್ದು.
ಅದ ನೋಡೆ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದವು ಎನ್ನ
ಎಂಥ ಸುಂದರವದು , ನೋಟ ಕೀಳಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ
ಏನದು ಬೆಳ್ಳಿಯ ಚೆಂಡೆ ?

ಹೂವ ಬುಟ್ಟಿಯ ಹಿಡಿದು ಹಿತ್ತಲಿಗಿಳಿದರೆ ಸಾಕು
ಇಬ್ಬನಿಯ ಸ್ಪರ್ಶಕ್ಕೆ ನಾಚಿ ನೀರು ನೀರಾಗಿ
ನಗುತಲಿರುವ ಹೂಗಳ ನೋಡೆ
ಕಣ್ಣಿಗೆ ಹೂಗಳ ಲೆಕ್ಕ ತಪ್ಪುತ್ತಿತ್ತು .
ಹೂವು ಕೊಯ್ಯುವ ಸಂಭ್ರಮವು ಎನ್ನ ಮನದಲಿರೆ
ಹೂ ಬುಟ್ಟಿ ತುಂಬಿದರೇನಾಯ್ತು
ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿದ ಲಂಗದಲ್ಲಷ್ಟು ಹೂಗಳ ರಾಶಿ .

ಜಗುಲಿ ಮಧ್ಯದಲ್ಲೆಲ್ಲ ಕೊಯ್ದ ಹೂಗಳ ರಾಶಿ
ಮನವು ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕುತ್ತಿತ್ತು
ದೇವರಿಗಿಷ್ಟು ಪಾಲು ,ಉಳಿದವೆಲ್ಲ ನನಗಿರಲಿ
ಉದ್ದನೆಯ ದಂಡೆಯೇ ನನಗೆ ಬೇಕು.
ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಒಂದೊಂದೇ ಹೂವೆತ್ತಿ
ಅಮ್ಮ ಹೂವುಗಳ ದಾರದಲ್ಲಿ ಹೆಣೆಯೆ
ನನ್ನ ಮುಡಿಯಲ್ಲಿ ನಗುತ್ತಿತ್ತು ಮಲ್ಲಿಗೆಯ ದಂಡೆ.

ಚಳಿಯ ಇರುವಲ್ಲೂ ಮನವು
ಮಾಗಿ ಮಲ್ಲಿಗೆಯ ನೆನಪಲ್ಲಿ
ಮುದಗೊಂಡು ಬೆಚ್ಚಗಾಗಿರಲು
ಹಿಂತಿರುಗಿ ನೋಡಿದೆ ನಾ ಸುಮ್ಮನೊಮ್ಮೆ.
ಹಾದಿಯ ಈಚೆ ತುದಿಯಲಿ ನಾನು
ಆಚೆ ತುದಿಯಲಿ ಹೂಮಾರುವ ಹುಡುಗಿ
ಕೂಗುತ್ತ ಹೂವು ಬೇಕೇನಮ್ಮ ಹೂವು ಬೇಕೆ?

ಹೇಗೆ ಕಾಯಲಿ ?

2008-01-30T20:20:00.000-08:00

ನಾ ಒಂಟಿಯಾಗಿದ್ದರೆ
ಮುಂದೊಮ್ಮೆ ನೀ ಬಂದು
ನನ್ನ ಜೊತೆಯಾಗಲು ನಾ ಕವಿತೆಯಾಗಿ
ಅರಳಬಹುದೆಂದು ಕಾಯಬಹುದಿತ್ತು .
ಆದರೆ ನನ್ನೊಡನೆ ನೀನಿದ್ದೂ
ಇಲ್ಲದಂತಿರಲು ,ನನ್ನೊಲವು
ಭಾವವಿದ್ದೂ ಶಬ್ದಗಳೇ ಸಿಗದೇ
ಮನದಲ್ಲೇಮರೆತುಹೋದ ಕವಿತೆಯಾಗಿತ್ತು .

ನೀ ಮೌನವಾಗಿದ್ದಿದ್ದರೆ
ಮುಂದೊಮ್ಮೆ ನಿನ್ನ ಮೌನ ಬಿರಿದು
ಮಾತು ಹೊರ ಬರಲು ನಿನ್ನ ದನಿಗೆ
ನಾ ದನಿಯಾಗಬಹುದೆಂದು ಕಾಯಬಹುದಿತ್ತು.
ಆದರೆ ನಿನ್ನ ಮಾತುಗಳೇ ಒಗಟು ಒಗಟಾಗಿ
ಅರ್ಥವಾಗದಾದಾಗ ನನ್ನ ಸ್ಥಿತಿ
ಹರಿವ ನೀರಲ್ಲಿಯೇ ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಿ
ದೋಣಿ ನಡೆಸಲಾರದವ,ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟಿದ
ನೀರ ಮುಂದೆ ಅಸಹಾಯಕನಾಗಿ ನಿಂತ ಹಾಗಿತ್ತು .

ಕಟ್ಟಿದ್ದು ಕಾರ್ಮೋಡವಾಗಿದ್ದರೆ
ಮುಂದೊಮ್ಮೆ ಅದು ಕರಗಿ ನೀರಾಗಿ
ಸುರಿದು ಹೋಗಬಹುದೆಂದು ನಾ ಕಾಯಬಹುದಿತ್ತು.
ಆದರೆ ತಿಳಿನೀಲಿ ನಿಶ್ಚಲ ಬಾನೇ
ನನ್ನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಅಡ್ಡಗಟ್ಟಿ
ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಮನದ ನಡುವಿನ ಅಂತರವನ್ನು
ಅಳೆದಳೆದು ಸಾರಿ ಹೇಳುವಾಗ
ನಾನಾದರೂ ಏನು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿತ್ತು ?

ಕಡಲಾಚೆಯ ಗೆಳತಿಗೊಂದು ಪ್ರೀತಿಯ ಪತ್ರ

2008-01-24T04:41:00.003-08:00

ರೆಕ್ಕೆ ಇಲ್ದೇ ಹಾರೋದು ಅಂದ್ರೆ ಹಿಂಗೇನಾ?

ಬರೀ ಹಕ್ಕಿಗಳಿಗಷ್ಟೇ ಹಾರುವುದಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತೆ ಅಂದವರ್ಯಾರು ? ನಾವೂ ಹಾರ್ತಿದೀವಿ ನೋಡಿ, ಅಂತ ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದೀವೇನೆ ನಾವು? ಎಷ್ಟು ಚಂದ ಅಲ್ವಾ ಹಾಗೆ ಹಕ್ಕಿ ತರಹ ಹಾರಾಡೋ ಕಲ್ಪನೆ . ಬರೀ ಕಲ್ಪನೆ ಅನ್ನಿಸುತಿದ್ಯಾ ನಿನಗೆ ಇದು? ನಾವೆಲ್ಲ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಒಂಥರಾ ಹಕ್ಕಿಗಳ ತರಹವೇ ಇದ್ದಿದ್ದು ಅಲ್ಲವಾ ? ಒಟ್ಟಿಗೆ ಇದ್ದ ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಪುಟ್ಟ ಗೂಡು , ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರೀತಿಯೆಂಬ ಗುಟುಕು , ಸ್ವಚ್ಚಂದ ಹಾರಾಟ , ನೀಲಿ ಬಾನೆಲ್ಲ ನಮ್ಮದೇ ಆಗಿತ್ತು ಅಲ್ಲವೇನೆ ?

ಮೊನ್ನೆ ನೀ ಹೊರಟೆಯಲ್ಲ ಕಡಲಾಚೆಯ ದೂರದ ದೇಶಕ್ಕೆ ಅವತ್ತು ನಾನು ಇದೇ ಫೋಟೋ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ನೀ ಹೋದೆ ಅಂತ ಹೇಳಲಾ ? ಅಥವಾ ಹಾರಿ ಹೋದೆ ಅಂತ ಹೇಳಲಾ?

ಮಾತು ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ವಿಚಾರ ಹೇಳುವುದನ್ನೇ ಮರೆತೆ ನೋಡು, ಎಷ್ಟೊಂದು ಮಾತು ಹೇಳುವುದಕ್ಕಿತ್ತು ನೋಡು. ಎಲ್ಲ ಹೇಳಲಾಗಲಿಲ್ಲ . ಮತ್ತೆ ನೀ ಹೋಗಿ 3 ದಿನಗಳಾಯ್ತು. ನಾನು ನಿನಗೆ ಒಂದೂ ಪತ್ರ ಬರೆಯದಿದ್ದರೆ ಹೇಗೆ? ನೀ ಕಾಯ್ತಾ ಇರ್ತೀಯ ಅಂತ ಗೊತ್ತು ನಂಗೆ . ಅದಕ್ಕೆ ಬರೆಯುತ್ತಾ ಇರೋದು ನಿನಗೆ ಈ ಪ್ರೀತಿಯ ಪತ್ರವನ್ನು.

ನಿನ್ನನ್ನು ನಾವೆಲ್ಲ ತುಂಬಾ ಮಿಸ್ ಮಾಡ್ಕೊಳ್ತಾ ಇದ್ದೀವಿ ಅಂತ ಹೇಳಿದರೆ ನಿಂಗೆ ತುಂಬ ಜಂಭ ಬಂದುಬಿದುತ್ತೇನೋ ಅಲ್ವೇನೆ ? ಅದಕ್ಕೆ ನಾನು ಹಂಗೆ ಹೇಳೋದೇ ಇಲ್ಲ ನೋಡು. ಆದರೆ ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ಆಕಾಶ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ, ಯಾಕೋ ಹಾರಾಡಬೇಕೇನಿಸಲಿಲ್ಲ ನೀನಿರಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಜೊತೆಗೆ ಅದಕ್ಕೆ. ರೆಕ್ಕೆ ಮುದುರಿಕೊಂಡು ಮರದ ರೆಂಬೆ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತ ಹಕ್ಕಿ ತರಹ ಸುಮಾರು ಹೊತ್ತು ಸುಮ್ಮನೆ ನಿಂತಿದ್ದೆ ನೋಡು ನಾನು.

ಮತ್ತೆ ಮಳೆ ಬರುವಾಗಲೂ ಐಸ್ ಕ್ರೀಮ್ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನು ನೀ ಕೆಣಕಿದ್ದು ಯಾಕೋ ನೆನಪಾಯ್ತು . ತಣ್ಣನೆ ಗಾಳಿ ಬೀಸುತ್ತಿತ್ತಲ್ಲ ಆ ತಂಪಿಗೆ ಐಸ್ಕ್ರೀಮ್ ನೆನಪಾಗಿದ್ದಿರಬೇಕು ಅಷ್ಟೆ. ಮೊನ್ನೆ ಆ ಕಡೆಯಿಂದ ಬರ್ತಾ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಮೆಚ್ಚಿನ ಆ ಪುಟ್ಟ ಕಪ್ಪಿನ ಕಾಫಿ ಕುಡಿಯಬೇಕೆನಿಸಿತು , ಕಾಫಿ ಕುಡಿಯುತ್ತ ನೇರ ದಾರಿಯಲ್ಲೇ ಮನೆಗೆ ಬಂದೆ , ನೀ ಇದ್ದಾಗ ಕಾಫಿ ಕುಡಿಯುತ್ತ ಆಚೆಕಡೆಯ ದಾರಿಯಿಂದ ಬೇಕಂತಲೇ ಅಷ್ಟು ದೂರ ನಡೆದು ಮನೆಗೆ ಹೋಗೋಣ ಅಂತಿದ್ದೆನಲ್ಲ ( ಅಥವಾ ಹಟ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆನಾ? ) ಹಾಗೆ ಹೋಗುವ ಮನಸ್ಸಾಗಲಿಲ್ಲ ಯಾಕೋ.

ಅದೇ ಹುಡುಗಾಟ ನನ್ನ ನಗು ತಮಾಷೆ ಮಾತುಗಳೆಲ್ಲ ನನ್ನೊಳಗೇ ಇವೆ ಕಣೆ . ನಿದ್ದೆಗೆಟ್ಟು ರಾತ್ರಿಯಿಡೀ ಮಾತಾಡುವುದಕ್ಕೆ , ನನ್ನ ನಗುವಿಗೆ ನಗುವಾಗುವುದಕ್ಕೆ , ನನ್ನ ಹುಡುಗಾಟಕ್ಕೆಲ್ಲ ಬಯ್ಯುವುದಕ್ಕೆ ನೀ ಬಳಿಯಿಲ್ಲ ಅಷ್ಟೆ.

ನೀ ಹೋದಮೇಲೆ ನನ್ನ ಕಣ್ಣಿಂದ ನೀರು ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ ಅಂತೇನು ನಾನು ಹೇಳೋದೇ ಇಲ್ಲ. ಅತ್ತು ಎಷ್ಟೋ ಹೊತ್ತಾದ ಮೇಲೂ ನನ್ನ ಮುಖ ನೋಡಿಯೇ "ಅತ್ತಿದ್ದೆ ಅಲ್ವೇನೆ" ಅಂತ ಕೇಳೋದಕ್ಕೆ ನೀನಿರಲಿಲ್ಲ ಅಷ್ಟೆ.

ಮತ್ತೆ ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಓದಿ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ಬರಿಸೋ ಉದ್ದೇಶ ನಂಗಿಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ ಕಣೆ, ಆದ್ರೆ ನೀನು ಹೇಗಂತ ನಂಗೆ ಗೊತ್ತು. ಅದಕ್ಕೆ ಒಂದೆರಡು ಹನಿಗಳು ಕಣ್ಣಿಂದ ಹೊರ ಬರುವುದಕ್ಕೆ ನಾನು ಅನುಮತಿ ಕೊಡ್ತಾ ಇದ್ದೇನೆ :) . ಅದಕ್ಕಿಂತ ಜಾಸ್ತಿ ಅಂದ್ರೆ ನಂಗೆ ಸಿಟ್ಟು ಬರುತ್ತೆ ನೋಡು. ಸುಮ್ಮನೆ ಒಂದು ಸಲ ನಾವ್ ಮಾಡ್ತಿದ್ದ ಕೀಟಲೆಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೋ ಸಾಕು ನಗು ತಂತಾನೇ ನಿನ್ನ ತುಟಿಯ ಮೇಲೆ ಬರದಿದ್ದರೆ ಕೇಳು .

ಇನ್ನೂ ಏನೇನೋ ಹೇಳೋದಕ್ಕಿದೆ , ಇವತ್ತಿಗಿಷ್ಟು ಸಾಕು ಅಲ್ಲವಾ? ನೀ ಆಚೆಯ ದೇಶದಲ್ಲಿ ನಾವೀಚೆಯ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೆ ಏನಾಯ್ತೆ? ಆ ನೆನಪುಗಳ ಘಮ ಘಮ ಕಂಪು , ಪ್ರೀತಿಯ ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಸ್ನೇಹ ಸಂಬಂಧ ನಮ್ಮ ಜೊತೆಯೇ ಇದೆಯಲ್ಲವೇನೆ ? ಮತ್ಯಾಕೆ ಬೇಸರಿಸಿಕೊಳಬೇಕು ನಾವು?

ಮತ್ತೆ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಾತು, ಇವತ್ತೂ ಮತ್ತೆ ಹೊರ ಹೋದರೆ ಆ ನೀಲಿ ಬಾನು ಕಂಡೇ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ನೀ ಇಲ್ಲದೇ ನಾ ಹಾರೋದೆ ಇಲ್ಲ ಅಂತೇನು ಇಲ್ಲ. ನಿನ್ನೆ ಹಾರಬೇಕೆನಿಸಲಿಲ್ಲ , ಇವತ್ತೂ ಬೇಡ ಅನ್ನಿಸಬಹುದು . ಆದರೆ ನಾಳೆಯಾದರೂ ಹಾರಲೇಬೇಕು. ನೀ ಹಾರೋ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಬೇರೊಂದು ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿಯಾದರೂ. ಹಾರುತ್ತ ಹಾರುತ್ತ ಮತ್ತೆಲ್ಲೋ ಒಂದು ಕಡೆ ಯಾವತ್ತೋ ಒಂದಿನ ಭೇಟಿಯಾಗ್ತಿವಲ್ಲವಾ ?

ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ
ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಗೆಳತಿ

ಕೈ ಜಾರಿ ಹೋಗುತ್ತಾವ ಕನಸುಗಳು?

2008-01-22T23:05:00.001-08:00

ರಾತ್ರಿ ಬೀಳೋ ಕನಸಿಗೆನಾದ್ರೂ ಅರ್ಥ ಇರುತ್ತದೆಯಾ ? 4 ದಿನಗಳಿಂದ ಯೋಚನೆ ಮಾಡ್ತಾನೇ ಇದ್ದೀನಿ. ಆದ್ರೆ ಏನೂ ಗೊತ್ತಾಗ್ತಿಲ್ಲ. ಯಾಕಂದ್ರೆ ಒಂದೇ ಕನಸು ಪದೇ ಪದೇ ದಿನಾ ರಾತ್ರಿ ಬೀಳುವುದಕ್ಕೆ ಶುರುವಾಗಿದೆ. ಯಾಕೆ ಹಿಂಗಾಗ್ತಿದೆ?

ಆ ಕನಸಾದ್ರೂ ಎಷ್ಟು ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿದೆ ಗೊತ್ತ ?. ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಹುಲ್ಲುಗಳೇ ತುಂಬಿರೋ ನೆಲ, ಎಷ್ಟು ದೂರ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿದರೂ ಆ ಹಸಿರು ಬಯಲೇ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ, ಜೋರಾಗಿ ಬೀಸೊ ಗಾಳಿ ಬೇರೆ. ನಾನು ಒಬ್ಬಳೇ ಅಲ್ಲಿ ನಡೆದು ಹೋಗ್ತಾ ಇರುತ್ತೇನೆ. ಮನಸಲ್ಲಿ ವಿಚಿತ್ರ ಭಾವನೆ ತುಂಬಿರುತ್ತದೆ. ಏನಾದರೂ ಹುಡುಕಲು ಹೊರಟಿದ್ದೆನಾ? ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಂಗೇನು ಗೊತ್ತಿರುವುದಿಲ್ಲ . ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ನಡೆದ ಮೇಲೆ ದೂರದಲ್ಲಿ ಏನೋ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿರುವುದು ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ನನ್ನ ಕಣ್ಣಲ್ಲೂ ಏನೋ ಮಿಂಚು, ನನ್ನ ನಡೆಯುವ ವೇಗ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ . ಇನ್ನೂ ಜೋರಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿರುವ ವಸ್ತುವನ್ನು ಸಮೀಪಿಸುತ್ತೇನೆ , ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ನಡೆದಾದ ಮೇಲೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿರುವುದು ಒಂದೇ ವಸ್ತು ಅಲ್ಲ ಆ ಬಯಲಿನ ತುಂಬೆಲ್ಲ ಬರೀ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿರುವ ನಕ್ಷತ್ರದಂಥದ್ದು ಏನೋ ಹಾಸಿ ಬಿದ್ದಿರುವುದು ಅನ್ನುವುದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ.

ಈಗಂತೂ ನಾನು ಓಡಲು ಶುರು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಭಯ ಆತಂಕ ಎಲ್ಲ ಮಾಯವಾಗಿ , ತುಟಿಯಲ್ಲಿ ನಗುವಿರುತ್ತದೆ. ನಕ್ಷತ್ರಗಳಂಥದ್ದು ಹಾಸಿರುವ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಿದ್ದೆ ಮಂಡಿಯೂರಿ ಕುಳಿತು ಬೊಗಸೆಯಲ್ಲಿ ಆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿರುವ ನಕ್ಷತ್ರಗಳನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಇನ್ನೇನು ನನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಅನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅವೆಲ್ಲ ನನ್ನ ಬೊಗಸೆಯಿಂದ ಹಾರಿ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತೇಲಿ ಮಾಯವಾಗುತ್ತವೆ, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಬೊಗಸೆಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ ಅವುಗಳನ್ನು, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅವೆಲ್ಲ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತೇಲಿ ಮಾಯವಾಗುತ್ತವೆ, ನಾನು ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗುತ್ತ ಓಡುತ್ತೇನೆ ಆದರೂ ಏನು ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ , ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಎಚ್ಚರವಾಗುತ್ತದೆ.

ಮೊದಲನೇ ದಿನ ಕನಸು ಬಿದ್ದು ಎಚ್ಚರವಾದಾಗ ಸಮಯ ರಾತ್ರಿ 3.30 ಆಗಿತ್ತು . ಆಮೇಲೆ ಅದನ್ನೇ ಯೋಚನೆ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೆ, ಬೆಳಗ್ಗೆವರೆಗೂ ನಿದ್ದೆಯೇ ಬರಲಿಲ್ಲ.

ಮರುದಿನವೂ ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಕನಸು. ಎಚ್ಚರವಾದಾಗ ಮತ್ತೆ 3.30. ಮೊನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ಮತ್ತದೇ ಕನಸು ಎಚ್ಚರವಾದಾಗ 2.20, ಯಾಕೆ ಹೀಗಾಗ್ತಿದೆ ಅಂತ ನಿನ್ನೆ ಇಡೀ ದಿನ ಯೋಚಿಸಿದೆ ಏನೂ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ, ನಿನ್ನೆಮಲಗುವಾಗ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಲೇ ಬಾರದು ಅಂತ ನಿರ್ಧರಿಸಿ ಬೇಗ ಮಲಗಿದೆ . ಆದರೆ ಮತ್ತದೇ ಕನಸು ಬಿತ್ತು. ಬೆಳಗ್ಗೆ ವರೆಗೆ ನಿದ್ದೆ ಬರಲಿಲ್ಲ, ಬರೀ ಆ ಕನಸಿನದ್ದೆ ಯೋಚನೆ.

ಇವತ್ತು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಈಮೇಲ್ ನಲ್ಲಿ ಬಂದ ಈ ಚಿತ್ರ ನೋಡಿದಾಗ ಮತ್ತೆ ಆ ಕನಸೇ ನೆನಪಾಯ್ತು. ಕನಸುಗಳು ಕೈಗೆ ಎಟುಕುವಂತಿದ್ದೂ ಕೈ ಜಾರಿ ಹೋಗುವುದು ಅಂದ್ರೆ ಇದೇನಾ ? ಅನ್ನಿಸಿಬಿಡ್ತು. ಯಾಕೋ ತುಂಬ ಬೇಸರ ಮನಸ್ಸಿನ ತುಂಬೆಲ್ಲ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದೆ.

ನೀಲು ಮತ್ತು ಮುತ್ತಿನ ಉಂಗುರ

2008-01-15T23:01:00.000-08:00

ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಕಳ್ಳರಂತೆ ಕದ್ದುಮುಚ್ಚಿ ಒಳಬಂದ ಸೂರ್ಯನ ಕಿರಣಗಳು ಮುಚ್ಚಿದ್ದ ಕಣ್ಣೆವೆಗಳ ಬಿದ್ದಾಗ ಫಕ್ ಅಂತ ಎಚ್ಚರವಾಯಿತು. ಥೋ ಇಷ್ಟು ಬೇಗ ಬೆಳಗಾಯ್ತಾ ಅಂತ ಮತ್ತೆ ಮಗ್ಗಲು ಬದಲಿಸುತ್ತಾ ಮುದುಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಫಳ್ ಫಳ್ ಅಂತ ರೂಮಿನ ಟ್ಯೂಬ್ ಲೈಟ್ ಹತ್ತಿಕೊಂಡಿತು. ಜೊತೆಗೆ ಮ್ಯೂಸಿಕ್ ಪ್ಲೇಯರ್ ಕೂಡ ತಂತಾನೇ ಹಾಡಲು ಶುರುವಾಗಿ

"ತುಮ್ ಕೋ ದೇಖಾ ತೋ ಖಯಾಲ್ ಆಯಾ.. ಜಿಂದಗಿ ಧೂಪ್ ತುಮ್ ಘನಾ ಸಾಯಾ ..."

ಜಗಜಿತ್ ಸಿಂಗ್ ರ ಕಂಠದಿಂದ ಘಜಲ್ ನ ಸಾಲುಗಳು ಮೃದುಹೂವಿನ ದಳಗಳ ಸ್ಪರ್ಶದಂತೆ ನನ್ನ ಕಿವಿಗೆ ಸೋಕಿ ಎದ್ದು ಕುಳಿತೆ.ಆಹಾ ಬೆಳ್ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಘಜಲ್ ಕೇಳಿ ಎಷ್ಟು ಖುಷಿಯಾಯ್ತು .ರಾತ್ರಿ ಘಜಲ್ ಕೇಳುತ್ತ ಮಲಗಿದ್ದೆ. ಬಹುಶಃ ಮಧ್ಯ ಕರೆಂಟ್ ಹೋಗಿದೆ. ನಂಗೆ ಅದಕ್ಕೆ ಮೊದಲೇ ನಿದ್ದೆ ಬಂದಿತ್ತಿರಬಹುದು . ಬಹುಶಃ ರಾತ್ರಿ ಹೋದ ಕರೆಂಟ್ ಈಗಲೇ ಬಂದಿದ್ದು ಇರಬಹುದು.

ಘಜಲ್ ನ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಗುನುಗುತ್ತ ಎದ್ದು ಸ್ನಾನ ಮುಗಿಸಿ ಅಮ್ಮನ ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಕಾಫಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತ, ಭಾನುವಾರ ಇವತ್ತಿಡಿ ಏನೇನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಆಲೋಚಿಸಿದೆ . ಅಮ್ಮ ಅವತ್ತಿಂದ ಗೊಣಗುತ್ತಿದ್ದಳು. "ನಿನ್ನ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನುಗಳು ಜಾಸ್ತಿ ಆಗಿವೆ . ಅದೆಷ್ಟು ಪುಸ್ತಕಗಳೋ ಏನೋ. ಸ್ವಲ್ಪ ನೀಟ್ ಆಗಿ ಇಡು ಎಲ್ಲವನ್ನು. ಯಾವುದು ಬೇಕು ಯಾವುದು ಬೇಡ ಅಂತ ನೋಡಿ, ಬೇಡವಾದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಆಚೆಗೆ ಹಾಕು ನೋಡೋಣ" ಅಂತ.

ನಂಗೂ ಹೌದೆನಿಸಿತು . ಉಪಯೋಗಿಸದೇ ಇಟ್ಟ ಅದೆಷ್ಟೋ ಸಮಾನುಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಎಷ್ಟು ಧೂಳು ಹಿಡಿದಿದೆಯೋ ಏನೋ? ಅದಕ್ಕೇ ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ನನ್ನ ತಂಬೂರ ಪಿಯಾನೋ ಮೇಲೆಲ್ಲ ಎಷ್ಟು ಒರೆಸಿದರೂ ಬರೀ ಧೂಳು. ಎಲ್ಲ ಕ್ಲೀನ್ ಮಾಡೋಣ ಅಂದುಕೊಂಡೆ .

ಕಾಫಿ ಆರುವ ಮುನ್ನ ಕುಡಿದು, ರೂಮಿನೊಳಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟೆ. ಸ್ಟೂಲ್ ಹತ್ತಿ ಮೇಲಿದ್ದ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಒಂದೊಂದಾಗಿ ನೋಡುತ್ತ ಧೂಳು ಒರೆಸಿ ಜೋಡಿಸಿಟ್ಟೆ. ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಪ್ಪುಬ್ಯಾಗ್ ಇತ್ತು. ಏನಿದೆಯೋ ಇದರಲ್ಲಿ ಅಂತ ಬ್ಯಾಗ್ ನ ಕೆಳಗಿಳಿಸಿ ಸ್ಟೂಲ್ ನಿಂದ ಕೆಳಗಿಳಿದು ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತೆ. ಬ್ಯಾಗಿನ ಒಳಗೆ ನೋಡಿದೆ. ಒಂದೆರಡು ಮಡಿಚಿಟ್ಟ ಕಾಗದಗಳಿತ್ತು. ಬಿಡಿಸಿ ನೋಡಿದೆ. ಕೆಂಪು ಹಳದಿ ನೀಲಿ ಬಣ್ಣಗಳನ್ನು ತುಂಬಿದ ರಂಗೋಲಿ ಇತ್ತು ಕಾಗದದಲ್ಲಿ. ಇನ್ನೊಂದು ಕಾಗದ ಬಿಡಿಸಿದೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಪದ್ಯವೊಂದಿತ್ತು
"ಚಂದಿರನೇತಕೆ ಓಡುವನಮ್ಮ
ಮೋಡಕೆ ಹೆದರಿಹನೆ ?.."
ಪೂರ್ತಿ ಪದ್ಯವನ್ನೋದಿದೆ. ಎಷ್ಟು ಮುದ್ದಾದ ಪದ್ಯ. ನಂಗೆ ತುಂಬ ಇಷ್ಟವಾದ ಪದ್ಯ. ಆ ಚೀಲದಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣದ ಪೆನ್ಸಿಲ್ ಗಳು,ಬಳೆ ಮತ್ತೆ ಇನ್ನೂ ಏನೇನೋ ಇತ್ತು. ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ಕುರುಹುಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ನಗು ಬಂತು. ಮತ್ತೆ ಅಲ್ಲೇ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಡಬ್ಬಿಯಿತ್ತು. ಹೌದು ಅದೇ ಪುಟ್ಟ ಡಬ್ಬಿ. ನಂಗೆ ಬಲು ಪರಿಚಿತವಾದ ಡಬ್ಬಿ. ಮುಚ್ಚಳವನ್ನು ಮೆಲ್ಲನೆ ತೆರೆದೆ. ಒಳಗೆ ಪುಟ್ಟದಾದ ಒಂದು ಮುತ್ತಿನ ಉಂಗುರವಿತ್ತು. ಬಂಗಾರದ ಬಣ್ಣವಿದ್ದ ಉಂಗುರದ ಬಣ್ಣ ಮಾಸಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಬೆಳ್ಳಗಾದಂತಿತ್ತು. ಉಂಗುರದ ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಒಂದು ಗೋಲಾಕಾರದ ಮುತ್ತು. ಉಂಗುರದ ಕೆಳಭಾಗಕ್ಕೆಲ್ಲ ದಾರ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡಿತ್ತು.ಉಂಗುರವನ್ನೆತ್ತಿ ಮೆಲ್ಲನೆ ಸವರಿದೆ. ಮತ್ತೆ ಆ ಹಳೆಯ ನೆನಪಿನ ಗಾಳಿ ನನ್ನ ಸುತ್ತ ಬೀಸತೊಡಗಿತು.

ನಾನು ಚಿಕ್ಕವಳಾಗಿದ್ದಾಗ ನಮ್ಮ ಓಣಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಓರಗೆಯ ಹುಡುಗಿಯರ್ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ನಾನು ಆಚೆ ಮನೆಯ ಶಂಕ್ರು ಮತ್ತು ಅವನ ಸ್ನೇಹಿತರು ಆಡುವಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ "ನನ್ನನ್ನೂ ಆಟಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ರೋ" ಅಂತ ಗೋಗರೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಒಂದು ದಿನವೂ ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ಆಟಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಏನಾದರೂ ಹೇಳಿ ಹೆದರಿಸಿ ನನ್ನನ್ನು ಓಡಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಅವರಿಗದೇನೋ ಮಜಾ. ಅವತ್ತೂ ಹಾಗೇ ಆಯಿತು. ಆ ಶಂಕ್ರು ಮತ್ತವನ ಸ್ನೇಹಿತರೆಲ್ಲ ಕೀಟಲೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ನಾನು ಕೇಳದೇ "ಯಾಕ್ರೋ ನಾನು ಆಟಕ್ಕೆ ಬೇಡ" ಅಂದರೆ ಅವರೆಲ್ಲ "ನೀನು ಕಪ್ಪಗಿದ್ದೀಯಲ್ಲ ಅದಕ್ಕೆ. ನೋಡು ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲಾ . ಯಾರೂ ಕಪ್ಪಗಿಲ್ಲ . ನೀನೋಬ್ಳೆ ಕಪ್ಪು. ಅದಕ್ಕೆ ಆಟಕ್ಕೆ ಬೇಡ ಅಂದಿದ್ದು " ಅಂದುಬಿಟ್ರು .

ನಂಗೆ ಆಟಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳದಿರೋ ಬೇಸರ ಒಂದುಕಡೆಯಾದರೆ, ಕಪ್ಪಗಿದ್ದಿಯ ಅಂತ ಅವಮಾನಿಸಿದರಲ್ಲ ಆ ಬೇಸರ ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ. ಅಳು ಒತ್ತಿಕೊಂಡು ಬಂದಿತ್ತು. ಅಲ್ಲೇ ರಸ್ತೆ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಅಳುತ್ತ ಕಣ್ಣೊರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಮನೆ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟಿದ್ದೆ . "ಯಾಕೆ ಪುಟ್ಟಿ ಅಳುತ್ತಿದ್ದೀಯ ?" ಯಾರೋ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ
ಕೈಯಿಟ್ಟು ಕೇಳಿದಾಗ ಕತ್ತು ಹೊರಳಿಸಿ ಹಿಂದೆ ನೋಡಿದೆ. ನೀಲಿ ಬಣ್ಣದ ಹಸಿರು ಅಂಚಿದ್ದ ಉದ್ದ ಲಂಗ ತೊಟ್ಟಿದ್ದ ನನಗಿಂತ ಸುಮಾರು 3-4 ವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ದೊಡ್ಡವಳಾದ ಹುಡುಗಿಯೊಬ್ಬಳು ನಿಂತಿದ್ದಳು. ಕೆನೆಹಾಲಿನಂತೆ ಬೆಳ್ಳಗಿದ್ದಳು ಅವಳು. ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಕೆಂಪು ಕೆಂಪಾಗಿದ್ದ ಅವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಅಕ್ಕನ ಅಕ್ಕರೆಯಿತ್ತು .

"ನಿನ್ನೇ ಕೇಳಿದ್ದು . ಯಾಕೆ ಅಳ್ತಿದೀಯಾ ?" ಅವಳು ಹಾಗಂದಿದ್ದೆ ನಂಗೆ ಮತ್ತೆ ಅಳು ಒತ್ತಿ ಬಂತು. ನಡೆದಿದ್ದೆಲ್ಲವನ್ನು ಅವಳಿಗೆ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟೆ . ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಅವಳೂ ಈಗ ನಕ್ಕು ಬಿಟ್ರೆ,ಕಪ್ಪು ಹುಡುಗಿ ಅಂತ ಸರಿಯಾಗೇ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ ಅಂದು ಬಿಟ್ರೆ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಆದ್ರೆ ಹಾಗೇನೂ ಆಗಲಿಲ್ಲ . ಎಲ್ಲ ಕೇಳಿದ್ದೇ ಅವಳೆಂದಳು "ಅಯ್ಯೋ ಪುಟ್ಟಿ ಆ ಪುಂಡ ಹುಡುಗರ ಮಾತಿಗೆಲ್ಲ ನಿನ್ಯಾಕೆ ಅಳ್ತಿಯ ? ಚಂದದ ಚಿನ್ನಾರಿ ಥರ ಇದ್ದಿಯಾ ನೀನು. ಇನ್ಮೇಲಿಂದ ಅವರ ಜೊತೆ ನೀ ಆಡುವುದಕ್ಕೆ ಹೋಗೋದೇ ಬೇಡ. ನಾನು ನೀನು ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ .ನಾವಿಬ್ರೂ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಆಡೋಣ ಆಯ್ತಾ ? ನೋಡು ಆ ಮನೆ ಕಾಣ್ತಿದೆಯಲ್ಲ ಅಲ್ಲೇ ನಾನಿರೋದು .. ನಿನ್ನೆ ಅಷ್ಟೆ ಬಂದಿದ್ದು ಇಲ್ಲಿಗೆ" ಅಂದಳು .

ಅರೆ ನಮ್ಮನೆ ಎದ್ರಿಗಿರೋ ಮನೆ. ಮನೆ ಮುಂದೇನೆ ನನ್ನ ಫ್ರೆಂಡ್ ಮನೆ. ತುಂಬ ಖುಷಿಯಾಯ್ತು ನಂಗೆ. "ನಿನ್ ಹೆಸ್ರೇನೆ ?" ಅಂದೆ.
ಅದಕ್ಕವಳು "ನೀಲು " ಅಂದಳು .ಆಹಾ ಎಷ್ಟು ಚಂದದ ಹೆಸರು ಅಂದುಕೊಂಡೆ.ಅವತ್ತೇ ಕೊನೆ ಮತ್ತೆಂದೂ ನಾನು ಆ ಶಂಕ್ರು ಮತ್ತವನ ಸ್ನೇಹಿತರ ಜೊತೆ ಆಡುವುದಕ್ಕೆ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ .

ನೀಲು ನನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿದು ನನ್ನನ್ನು ಅವಳ ಮನೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದಳು . ಬಾಗಿಲಲ್ಲೇ ನಿಂತಿದ್ದ ಅವಳಜ್ಜ ನಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೇ "ಯಾರೇ ಬೆಳ್ಳಕ್ಕಿ ನಿನ್ನ ಜೊತೆಗಿರುವ ಆ ಪುಟಾಣಿ ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿ?" ಅಂದರು. ಹೌದು ನೀಲುವಿನ ಅಜ್ಜ ಅವಳನ್ನು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದಿದ್ದೆ ಹಾಗೆ ಬೆಳ್ಳಕ್ಕಿ ಅಂತ. ನೀಲು "ಇವಳು ಎದುರು ಮನೆ ಪುಟ್ಟಿ ಇವತ್ತಿಂದ ನನ್ನ ಫ್ರೆಂಡ್ ಅಂದಳು". ನಂಗೆ ನೀಲು ಮನೆಯವರೆಲ್ಲ ತುಂಬ ಇಷ್ಟವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು . ಅದರಲ್ಲೂ ಅಜ್ಜ ಅಂತೂ ನನ್ನನ್ನು ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿ ಅಂತಾನೆ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದ್ದರು . ಹಾಗೆ ಕರೆದಾಗಲೆಲ್ಲ ನಂಗೆ ತುಂಬಾ ಖುಷಿಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು . ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ಯಾರೂ ಕಪ್ಪು ಹುಡುಗಿ ಅಂತ ಹಂಗಿಸುವವರೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕಪ್ಪು ಹುಡುಗಿಯ ಒಳಗೂ ಒಂದು ಚಂದದ ಮನಸ್ಸಿದೆ ಅನ್ನುವುದನ್ನು ನೀಲು ಕಂಡಿದ್ದಳು .

ನೀಲು ನಂಗೆ ಸಿಕ್ಕಾಗಿನಿಂದ ನನ್ನ ಪ್ರಪಂಚವೇ ಬದಲಾದ ಹಾಗಾಗಿತ್ತು . ಚುಕ್ಕಿ ಆಟ ಕವಡೆ ಆಟದಿಂದ ಹಿಡಿದು ಚಿನ್ನಿ ದಾಂಡು ಗೋಲಿ ಆಟವನ್ನೂ ಸಹ ಅವಳೇ ನಂಗೆ ಹೇಳಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು. ಮರ ಹತ್ತಿ ಹಣ್ಣು ಕೀಳೋದು , ಹಿಂದಿನ ಓಣಿ ಆಚೆ ಇರೋ ಬಂಡೆ ಮೇಲೆ ಕೂತು ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗೋದು, ಹಕ್ಕಿ ಪುಕ್ಕಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಹೆಕ್ಕಿ ತಂದು ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿಡುವುದು , ಪುಟ್ಟ ಕರುಗಳ ಹಿಂದೆ ನಾವೂ ಓಡುವುದು , ರಾತ್ರಿ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಚುಕ್ಕೆ ಎಣಿಸುವುದು ಆಹಾ! ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಖುಷಿ ಕೊಡೋ ಸಂಗತಿಗಳು ಇವೆ ಅಂತಾನೆ ನಂಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ .

ನೀಲು ಎಷ್ಟು ತುಂಟಿಯೋ ಅಷ್ಟೆಜಾಣೆ. ಹಾಡುವುದೆಂದರೆ ಅವಳಿಗೆ ಪ್ರಾಣ. ದಿನಾ ಸಂಜೆ ದೇವರಿಗೆ ದೀಪ ಹಚ್ಚುವ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅವಳು ದೇವರ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತು ಹೆಚ್ಚೂ ಕಮ್ಮಿ ಒಂದು ಗಂಟೆ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು . ಅವಳೊಟ್ಟಿಗೆ ಕುಳಿತು ನಾನೂ ಹಾಡುವುದನ್ನು ಕಲಿತೆ . ನಂಗೂ ಹಾಡಲು ಬರುತ್ತದೆಂದು ನಂಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದೆ ಅವಾಗ . ನಂಗೆ ಸ್ವರ ರಾಗಗಳ ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿಸಿದ್ದೇ ಅವಳು, ನನ್ನ ನೀಲು.

ಅವತ್ತು ಭಾನುವಾರ ನೀಲು ಮತ್ತು ನನ್ನನ್ನು ಅಜ್ಜ ಸಮುದ್ರ ತೀರಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೊರಟಿದ್ದರು. ನಮಗಿಬ್ಬರಿಗೂ ಖುಷಿಯೋ ಖುಷಿ. ಆ ಕಡಲಿನ ತೀರದಲ್ಲಿ ಮರಳಿನ ರಾಶಿ ಮಾಡಿ ಇಬ್ಬರೂ ಒಂದೊಂದು ಕಡೆಯಿಂದ ಸುರಂಗ ತೋಡಿ ಒಬ್ಬರ ಕೈ ಒಬ್ಬರಿಗೆ ತಾಗಿದಾಗ ಅದೆಷ್ಟು ಮೋಜಿತ್ತು . ಅಲೆಗಳ ಹಿಂದೆಯೇ ಓಡುತ್ತಿದ ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಹಕ್ಕಿಗಳ ಹಿಂದೆ ನಾವೂ ಪುಟ್ಟ ಹಕ್ಕಿಗಳಂತೆ ಎರಡೂ ಕೈಗಳನ್ನೂ ರೆಕ್ಕೆಯಂತೆ ಬಿಚ್ಚಿ ಓಡುತ್ತಿದ್ದೆವಲ್ಲ ಆಹಾ! ಎಂತ ಸೊಗಸಿತ್ತು . ಅವತ್ತಿಂದ ಪ್ರತಿ ಭಾನುವಾರ ತಪ್ಪದೆ ನಾನು ನೀಲು ಅಜ್ಜನೊಡನೆ ಬಂದೇ ಬರುತ್ತಿದ್ದೆವು ಆ ಸಮುದ್ರ ತೀರಕ್ಕೆ.

"ನೀಲು ನೀ ಎಷ್ಟು ಚಂದ ಹಾಡ್ತೀಯ , ನಂಗೆ ನಿನ್ನ ಹಾಗೆ ಹಾಡಲು ಬರೋದೇ ಇಲ್ಲ "ನಾನು ಅಂದರೆ , ಅವಳೆನ್ನುತ್ತಿದ್ದಳು "ಹುಚ್ಚಿ ಹಾಗೇಕೆ ಅಂತೀಯ ಪುಟ್ಟಿ ? ನೀನು ನನಗಿಂತ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹಾಡ್ತೀಯ ಗೊತ್ತ ? ನೋಡ್ತಾ ಇರು ಒಂದಿನ ನಾನು ನೀನು ಹಾಡ್ತಾ ಹಾಡ್ತಾ ಏನೋ ಸಾಧಿಸ್ತೀವಿ ". ನಂಗೆ ಅಷ್ಟೇನೂ ಅರ್ಥ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ ಅವಾಗ .ನಾನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹಾಡ್ತೀನಿ ಅಂದಿದ್ದಷ್ಟೇ ಅರ್ಥ ಆಗಿತ್ತು .

ನೀಲು ಯಾವಾಗಲೂ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು ಅವಳ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮನ ಊರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯೋ ಜಾತ್ರೆ ಬಗ್ಗೆ. ಯಾವ ಉರೋ ನಂಗೆ ಸರ್ಯಾಗಿ ನೆನಪಿಲ್ಲ ಈಗ .ಅವಳು ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ದನ್ನ ಕಣ್ಣು ಕಟ್ಟುವ ಹಾಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆ ವರ್ಷ ಅವಳು ಜತ್ರೆಗೆಂದು 2 ದಿನಕ್ಕೆ ಹೊರಟು ನಿಂತಾಗ ನಂಗೆ ಅಳು ಬಂದಿತ್ತು. "ನೀಲು ನನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗ್ತೀಯಾ . ನಂಗೆ ಬೇಜಾರು ನೀನಿಲ್ದಿದ್ರೆ " ಕಣ್ಣ್ತುಂಬಿಕೊಂಡು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅವಳು ಬೆನ್ನಿಗೊಂದು ಗುದ್ದು ಕೊಟ್ಟು ಹೇಳಿದ್ದಳು "ಪುಟ್ಟಿ ನಿನಗೆ ಜಾತ್ರೆಯಿಂದ ಏನೇನೋ ತರ್ತೀನಿ . ಹಿಂಗೆಲ್ಲ ಅಳ್ತಾರ ಸುಮ್ನಿರು ".

ನೀಲು ಇಲ್ಲದೆ 2 ದಿನ ಕಳೆದಿದ್ದು ನಂಗೆ ತುಂಬ ಕಷ್ಟವೆನಿಸಿತು . 2 ದಿನ ಕಳೆದು ನೀಲು ಬಂದಾಗ ಮತ್ತ್ಯಾವತ್ತೂ ನನ್ನ ಹೀಗೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಬಾರದೆಂದು ಅವಳ ಕೈ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದಿದ್ದೆ . ನಗುತ್ತ ಅವಳು ನನಗೆಂದು ತಂದಿದ್ದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನನ್ನ ಮುಂದಿಟ್ಟಿದ್ದಳು . ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ನಂಗೆ ತುಂಬ ಇಷ್ಟವಾಗಿದ್ದು ಆ ಮುತ್ತಿನ ಉಂಗುರ . "ಆಹಾ ಎಷ್ಟು ಚಂದ ಇದ್ಯಲ್ಲೇ !! ಇದೂ ನಂಗಾ ?"
"ಹೌದೇ . ಅದೂ ನಿಂಗೇ. ಇಲ್ನೋಡು ನನ್ನ ಕೈ ಬೆರಳಲ್ಲೂ ಅಂತದ್ದೇ ಉಂಗುರ. ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಒಂದೇ ತರದ್ದಿರಲಿ ಅಂತಾನೆ ತಂದಿದ್ದು . ಯಾವಾಗಲೂ ಇದು ನಿನ್ನ ಬೆರಳಲ್ಲೇ ಇರ್ಬೇಕು ಆಯ್ತಾ, ತೆಗೆಯಬಾರದು ."
"ಹೂಂ " ಅಂತ ಕೈ ಬೆರಳಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡೆ. ಯಾವ ಬೆರಳಿಗೆ ಹಾಕಿದರೂ ಕಳಚಿ ಬೀಳುತ್ತಿತ್ತು . ನನ್ನ ಸಪ್ಪೆ ಮುಖ ನೋಡಿ ನೀಲು
"ಅಯ್ಯೋ ನಿನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಬೆರಳಿಗೆ ಅದು ಹ್ಯಾಗೆ ಹಿಡಿಯುತ್ತೆ? ಇರು ಒಂದು ನಿಮಿಷ" ಅಂದು ಒಂದಿಷ್ಟುದ್ದದ ದಾರ ತಂದು ಉಂಗುರಕ್ಕೆ ಸುತ್ತಿ ನನ್ನ ಕೈ ಬೆರಳಿಗೆ ಹಾಕಿದ್ದಳು .
"ನಿಂಗೊತ್ತ ಪುಟ್ಟಿ ಈ ಮುತ್ತನ್ನು ಮುಟ್ಟಿ ಏನನ್ನು ಬೇಡಿಕೊಂಡರೂ ಅದು ಸಿಗುತ್ತದಂತೆ " ನೀಲು ಹೇಳಿದಾಗ "ಹೌದಾ !!" ಎಂದು ನಾನು ಕಣ್ಣರಳಿಸಿದ್ದೆ.
ತಕ್ಷಣ ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ "ನೀಲು ನಾನು ಯಾವಾಗಲೂ ಹೀಗೆ ಜೊತೆಲೆ ಇರ್ಬೇಕು" ಅಂತ ಬೇಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ .

ಅವತ್ತಿಂದ ಆ ಉಂಗುರವನ್ನು ನಾನು ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ತೆಗೆಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ . ನನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನೀಲುವಿನ ಜೊತೆ ಆ ಉಂಗುರಕ್ಕೂ ಒಂದು ವಿಶೇಷ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ನಾನು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೆ .

ನಾನೂ ನೀಲುವಿನ ಜೊತೆ ವಾರಕ್ಕೆರಡು ದಿನ ಸಂಗೀತ ಪಾಠಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ . ಅವತ್ತೊಂದು ದಿನ ಸಂಗೀತ ಪಾಠ ಮುಗಿಸಿ ಬರುವಾಗ ನೀಲು ಇವತ್ತು ಸಮುದ್ರ ತೀರಕ್ಕೆ ಹೋಗೋಣ್ವಾ? ಅಜ್ಜನ್ನ ಕೇಳ್ತಿನಿ ಅಂದಳು . ಸಮುದ್ರ ತೀರಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ ನನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿದೇ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವಳು ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಸುಮ್ಮನೆ ನಿಂತು "ಕೇಳಿಸಿಕೊ ಆ ಅಲೆಗಳ ಶಬ್ದವನ್ನ . ಅದರೊಟ್ಟಿಗೆ ಹಾಡಬೇಕು . ನಿಂಗೊತ್ತ ಈ ಅಲೆಗಳ ಶಬ್ದದಲ್ಲೇ ಸಪ್ತ ಸ್ವರಗಳೂ ಅವೆಷ್ಟೋ ರಾಗಗಳೂ ಇವೆಯಂತೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಅಲೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಹಾಡುತ್ತ ನಾವು ಸ್ವರ ರಾಗಗಳನ್ನು ಗೆಲ್ಲಬೇಕು ."
ನಾನು ಕಣ್ರೆಪ್ಪೆ ಮಿಟುಕಿಸುತ್ತಾ ಅವಳನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ . ಪೂರ್ತಿ ಅರ್ಥವಾಗದಿದ್ದರೂ ನಾನು ತುಂಬ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹಾಡುವುದನ್ನು ಕಲಿಯಬೇಕೆಂದೇ ಅವಳು ಹೇಳಿದ್ದು ಅನ್ನಿಸಿತು. ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಉಂಗುರದ ಮುತ್ತನ್ನು ಸವರಿಕೊಂಡು ಕೇಳಿಕೊಂಡೆ "ನೀಲು ಯಾವಾಗಲೂ ನನ್ನ ಜೊತೇನೆ ಇರ್ಬೇಕು. ನಾನೂ ಅವಳೂ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹಾಡಬೇಕೆಂದರೆ ನಮ್ಮಹಾಡನ್ನುಕೇಳಲು ತುಂಬ ಜನ ಬಂದು ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟಬೇಕು." ಹೀಗೆ ಇನ್ನೂ ಏನೇನೋ ಯೋಚಿಸುತ್ತ ಮನೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದೆ .

ರಾತ್ರಿ 8.30 - 9 ಗಂಟೆ . ನಾನು ಮಲಗುವ ಹೊತ್ತು. ಎದುರು ಮನೆಯಿಂದ ಏನೋ ಗಲಾಟೆ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು . ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದು ಹೊರಗೋಡಿದರು. ನಂಗೆ ಭಯವಾಯ್ತು . ನಾನೂ ಹೊರಗೋಡಿದೆ . ಹೊರಗೆ ನೋಡಿದ್ರೆ ಜ್ಞಾನ ತಪ್ಪಿದ್ದ ನೀಲುವನ್ನು ಅವರಪ್ಪ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಓಡುತ್ತಿದ್ದರು . ಆಗಿದ್ದಿಷ್ಟು ಏನಕ್ಕೆಂದೋ ಅಟ್ಟ ಹತ್ತಿದ್ದ ನೀಲು ಕಾಲ್ಜಾರಿ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದು ಜ್ಞಾನ ತಪ್ಪಿದ್ದಳು .

ಮತ್ತೆ ಸುಮಾರು ದಿನ ನೀಲು ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲೇಇದ್ದಳು . ನಾನು ದಿನಾ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ. "ಏನಾಗಿದೆಯಮ್ಮ ನೀಲುಗೆ ? ನಾನು ನೋಡ್ಬೇಕು ಅವಳನ್ನು".
ಅಮ್ಮ ಅಂದಿದ್ದಳು " ಹೂಂ ಹೋಗೋಣ ನೋಡುವುದಕ್ಕೆ . ಅವಳಿಗೆನೂ ಆಗೋದಿಲ್ಲ ಬೇಗ ಹುಷಾರಾಗ್ತಾಳೆ. ನೀ ಅಳಬೇಡ ."

ಆದರೆ ಯಾರೋ ಮಾತಾಡುವುದನ್ನು ನಾನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಂದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ , "ಬೆನ್ನು ಮೂಳೆ ಮುರಿದುಹೋಗಿದೆಯಂತೆ, ತುಂಬ ಅಪಾಯವಂತೆ ". ನಂಗೆ ತುಂಬ ಭಯವಾಯ್ತು. "ಅಪಾಯವ ? ಏನಾಗಬಹುದು ಹಾಗಾದ್ರೆ ? ಪಾಪ ನೀಲುಗೆ ಏನೂ ಆಗದಿರಲಿ . ಬೇಗ ಹುಷಾರಾಗಿ ಬರಲಿ ನೀಲು" ಕಣ್ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಉಂಗುರದ ಮುತ್ತನ್ನು ಸವರಿಕೊಂಡು ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡೆ.

ಮರುದಿನ ನೀಲುನ ನೋಡುವುದಕ್ಕೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಹೋದೆ ಅಮ್ಮನೊಟ್ಟಿಗೆ . ಪಾಪ ಅವಳು ಮಲಗೇ ಇದ್ದಳು . ಬಾಡಿದ್ದ ಅವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಲೇ ನಗುವೊಂದು ಸುಳಿದಿತ್ತು. "ನೀಲು " ಅನ್ನುತ್ತಲೇ ನನ್ನ ಗಂಟಲುಬ್ಬಿತ್ತು.
"ಹೇ ಪುಟ್ಟಿ ನೀನಂತೂ ಬರೀ ಅಳೋ ಹುಡುಗಿಯಾಗ್ಬಿಟ್ಟೆ ನೋಡು. ಯಾಕೆ ಅಳ್ತೀಯ ? ನನಗೇನೂ ಆಗಿಲ್ಲ " ಅಂದಳು . ನಾನು ಕಣ್ಣೊರೆಸಿಕೊಂಡೆ.
"ನಿಮ್ಮನೆ ಹಿತ್ಲಲ್ಲಿ ಆ ಪೊದೆಯೊಳಗೆ ಹಕ್ಕಿ ಗೂಡು ಕಟ್ಟಿತ್ತಲ್ಲ . ಅವತ್ತು ಮೊಟ್ಟೆ ನೋಡಿದವಲ್ಲ , ಮರಿಯಾಯ್ತಾ ಅದು? ನೋಡಿದ್ಯಾ ನೀನು ?"
ಇಲ್ಲವೆಂದು ತಲೆಯಾಡಿಸಿದೆ .
ತುಂಬ ಸುಸ್ತಾದಂತಿದ್ದರೂ ತುಂಬ ಮಾತಾಡಿದಳು. ಒಂದು ಹಾಡು ಹಾಡೆಂದಳು. ಅವಾಗಲೇ ತುಂಬ ಹೊತ್ತಾದ್ದರಿಂದ ನಾಳೆ ಬಂದಾಗ ಹಾಡುತ್ತೀನೆಂದು ಹೊರಟೆ. ಯಾಕೋ ಅವಳ ಕಣ್ಣೂ ತುಂಬಿ ಕೊಂಡಿದ್ದಂಗೆ ಅನ್ನಿಸ್ತು. ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಉಂಗುರದ ಮುತ್ತನ್ನು ಮುಟ್ಟಿಕೊಂಡೆ.

ಮತ್ತೆರಡು ದಿನ ಕಳೆದ ಮೇಲೆ ಬಂದಿದ್ದು ನೀಲುವಲ್ಲ ಅವಳು ಸತ್ತ ಸುದ್ದಿ.
ಬದುಕೆಂದರೇನೆಂದೇ ತಿಳಿಯದ 10 ರ ಆಸು ಪಾಸಿನ ಆ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಸಾವಿನ ಸೂತಕದ ನೆರಳು ಬಲು ಭಾರವಾಗಿ ಕಾಡಿತ್ತು. ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡರೆ ಸಾಕು ಕಣ್ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಅವಳ ಮುಖವೇ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು . ಒಂದು ಹಾಡು ಹಾಡೇ ಅಂದರೂ ಹಾಡದೆ ಹಾಗೇ ಬಂದಿದ್ದಕ್ಕೆ ಇನ್ನೂ ಬೇಜಾರಾಯ್ತು .

ನೀಲು ಇಲ್ಲದೇ ಗರಿ ಕಿತ್ತ ನವಿಲಿನಂತಾಗಿದ್ದೆ ನಾನು. ಧ್ವನಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಕೋಗಿಲೆಯಂತಾಗಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ನೀಲು ನನ್ನೊಂದಿಗಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ತಯಾರೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ದಿನವಿಡೀ ಮುಖಮುಚ್ಚಿ ಕುಳಿತು ಅಳುತ್ತಿದ್ದೆ . ಯಾರ ಮಾತನ್ನೂ ಕೇಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ . ಅತ್ತು ಅತ್ತು ಸಾಕಾಗಿ ಯಾಕೋ ಒಮ್ಮೆ ಕೈ ಬೆರಳು ನೋಡಿದವಳಿಗೆ ಉಂಗುರ ಕಂಡಿತ್ತು . ಅದೇ ಆ ಮುತ್ತಿನುಂಗುರ . ಕೇಳಿದ್ದನ್ನು ಕೊಡುವ ಉಂಗುರ ಎಂದು ನಾನು ತಿಳಿದಿದ್ದ ಉಂಗುರ. ಅದನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸಿದೆ "ಛೆ .. ನೀಲು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದ್ದಳಾ ? ಕೇಳಿದ್ದೆಲ್ಲ ಕೊಡುವ ಉಂಗುರ ಅಂದಿದ್ದಳು . ಆದ್ರೆ ನಾನು ಕೇಳಿದ್ದೇನು ? ನೀಲು ನಾನು ಯಾವಾಗಲೂ ಜೊತೆಗಿರಬೇಕು ಎಂದು. ಆದ್ರೆ ನೀಲು ನನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟಳಲ್ಲ. ಹಾಗಾದರೆ ಉಂಗುರ ನಾವು ಕೆಳಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಕೊಡುವುದೆಲ್ಲ ಸುಳ್ಳು. ಆದರೆ ನೀಲು ಯಾಕೆ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದ್ದಳು ? ನಂಗೆ ತುಂಬ ಬೇಜಾರಾಯ್ತು . ಉಂಗುರವನ್ನು ಇನ್ನೊಂದು ಕೈಯಿಂದ ಜೋರಾಗಿ ಎಳೆದೆ. ಬೆರಳಿನಿಂದ ಉಂಗುರ ಈಚೆ ಬಂತು. ಕಿಟಕಿಯಾಚೆ ಎಸೆಯುವ ಮನಸ್ಸಾಗಲಿಲ್ಲ. ಯಾಕಂದ್ರೆ ನೀಲು ತುಂಬ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನಂಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಅದು. ಅದಕ್ಕೇ ಪುಟ್ಟ ಡಬ್ಬಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಉಂಗುರವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟು ಎತ್ತಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟೆ .

ಕಾಲಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮರೆಸುವ ಶಕ್ತಿಯಿದೆಯಂತೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ ತೀರ ಮಂಕಾಗಿದ್ದ ನಾನು ದಿನ ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದಂತೆ ನೀಲು ಬಿಟ್ಟುಹೋಗಿದ್ದ ಶೂನ್ಯವನ್ನು ನನ್ನದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ನೀಲು ಹೋದ ಮೇಲೆ ಈ 14 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಬರೀ ಸ್ವರ ರಾಗಗಳೇ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರಾಗಿಬಿಟ್ಟವು. ಈಗಲೂ ನಾನು ತುಂಬ ಜನರೆದುರು ಹಾಡಿ ಹೊಗಳಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ನೀಲುವಿನ ನೆನಪಾಗಿ ಕಣ್ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ .

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ನೆನಪಾಗುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನವಾಗಿತ್ತು. ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದು ಹೊರ ಹೊರಟವಳನ್ನು ಅಮ್ಮ ಕೇಳಿದಳು "ಈ ಬಿರು ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿ ಹೋಗ್ತಿದ್ದೀಯೇ?"
ನಾನು ಉತ್ತರಿಸದೆ ಹಾಗೆ ಹೊರ ನಡೆದೆ.

ಆಟೋ ಹತ್ತಿದವಳೇ ನೇರವಾಗಿ ಬಂದಿಳಿದಿದ್ದು ಅದೇ ಆ ಕಡಲ ತೀರಕ್ಕೆ .

ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಕಳೆದು ಬಾನೆಲ್ಲ ಸಂಜೆಗೆಂಪಿನ ಬಣ್ಣ ತಾಳುವವರೆಗೂ ನಾ ಅಲ್ಲೇಇದ್ದೆ. ಅಲೆಗಳು ಒಂದಾದ ಮೇಲೊಂದು ಬಂದು ಹೋಗುತ್ತಲೇ ಇದ್ದವು. ಅಲೆಗಳ ಶಬ್ದದಲ್ಲಿ ಸ್ವರ ರಾಗಗಳನ್ನು ಅರಿಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದೆನಾ ನಾನು? ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅದೇಕೋ ಮರಳಿನ ರಾಶಿ ಮಾಡಿ ಸುರಂಗ ತೋಡುವ ಮನಸಾಯ್ತು . ಮರಳಿನ ರಾಶಿ ಮಾಡುತ್ತಾ ಕೈಲಿ ಹಿಡಿದಿದ್ದ ಉಂಗುರವನ್ನು ಪಕ್ಕಕ್ಕಿಟ್ಟೆ . ಏನೋ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅಲೆಯೊಂದು ಬಂದು ಮರಳಿನ ರಾಶಿಯನ್ನು ಧ್ವಂಸ ಮಾಡಿತು , ನನ್ನ ಕಣ್ಣೆದುರಿಗೇ ಪಕ್ಕಕ್ಕಿದ್ದ ಉಂಗುರವನ್ನು ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ಒಯ್ದುಬಿಟ್ಟಿತು . ಅಲೆಯ ಹಿಂದೆಯೇ ಓಡಿದೆ. ಆದರೂ ಏನೂ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ತುಂಬ ದುಃಖವಾಯ್ತು. ಸುಮ್ಮನೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದೆ.ಹೇಳದೇ ಕೇಳದೇ ಹೋಗಿದ್ದಕ್ಕೆ ಅಮ್ಮ ಸಿಟ್ಟಾಗಿದ್ದಳೆನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಏನೂ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ ಅಮ್ಮ ನಾ ತಿರುಗಿ ಬಂದಾಗ.

ಒಳ ಹೋದವಳೇ ಮತ್ತೆ ಮ್ಯುಸಿಕ್ ಪ್ಲೇಯರ್ ಆನ್ ಮಾಡಿದೆ . ಮತ್ತದೇ ಘಜಲ್ ತೇಲಿ ಬಂತು
ತುಮ್ಕೋ ದೇಖಾ ತೋ ಯೇ ಖಯಾಲ್ ಆಯಾ
ಜಿಂದಗೀ ಧೂಪ್ ತುಮ್ ಘನಾ ಸಾಯಾ ..
ಹಮ್ ಜಿಸೆ ಗುನ್ ಗುನಾ ನಹೀ ಸಕತೆ
ವಕ್ತ್ ನೇ ಐಸಾ ಗೀತ್ ಕ್ಯೂಂ ಗಾಯಾ .....

ಗಂಟಲುಬ್ಬಿ ಬಂತು. ಹಿಡಿದಿಟ್ಟಿದ್ದ ಕಣ್ಣೀರು ಧಾರೆಯಾಗಿ ಕೆನ್ನೆಗಳ ಮೇಲೆ ಹರಿಯಿತು . ದಿಂಬಿನೊಳಗೆ ಮುಖ ಹುದುಗಿಸಿ ಬಿಕ್ಕಳಿಸಿದೆ .

ನನ್ನ ಹೆಸರಿಗೊಂದು ಸಂಜೆ

2008-01-09T06:58:00.000-08:00

ನೀ ನನ್ನೊಡನಿರುವ ದಿನಗಳು
ಬೆರಳೆಣಿಕೆಯಷ್ಟಿರುವಾಗ ಆ
ದಿನಗಳಲ್ಲೊಂದರ
ಸಂಜೆಯೊಂದನ್ನು ನನ್ನ
ಹೆಸರಿಗೆ ನೀ ಬರೆಯುವೆಯಾ ಗೆಳತಿ?

ನಿನ್ನೊಡನೆ ಆಡಲು ಬೆಟ್ಟದಷ್ಟಿದೆ
ಮಾತು ನನ್ನೊಳಗೆ
ಆದರೆ ಆ ಬೆಟ್ಟದದಿಯಲ್ಲಿನ
ಸಂಜೆ ಬೇಡ ನನಗೆ,
ನಾ ಮೌನದ ಮೂಟೆಯ
ನನ್ನೊಡನೆ ಹೊತ್ತು ತರುವೆ
ಮೌನಕ್ಕೆ ನಿನ್ನ ಉಸಿರಿನ ಜೊತೆಯಿರಲಿ ಸಾಕು

ನೀ ನನ್ನ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ಕಿವಿಯಾಗುವುದು
ಬೇಡ ಗೆಳತಿ
ಮಾತಿನಲ್ಲೇ ಮರೆಯಾಗಿ ಹೋಗುವ
ಆ ಸಂಜೆ ಬೇಡ ನನಗೆ
ನಿನ್ನೊಡನೆ ಸಾಗುತ್ತ ಹಾಗೇ ಮೌನಿಯಾಗಿಬಿಡುವೆ ನಾನು
ನೀ ನನ್ನ ಮೌನಕ್ಕೆ ಹೆಗಲಿನಾಸರೆ ನೀಡು ಸಾಕು

ಜಾರಬಹುದು ನನ್ನ ಕಣ್ಣಿಂದ ಹನಿಗಳೊಂದೆರಡು
ನೀ ತಡೆಯ ಬೇಡ ಹನಿಗಳ ಕಣ್ಣೀರೊರೆಸುವ ನೆಪದಿ
ಒಡಲೊಳಗಿನ ನೋವ ಮತ್ತೆ
ಬಚ್ಚಿಡುವ ಸಂಜೆಯದು ಬೇಡ ನನಗೆ
ನನ್ನ ಕೈಗೊಮ್ಮೆ ನೀಡು ನೀ
ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಬಿಗಿ ಹಿಡಿತ ,ನನಗಷ್ಟು ಸಾಕು

ಕತ್ತಲಾವರಿಸಿ ಆಗಸದಲ್ಲಿ ತಾರೆ ಹೊಳೆಯುವ ಮುನ್ನ
ನೀ ನಡೆದು ಬಿಡು ತಿರುಗಿ ನೋಡದಂತೆ
ಮತ್ತದೇ ಕಾಲುದಾರಿಯಲ್ಲಿ.
ಮನದಲ್ಲೇ ಮರೆತುಹೋಗುವ
ಸಂಜೆಯಾಗುವುದು ಬೇಡವದು
ಬಿದ್ದು ಹಾಸಿದ ಹೂವುಗಳಲ್ಲೊಂದ ಎತ್ತಿಕೊಡು ಸಾಕು
ನೀ ಹೋಗುವಾ ಮುನ್ನ
ಒಂದು ನಗೆ ನಕ್ಕುಬಿಡುವೆ ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ
ನಾ ಆ ಹೂವ ಹಾಗೆ

ಗಾಳಿ ಬೆನ್ನತ್ತಿದ ಮುಗಿಲಿನಂತೆ
ನೀ ನನ್ನಿಂದ ದೂರ ಸರಿದು ಹೋಗಿ
ಬಾಳ ಬಾನೆಲ್ಲ ಖಾಲಿ ನೀಲಿಯಾಗುವ ಮುನ್ನ
ನಿನ್ನ ಸಂಜೆಯೊಂದನ್ನು ನನ್ನ
ಹೆಸರಿಗೆಂದೇ ನೀ ಬರೆಯುವೆಯಾ ಗೆಳತಿ ?

ಹೊಸ ವರುಷ

2007-12-31T21:55:00.000-08:00

ಬೆಳ್ಳನೆ ಬೆಳಗಾಯಿತು
ನವ ವರುಷದ ಹೊಸ ಗಾಳಿಗೆ
ಇದೀಗ ಅರಳಿದ ಹೊಸ ಹೂಗಳ ಲಾಸ್ಯ
ಮುಗಿಲಿನ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಹಾರುತಿರುವ
ಹಕ್ಕಿ ಹಿಂಡು ಬರೆಯ ಹೊರಟಿದೆ
ಹೊಸ ವರುಷಕೆ ಹೊಸ ಭಾಷ್ಯ
ಇರುಳ ಕತ್ತಲೆಯ ಕಳೆದು
ನಿನ್ನೆಗಳ ಹಳೆ ಕೊಳೆಯ ತೊಳೆದು
ಎಳೆ ಹುಲ್ಲ ಮೇಲೆ ಇಬ್ಬನಿಯ ಮುತ್ತು ಹಾಸಿ
ನಡೆಯಿರೆನ್ನುತಿದೆ ಹೊಸತೊಂದು ದಾರಿ
ಹೊಸ ವರುಷದ ನವ ಕಿರಣ
ನೆಲಕೆ ಮುತ್ತಿಟ್ಟು
ಬೆಳ್ಳನೆ ಬೆಳಗಾಯಿತು .

*********

ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹೊಸ ವರ್ಷದ ಶುಭಾಶಯಗಳು .

ದೀಪ ಹಚ್ಚಬೇಕು

2007-12-07T04:12:00.000-08:00

ಸೂರ್ಯ ಜಾರುತಿರುವನು
ಪಡುವಣದ ಬಾನಿನಂಚಲ್ಲಿ
ಹಕ್ಕಿ ಗೂಡು ಸೇರುವ ಹೊತ್ತು
ಬಾನಲ್ಲೂ ಅದೆಂಥದೋ ಮೌನದ ಛಾಪಿನೊತ್ತು
ಸೂರ್ಯ ಮರೆಯಾದಂತೆ ಮಂದವಾಗುತ್ತಿದೆ
ಒಳಗೆ ತೂರಿ ಬರುತಿದ್ದ ಬೆಳಕೂ.
ದೇವರ ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಏಕೋ ಎಣ್ಣೆಯಿಲ್ಲದ ಪ್ರಣತಿ
ಮತ್ತಲ್ಲಿ ನಾ ಕುಳಿತು ಹಾಡಬೇಕಿದೆ ಭಕ್ತಿ ಭಾವದ ಹಾಡು.
ಸಂಜೆಯಾಗುತ್ತಲಿದೆ
ದೀಪ ಹಚ್ಚಬೇಕು
ಮನೆಯೊಳಗೆ
ಕತ್ತಲಾವರಿಸುವ ಮುನ್ನ.

ಚುಕ್ಕಿ ಚಂದ್ರಮರಿಲ್ಲದ ಬಾನು
ಮಸುಕಾಗುತಿದೆ ನೀಲಿಯೂ ತಾನು
ಸುತ್ತಲೂ ಮುಸುಕುತ್ತಿದೆ ಮಬ್ಬು
ನೋಟಕ್ಕೆ ಎಳೆಯುತ್ತ ಮಿತಿಯೆಂಬ ಗೆರೆಯ.
ಕಣ್ಣಿಗೋ ಕನಸಿಗೆ ಬಣ್ಣ ತುಂಬುವ ತವಕ
ಮತ್ತಲ್ಲಿ ನಾ ಹುಡುಕಿ ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಬೇಕಿದೆ
ಚೆಲ್ಲಿ ಚದುರಿದ ಕನಸುಗಳನು.
ಸಂಜೆಯಾಗುತ್ತಲಿದೆ
ದೀಪ ಹಚ್ಚಬೇಕು
ಕಣ್ಣೊಳಗೆ
ಕತ್ತಲಾವರಿಸುವ ಮುನ್ನ.

ಮನಕಿಲ್ಲ ದಣಿವಿನ ಇರುವಿನರಿವು
ಅಲ್ಲೆಂತದೋ ಯೋಚನೆಗಳ ಝರಿ
ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಕವಲೊಡೆದು ಮಲಗಿರಲು ಈ ದಾರಿ ಆ ದಾರಿ
ಸಾಗುವುದೆಲ್ಲೆಂದು ತಿಳಿಯದೇ
ಬೆಳಕು ಕತ್ತಲೆಯಾಟದಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋಗುವೆನೆಂಬ ದಿಗಿಲು.
ಎತ್ತ ಸಾಗುಬೇಕೆನ್ನುವುದನರಿತು
ಮತ್ತಲ್ಲಿ ನಾ ಮುನ್ನಡೆದು ಮುಟ್ಟಬೇಕಿದೆ ಗುರಿಯ
ಸಂಜೆಯಾಗುತ್ತಲಿದೆ
ದೀಪ ಹಚ್ಚಬೇಕು
ಮನದೊಳಗೆ
ಕತ್ತಲಾವರಿಸುವ ಮುನ್ನ.

ಹಳೇ ದಾರಿ - ಹೊಸ ಭಾವ

2007-12-05T04:38:00.000-08:00

ದಿನವೂ ಸಾಗುವುದು ಅದೇ
ಹಳೇ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ,
ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಹಳತು
ಮನಸಿಗೆ ಬರುವ ಭಾವನೆಯೂ ನಿತ್ಯ ಅದೇ ಹಳತು,
ಮತ್ತದೇ ದಾರಿ ಮತ್ತದೇ ನಿಶ್ಚಲ ನಿರ್ಜೀವ ರಾಶಿಯೆಂದು.

ಇಂದೂ ನಡೆದು ಬಂದಿದ್ದು ಮತ್ತದೇ ಹಳೇ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ,
ಆದರಿಂದು ಅನ್ನಿಸಿದ್ದು ಎಲ್ಲವೂ ಹೊಸ ಹೊಸದು,
ನವ್ಯ ಭಾವನೆಗಳ ಪುಳಕ ಮನದಲ್ಲಿ
ಹೊಸತೊಂದು ನೋಟ ನನ್ನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ
ಸುತ್ತಲಿನ ಗಾಳಿ ಹಳತಲ್ಲ ಹೊಚ್ಚ ಹೊಸದು
ನೀಲಿ ನಭದಲ್ಲಿ ತೇಲುತಿರುವ
ಬೆಳ್ಳಿ ಮೋಡವೂ ಹಳತಲ್ಲ, ಎಂಥ ನವ್ಯ ಸೊಗಸು
ಆಚೆ ಮನೆಯ ಗಿಡದಲ್ಲಿ
ಇಂದು ಅರಳಿದೆಯಲ್ಲ ಹೊಸ ಹೂವೊಂದು
ದಾರಿ ಪಕ್ಕದ ಮರದೆಡೆಯಿಂದ
ಕೇಳಿತಲ್ಲ ಹೊಸತೊಂದು ಹಕ್ಕಿಯ ಚಿಲಿಪಿಲಿ
ಆ ಮೂಲೆ ಮನೆಯ ಚಾವಣಿಯಲ್ಲೊಂದು ಜೇನು ಗೂಡು
ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂತು ನಿನ್ನೆ ಕಂಡಿರಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಅದನಲ್ಲಿ ?

ಏನಿಂದು ಎಲ್ಲವೂ ಹೊಸ ಹೊಸತು
ಹಳೆಯದರಲ್ಲಿ ಹೊಸತನವ ಕಾಣುವ
ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಪ್ರೀತಿ ಹೊಸತು
ಅದೇ ಹಳೆಯ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ
ನನ್ನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿನ ನೋಟ ಹೊಸತೇ ?
ನನ್ನೊಳಗಿನ ನನಗೆ ಹೊಸತನವೇ ?
ಮನದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನೆಗಳ ನೆನಪಿನ ಹಂಗಿಲ್ಲವಿಂದು
ನಡೆದು ಬಂದರೂ ಮತ್ತದೇ ಹಳೇ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ.
ಮನದಲ್ಲಿ ನಾಳೆಗಳ ಅರಿವಿಲ್ಲ ದಿಗಿಲಿಲ್ಲವಿಂದು
ನಾಳೆ ನಡೆಯುವುದಾದರೂ ಅದೇ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ.

ಮತ್ತದೇ ಹಳೆಯ ದಾರಿಯೆಂಬ ಹಳೇ ಭಾವವಿರಲಿಲ್ಲ
ಇಂದು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗಿ ಬಂದಾಗ
ನಿಶ್ಚಲ ದಾರಿಗೂ ಜೀವಕಳೆಯಿತ್ತು
ಎಲ್ಲವೂ ನಿತ್ಯ ನೂತನವೆನಿಸಿತ್ತು ನನ್ನಲ್ಲಿ ನಾ ಹೊಸತನವ ಕಂಡಾಗ
ತುಟಿಯಂಚಿನಲ್ಲಿ ಹೊಸದೊಂದು ಹೂ ನಗೆಯಿತ್ತು
ಮನದೊಳಗೊಂದಿಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿ ..

ಮೌನ ಬೇಕಿದೆ

2007-11-27T01:56:00.000-08:00

ಮೌನ ಬೇಕಿತ್ತು ನನಗೆ
ಆದರೆ ಮನಸು ಕೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ
ಬರೀ ಮಾತು ಬರೀ ಮಾತು
ಮನಸ್ಸಿನ ತುಂಬೆಲ್ಲ.
ಕಡಲ ತೀರದ ಮರಳಿನ
ಮೇಲೆ ಸದ್ದಾಗದಂತೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ
ಮೌನ ಬೇಕಿದೆ ನನಗೆ
ಆದರೆ ನನ್ನದೋ ಮೌನವೆಂದರೇನೆಂದು
ಅರಿಯದ ಮನಸು,
ಬರೀ ಮಾತು ಬರೀ ಮಾತು
ಮನಸ್ಸಿನ ತುಂಬೆಲ್ಲ.
ಸುತ್ತಲೂ ನಿಶ್ಶಬ್ದ ನೀರವತೆ
ಕಡಲದೂ ತಾನಿಂದು ಏಕೋ ಮೌನ ತಾಳಿದೆ
ನನ್ನಿಂಗಿತವ ಅರಿತಂತೆ
ಅಲೆಗಳೂ ಬಂದು ಹೋಗುತ್ತಿವೆ ಸದ್ದಿಲ್ಲದಂತೆ
ನನ್ನ ಕಾಲಿಗೊಂದಿಷ್ಟು ಹನಿಯ ಸೋಕಿಸಿ
ನನಗೂ ಬೇಕಿದೆ ಮೌನ,
ಆದರೆ ಮನಸೊಂದು ಕೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ ಏಕೋ
ಬರೀ ಮಾತು ಬರೀ ಮಾತು
ಮನಸಿನ ತುಂಬೆಲ್ಲ.
ಗಾಳಿಯ ಕೂಗಿಲ್ಲ,
ನೊರೆಯುಕ್ಕಿ ಬಂದಂತೆ
ಸದ್ದಾಗಿಸುವ ಅಲೆಗಳಂಚಿನ ಗುಳ್ಳೆಗಳಿಲ್ಲ
ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟಿದ ಮೌನ
ನನಗೂ ಅದೇಕೋ ಬೇಕೆನಿಸುತಿದೆ ಮೌನ
ಆದರೆ ಮನಸು ಕೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ
ಬರೀ ಮಾತು ಬರೀ ಮಾತು
ಮನಸಿನ ತುಂಬೆಲ್ಲ.
ಕಡಲ ತೀರದ ಸಂಜೆ ಇಂದು
ಭಾರವಾಗಿದೆ ಏಕೋ
ಮೌನವೋ ? ಮಾತೋ ? ಎಂಬ
ಗೊಂದಲವು ತುಂಬಿರಲು
ಮನದೊಳಗೆ
ಸಂಜೆ ಸೂರ್ಯನೂ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಜಾರುತ್ತಿದ್ದ
ಮೌನವಾಗಿ ಮಲಗಿದ ಕಡಲೊಳಗೆ
ನನ್ನ ಕಾಲಡಿಗೆ ಜಾರುತ್ತಿರುವ ಮರಳಿನಂತೆ.
ಕೂಗಿ ಕರೆದು
ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕೆನಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ ಅವನನ್ನು ,
ಮೌನವೇ ಸಾಕೆನಿಸುತ್ತಿದೆ ನನಗೆ ಏಕೋ
ಆದರೂ ಮನಸು ಕೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ
ಬರೀ ಮಾತು ಬರೀ ಮಾತು
ಮನಸಿನ ತುಂಬೆಲ್ಲ...